Ο λάθος δρόμος του Νιόπλια
Είναι απαραίτητη μια αναδρομή. Ευτυχώς, δεν θα πάμε πολύ πίσω στον χρόνο, μόνο μερικούς μήνες, στις 28 Μαρτίου 2010. Ο Παναθηναϊκός κερδίζει 3-0 τον Ατρόμητο στο Περιστέρι και στέφεται Πρωταθλητής Ελλάδας. Στη συνέντευξη Τύπου που ακολουθεί ο Νιόπλιας ερωτάται για το αν θα έπρεπε να μπει νωρίτερα στο ματς ο Καραγκούνης και απαντά εκνευρισμένος:
“Αντε, πάλι τα ίδια. Εντάξει, ρε παιδιά, αν είναι να μην έχουμε προπονητή στον πάγκο, να είσαι εσύ προπονητής. Συγγνώμη που σου μιλάω έτσι, αλλά έλεος. Όταν είσαι στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, με τόσους διεθνείς, δεν μπορείς να ακυρώνεις τέτοιους παίκτες, να τους αλλάζεις εύκολα στο 45’ και στο 50’ όταν έχεις το αποτέλεσμα που θέλεις. Ποια σοβαρή ομάδα στον κόσμο το κάνει αυτό;”
Στην ίδια συνέντευξη Τύπου, την ημέρα που έχει κερδίσει το πρωτάθλημα, ο Νιόπλιας λέει ειρωνικά “να έρθει αυτός να αλλάξει τον Λέτο”. Εννοεί τον Ντε Μος, τον προπονητή της Καβάλας, που τον είχε κερδίσει 2-0 στο ΟΑΚΑ και είχε μιλήσει άσχημα για αυτόν. Μόνο που αυτός ο αγώνας είχε γίνει στις 14 Φεβρουαρίου. Η νίκη-πρωτάθλημα ήταν ενάμιση μήνα μετά, στις 28 Μαρτίου, αλλά ο Νιόπλιας επέμενε να εκνευρίζεται και να δίνει απαντήσεις.
Το ίδιο βράδυ, χωρίς να τον ρωτήσει κανείς, έκανε κι άλλον ένα μονόλογο “εκτός θέματος”. Άρχισε να μιλάει για το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και να απαντά σε όσα γράφτηκαν στις εφημερίδες μετά την ήττα από τον “αιώνιο” αντίπαλο στον αμέσως προηγούμενο αγώνα. Η ομάδα του κέρδιζε τον τίτλο κι αυτός μιλούσε τις αλλαγές του Μπάντοβιτς, τις δικές του και το πόσο φυσιολογικό είναι να φας κόντρες όταν κυνηγάς στο σκορ. Αντί να χαίρεται, προσπαθούσε να αποδείξει σόνει και ντε πως ήταν άδικη η κριτική για όσα έγιναν στο “Σπύρος Λούης”.
Στο επόμενο παιχνίδι, ο Παναθηναϊκός υποδέχεται τον Ηρακλή και γιορτάζει μπροστά στον κόσμο του. Στη συνέντευξη Τύπου ο Νιόπλιας επιτίθεται χωρίς κανένα λόγο στον Τεν Κάτε με την ατάκα “εγώ δεν ήμουν βοηθός”. Την ίδια εποχή είχε κάνει κι άλλη μια επίθεση στον Ολλανδό, λέγοντας πως δεν του άφησε τίποτα όσον αφορά τις προπονήσεις της ομάδας και πως αυτός θα τα έχει όλα έτοιμα για τον -όποιο- επόμενο.
Πάλι χωρίς να τον ρωτήσει κανείς, λέει στην ίδια συνέντευξη Τύπου: “Εχω ένα παράπονο. Εχουμε ένα ματς με τον Αρη, ένα μεγάλο αντίπαλο. Εάν νικήσουμε τον Αρη, θα πει ο καθένας ότι ο Παναθηναϊκός νίκησε τον Αρη. Εάν ο Αρης νικήσει, θα γράψετε ότι ο Κούπερ κέρδισε τον Νιόπλια”. Προκαταβολικό παράπονο, ορμώμενος από το πως ο ίδιος υποθέτει πως θα δει ο Τύπος τον τελικό Κυπέλλου. Πριν καν συμβεί κάτι τέτοιο, πριν καν γίνει το παιχνίδι, τον ενδιαφέρει το πως τον βλέπει ο Τύπος και κάνει τα παράπονά του.
Δεν είστε υποχρεωμένοι να διαβάζετε όσα γράφω, είτε εδώ είτε στο MatchMoney. Όπως επίσης δεν είστε υποχρεωμένοι να ακούτε την εκπομπή. Ακόμα και να το κάνετε, δεν είστε υποχρεωμένοι να τα θυμάστε όλα. Μπορεί, λοιπόν, αρκετοί από εσάς να μην το πιστεύετε, αλλά όλα αυτά που συνέβησαν πέρσι τα είχα σχολιάσει και με κείμενα και με συζητήσεις στην εκπομπή.
Ο λόγος είναι απλός: όταν μπαίνει κάποιος καινούργιος στην ποδοσφαιρική μας πραγματικότητα, όλοι μας τον παρατηρούμε για να τον μάθουμε. Είτε είναι παίκτης είτε προπονητής, τον προσέχουμε, βλέπουμε πως παίζει, πως προπονεί, αρχίζουμε να σχηματίζουμε εικόνα, να βγάζουμε συμπεράσματα. Έχω το βίτσιο να θέλω να μάθω και τους ανθρώπους, να δω και τον ανθρώπινο παράγοντα πίσω από τον παίκτη, τον προπονητή.
