Κούπεπε και puta madre

Πιθανότατα να έχει δίκιο. Το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια βλέπουμε πολλή και καλή μπάλα, το γεγονός ότι έχει μεγαλώσει πια μια γενιά που έχει παρακολουθήσει τόσα Λίβερπουλ – Μάντσεστερ και Μπάρτσα – Ρεάλ όσα και Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός, το γεγονός ότι τέλος πάντων καταλαβαίνουμε πλέον τι είναι ποδόσφαιρο και τι όχι, βοηθάει να ανοίξει λιγάκι το μυαλό μας. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε…

Διότι στην πράξη, αυτό που διαπιστώνω είναι ότι δεν ανεβαίνουμε εμείς στο επίπεδο του Classico. Αντιθέτως φέρνουμε το Classico στα δικά μας μέτρα. Και δεν έχει καμία σημασία αν η ομάδα που υποστηρίζουμε ήταν καλύτερή ή όχι του αντιπάλου της. Σημασία έχει μόνο η νίκη!

Στο παιχνίδι του Σαββάτου π.χ. η Μπάρτσα νίκησε κυνικά, χάρη στη γκολάρα του Αλέξις και δίχως να υπερέχει (ή να υστερεί) της αντιπάλου της. Γεγονός που δικαιολογημένα δεν ενδιαφέρει καθόλου τους Καταλανούς οπαδούς της, οι οποίοι χαίρονται και για την επικράτηση αυτή – καθαυτή και για το +6 στη βαθμολογία

Γεγονός που όμως δεν ενδιαφέρει όπως φαίνεται καθόλου και τους Έλληνες οπαδούς της. Οι οποίοι, συγγνώμη κιόλας, εφόσον δεν δίνουν δεκάρα για την απόδοση της ομάδας τους, τι ακριβώς τους νοιάζει; Τα πρωταθλήματα; Σάμπως θα βγουν στην Ράμπλας να τα πανηγυρίσουν; Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τους φίλους της Ρεάλ που γούσταραν στο πρόσφατο παρελθόν κάμποσες αποκρουστικές νίκες του Μουρίνιο.

Κι όσο για τις αμφισβητούμενες φάσεις; Φυσικά όλες υπέρ μας. Για παράδειγμα η φάση του Κριστιάνο Ρονάλντο με τον Μασεράνο. Είσαι Ρεάλ; Την βλέπεις καραμπινάτο πέναλτι. Είσαι Μπάρτσα; Βλέπεις βουτιά του κλαψιάρη.

Άνθρωποι από την Κρήτη, την Λαμία, το Βόλο, το Νευροκόπι, άνθρωποι που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους είτε στη Μαδρίτη, είτε στη Βαρκελώνη αντιμετωπίζουν όχι απλώς με οπαδικό τρόπο αλλά με τον χειρότερο οπαδικό τρόπο κάτι που κανονικά στοχεύει αποκλειστικά στη διασκέδαση τους.

Και εντάξει, το οπαδιλίκι για μια ομάδα που βλέπεις κάθε Κυριακή από κοντά, που την ζεις, την ακολουθείς, την υποστηρίζεις από παιδί, είναι αρρώστια μεν, εν μέρει κατανοητή δε. Ακόμα και το οπαδιλίκι για την Μπάρτσα και τη Ρεάλ, σας είπα και πριν, μπορώ πια να το κατανοήσω. Και την καζούρα φυσικά, την πεμπτουσία της απόλαυσης σε τέτοιες περιπτώσεις.

Δεν κατανοώ την χυδαιότητα και το ξεκατίνιασμα. Δεν κατανοώ πως γίνεται να είσαι τόσο …φανατικός που να μπινελικιάζεις μάνες, να κατεβάζεις γαμωσταυρίδια, να απειλείς με ξύλο, ποιους άραγε; Τον Μέσι και τον Κριστιάνο; Δεν καταλαβαίνω πώς κάτι τόσο όμορφο, όσο ένα ματς ανάμεσα σε δυο από τις κορυφαίες ομάδες του κόσμου, το αντιμετωπίζουμε με την ασχήμια που αντιμετωπίζουμε και τα ελληνικά ντέρμπι (γιατί αντιμετωπίζουμε τα ελληνικά ντέρμπι έτσι, είναι μια άλλη, πονεμένη συζήτηση…)

Οπαδοί των συγκεκριμένων ποδοσφαιρικών κολοσσών υπάρχουν φυσικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Οπαδοί που να βρίζονται στο ίντερνετ με ιερό πάθος σαν ήταν το «Puta madre» οι πρώτες λέξεις που είπαν στη ζωή τους, δε νομίζω να υπάρχουν άλλου. Ή τέλος πάντων όχι στην ποσότητα που υπάρχουν στην Ελλάδα.