Το… ψέμα του Πεδουλάκη

Για μία φορά αξίζει να δούμε μακριά από την επιτυχία διότι αυτό το καινούργιο σύνολο πρέπει να πάρει…επιμήκυνση στις προσδοκίες και αξίζει την υπομονή από την πλευρά όλων. Για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία του, συνάντησε μια Ρεάλ η οποία εκτός από υψηλότερο προϋπολογισμό, εμφάνισε ένα ρόστερ με περιορισμένες προσθαφαιρέσεις σε σχέσεις με πέρυσι, άρα πολύ πιο έτοιμο.

Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι γόνιμη η σύγκριση με το εγγύς παρελθόν από την στιγμή που πρόκειται για το απόλυτο σημείο αναφοράς.

Εν αρχή ην το…ψέμα. Ο Αργύρης Πεδουλάκης υποσχέθηκε έναν Παναθηναϊκό που θα περπατήσει αγωνιστικά στην ίδια διαδρομή με την ομάδα του Ομπράντοβιτς. «Δεν είμαστε ηλίθιοι να αλλάξουμε αυτό που πλέον βρίσκεται στο DNA της ομάδας και του ελληνικού μπάσκετ». Ο Άρτζι αποδεικνύεται καλός γενετιστής διότι κράτησε από το DNA τη σοβαρότητα, τη συγκέντρωση, την …άρνηση μπροστά στην ήττα, το παιχνίδι που διαβάζει τις αδυναμίες του αντιπάλου, αλλά απομάκρυνε το προβλέψιμο μπάσκετ, τις στατικές επιθέσεις, το ατέρμονο pick and roll.

Η πρόθεση του Παναθηναϊκού είναι να απλώσει το παιχνίδι να έχει πολλές διαφορετικές επιλογές ξεκινώντας από την δύναμη του Σχορτσανίτη (που θύμισε κάτι σαν Οβελίξ με τους Ρωμαίους), ο οποίος απολαμβάνει τα οφέλη ενός πολύ πιο ελεύθερου Διαμαντίδη. Από την πάσα στη ρακέτα, αρχίζει η κίνηση της ομάδας, η οποία δίνει ελεύθερα σουτ σε εξαιρετικούς σουτέρ, όπως ο Πάνκο, ο Μπράμος, ο Μασιούλις και ο Διαμαντίδης. Υπάρχει η επιλογή της… μπούκας του Ούκιτς, αν χαλάσει το πλάνο, ενώ όταν λείπει ο μπουλντόζας, ποστάρουν οι γκαρντ. Παράλληλα ο Παναθηναϊκός ψάχνει τον… καθαρό αιφνιδιασμό από άστοχο σουτ και όχι μόνο από κλέψιμο.

Ένα πρόβλημα, το οποίο είχαμε αναφέρει πέρυσι από νωρίς για τους τότε πρωταθλητές Ευρώπης, ήταν το υπερβολικά προβλέψιμο μπάσκετ. Ο Διαμαντίδης ντρίπλαρε, κουραζόταν, αν δεν έπιανε το πρώτο πικ, συνέχιζε αναζητώντας το επόμενο και το επόμενο και το επόμενο. Στην τελειότερη μορφή του για την Ευρώπη, αλλά οι αντίπαλοι κατάφεραν να το αντιμετωπίσουν σε ένα βαθμό.

Ο εφετινός Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσε ποτέ να λειτουργήσει σε αυτό το μπάσκετ πολύ απλά διότι λείπει η ποιότητα της ομάδας του 11-12 και η συνεκτικότητα. Ο Πεδουλάκης βάζει πολλά καινούργια στοιχεία στο παιχνίδι και ως αποτέλεσμα οι κυπελλούχοι είναι πολύ πιο ευέλικτοι. Ο Ομπράντοβιτς, με τον πληρέστατο Παναθηναϊκό και την πιο επιτυχημένη λογική, είχε το δικαίωμα να απαιτεί οι παίκτες να προσαρμόζονται στο στιλ και όχι να αλλάζει το παιχνίδι για τις ιδιαιτερότητες του καθενός. Ανάγκα και οι θεοί πείθονται. Ο Πεδουλάκης δεν διαθέτει τη συγκεκριμένη πολυτέλεια, οπότε για να πετύχει, προσαρμόζει μέρη του παιχνιδιού της ομάδας σε αυτό το οποίο μπορούν να κάνουν οι παίκτες του. Πιο απλά, δεν υπάρχει η ποιότητα των επιλογών, διατίθεται όμως επιθετικές πλουραλισμός.

Το πιο σημαντικό; Ο Διαμαντίδης που θα χρειαστεί να παίξει 37 λεπτά, δεν θα φτάνει στις τελευταίες επιθέσεις να βλέπει πεταλουδίτσες από την κούραση. Με τη Ρεάλ φάνηκε αυτό καθώς για αρκετά λεπτά αν και βρισκόταν στο παρκέ δεν κρατούσε την μπάλα στα χέρια του, οπότε

Το μεγάλο πρόβλημα που καλείται να λύσει ο Λάσμε είναι η άμυνα στη ρακέτα και υπό προϋποθέσεις η άμυνα σε γρήγορα τεσσάρια. Ο σέντερ από την Γκαμπόν θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό και την παραμονή του Άρμστρονγκ. Ο Πεδουλάκης ελπίζει ότι θα μπορέσει να τους συνδυάσει εκμεταλλευόμενος τα γρήγορα πόδια των δύο και το πολύ καλό σουτ του τέως σέντερ της Βιλερμπάν. Ουσιαστικά το αν θα αποκτηθεί ένα καθαρόαιμο τεσσάρι κρίνεται στον αγώνα με τον Ολυμπιακό, στο οποίο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με επιτυχία ο Πρίντεζης αλλά και ο Χάινς.

Αν… δεν, τότε ο Μάσεϊ περιμένει, περιμένει πάντα…περιμένει και μοιάζει ασφαλής επιλογή, όμως δεν είναι του παρόντος.

Ο Παναθηναϊκός όντως αλλάζει πολύ το στιλ του, προσαρμόζεται σε αυτό που έχει, γίνεται ίσως πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, στα χαρτιά, δεν δύναται να παρατάξει στο παρκέ την ίδια ποιότητα, την ίδια τελειότητα σε συγκεκριμένες παραμέτρους με το εγγύς παρελθόν. Πέρυσι για παράδειγμα δεν έπαιξε καλό μπάσκετ, παρά το γεγονός ότι διέθετε ικανούς παίκτες σε όλα το βάθος του ρόστερ έμεινε με περιορισμένες στο τέλος, αλλά απέδειξε ότι δεν είχε ταβάνι και παραλίγο να κατακτήσει τα πάντα.

Φέτος; Ταξίδι σε αχαρτογράφητα νερά.