Υπέροχα νέα, ο Παπαδόπουλος είναι εδώ!

Ο Έλληνας επιθετικός, διανύοντας πλέον το 32ο έτος της ηλικίας του, δεν έχει χάσει ίχνος της δίψας για ποδοσφαιρική δημιουργία που ανέκαθεν τον χαρακτήριζε. Ο τρόπος που κινείται τη φετινή σεζόν στο χορτάρι θυμίζει σε πολλά τις κινήσεις του στην πρώτη-και καλύτερη-σεζόν του στον Παναθηναϊκό η οποία απέφερε στους πράσινους ένα νταμπλ και στον ίδιο τον πρωταγωνιστή τον τίτλο του πρώτου σκόρερ και μία θέση στη χρυσή Εθνική ομάδα του 2004.

Στο μεσοδιάστημα, μεταξύ 2004 και 2012, το ποδοσφαιρικό κεφάλαιο αυτού του ικανότατου παίκτη, σπαταλήθηκε με ευκολία, σκορπίστηκε θα έλεγε κανείς στους πέντε ανέμους. Ο προβληματικός, γεμάτος παθογένειες, Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να υποστηρίξει το ταλέντο του, αντίθετα τον φόρτωσε με το άγχος της επιβεβαίωσης της αξίας του σε ένα περιβάλλον όμως το οποίο, όπως αποδείχθηκε ούτε υγιές ήταν ούτε ανταγωνιστικό.

Μετά το 2008 και την εκδίωξή του από τον πολυμετοχικό -και αλαζονικό-Παναθηναϊκό, ήρθαν και οι λάθος επιλογές ομάδων στο εξωτερικό. Στην αρχή η Λέτσε, εν συνεχεία η εντελώς άστοχη μεταγραφή στη Δινάμο Ζάγκρεμπ που απέφερε μόνο χρήμα και εν τέλει η μετακόμισή του στη Γαλικία της Ισπανίας για την παρακμάζουσα Θέλτα της εποχής. Το όνομα του Παπαδόπολου χάθηκε από τις εφημερίδες, ελάχιστοι πλέον ασχολούνταν μαζί του, η Εθνική ομάδα, εντελώς φυσιολογικά τον ξέχασε, και η ποδοσφαιρική μετοχή του κατρακύλησε σε ιστορικά χαμηλά.

Και όμως, αυτός ο παίκτης σήμερα φαντάζει πιο δυνατός ποτέ. Ισως γιατί δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει στον εαυτό του, παρά το γεγονός ότι οι επαγγελματικές επιλογές δεν βοήθησαν την εξέλιξή του, ίσως διότι είχε την πεποίθηση ότι η ποδοσφαιρική ιστορία του χρωστά μία δυναμική επανεκκίνηση, ίσως γιατί είναι αγύριστο, με την καλή έννοια, κεφάλι.

Όπως και να έχει, ο Παπαδόπουλος είναι εδώ. Ζωντανός, ακμαίος, και πλέον ιδιαίτερα έμπειρος, συνειδητοποιημένος μετά από δεκάδες up και down στην καριέρα του. Πρόκειται για υπέροχα νέα για τον Ατρόμητο, σε πρώτη ανάλυση και το ελληνικό ποδόσφαιρο κατ΄επέκταση διότι ποδοσφαιριστές του δικού του επιπέδου και της δικής του ποιότητας σπανίζουν στην μετριότατη superleague. Ο άνθρωπος κατανόησε ότι σημασία έχει όχι να μην πέφτεις αλλά να σηκώνεσαι αμέσως μετά την πτώση σου και να ορθώνεις το ανάστημά σου.

ΥΓ. Πολύ ωραία στιγμή ο εναγκαλισμός του Παπ με τον Γιώργο Παράσχο μετά την επίτευξη του γκολ του παίκτη στα Πηγάδια. Με άρωμα mea cupla από την πλευρά του ποδοσφαιριστή που έδειξε και μεγαλείο ψυχής βάζοντας χαλινάρια στον εγωισμό του. Σκηνές σαν και αυτή το ποδόσφαιρο προσφέρει, ακόμα και σήμερα, απλόχερα.