Πέρα, λοιπόν, από το να βλέπω και να σχολιάζω όσα έκανε ο Νιόπλιας στο ποδοσφαιρικό κομμάτι, παρατηρούσα από την αρχή και τη συμπεριφορά του στα υπόλοιπα. Όσα είδα, μ’ έκαναν να γράψω δύο άρθρα για όσα είπε τότε και σας θύμισα στην αρχή του κειμένου. Άρθρα προβληματισμού για το πόσο μεγάλη βαρύτητα έβλεπα να δίνει ο Νιόπλιας στους άλλους και όχι στο χορτάρι.
Έκανε μπαμ πόσο μεγάλη ανάγκη είχε να τον παραδέχονται οι άλλοι, είτε μιλάμε για τον Ντεν Μος είτε για τους δημοσιογράφους. Ήταν σαφές πως μιλούσε στις συνεντεύξεις Τύπου όχι για να απευθυνθεί στον κόσμο της ομάδας του, αλλά για να πείσει για το δίκιο του τους “από κάτω”. Ένας τελείως λάθος δρόμος, μια τελείως λάθος προσέγγιση, καταδικασμένη να τον οδηγήσει σε άσχημα μονοπάτια. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι ισότιμοι συνομιλητές ενός προπονητή, δεν χρειάζεται να τους πείσει για κάτι, απλώς μέσω αυτών μιλάει στον κόσμο.
Αυτός που όταν εμφανίστηκε στο προσκήνιο είπε πως δεν διαβάζει εφημερίδες, καθόταν την ημέρα που έπαιρνε πρωτάθλημα κι εκνευριζόταν σε ερώτηση για μια αλλαγή. Καθόταν κι ανέλυε παιχνίδια που έγιναν βδομάδες πριν, καθόταν κι έδινε απαντήσεις σε προπονητές που δεν τον παραδέχθηκαν, καθόταν και πριν γίνει ο τελικός του Κυπέλλου έκανε παράπονα για το credit που θέλει να του δώσουν. Καθόταν κι… αποθεωνόταν μόνος του, υπερασπιζόταν τον εαυτό του, χωρίς κανείς να του κάνει επίθεση. Διαβάστε τι έλεγε όταν τον ρώτησαν αν αποτελεί προσωπική δικαίωση το πρωτάθλημα: “Δεν ήμουν βοηθός ούτε ανέβηκα από τους μικρούς. Ήμουν προπονητής με επαγγελματικό δίπλωμα και ήμουν έτοιμος. Είχα πάρει μέρος σε σεμινάρια, ατα οποία συμμετείχαν πολλοί και μεγάλοι προπονητές. Ήξερα πώς να αντιμετωπίσω τα προβλήματα και το παν είναι να γνωρίζεις το άθλημα”.
Μπορεί να σας φαίνεται υπερβολικό, αλλά για μένα όσα έγιναν μετά το 4-1 επί του Εργοτέλη ήταν νομοτελειακό να συμβούν. Μπάλα είναι, κάποια στιγμή θα σε φέρει στα σχοινιά. Αν φέρεσαι έτσι πέρσι, όταν όλα πάνε πρίμα και σηκώνεις δυο κούπες, πως θα αντέξεις όταν θα έρθουν τα πραγματικά δύσκολα;
Όταν μπορεί να σε εκνευρίσει μια ερώτηση για μια αλλαγήτην ώρα πουπαίρνεις πρωτάθλημα, όταν ζητάς να γράψουν πως “κέρδισε ο Παναθηναϊκός του Νιόπλια”, τότε όλα όσα έγιναν το βράδυ τηςΚυριακής στην Κρήτη είναι απολύτως φυσιολογικά και δεν προκαλούν καμία έκπληξη.
Ελάχιστοι τα πρόσεξαν όλα αυτά πέρσι. Ελάχιστοι είδαν πόσο μεγάλη βαρύτητα έδινε ο άνθρωπος Νιόπλιας στο να τον παραδέχονται, να μην τον αμφισβητούν, να μην τον κατακρίνουν. Ελάχιστοι είδαν πόσο ζει “γι’αυτά που λένε οι άλλοι”. Μια αδυναμία που τον έφερε να παραιτείται λέγοντας κάτι ακαταλαβίστικα, ότι έχει γίνει περίγελος και κάτι τέτοια.
Σαράκι που τον έφερε, μισή ώρα μετά την παραίτηση, σ’ έναν παραληρηματικό μονόλογο, να επαναλαμβάνει διαρκώς πως είναι δυνατός άνθρωπος, να λέει μόνος του πως είναι καλός προπονητής και να θυμάται τη Ρόζενμποργκ και τη Γιουβέντους επειδή θίχθηκε από τα όσα διέρρευσε ο Ολυμπιακός για να απαντήσει στον Πατέρα.
Πέρσι τον Μάρτιο του έγραφα, δανειζόμενος το στίχο, πως “είναι μονόδρομος ο δρόμος που ’χεις πάρει και δεν σε βλέπω να γυρίζεις πίσω”. Τώρα που όλη αυτή η νοοτροπία τον έφερε εδώ που τον έφερε, εύχομαι να μπορεί, να του είναι εφικτό να τα ξεριζώσει όλα αυτά από μέσα του. Εύχομαι να μπορεί να πορευτεί ως προπονητής χωρίς να τον κρατάνε πίσω οι αδυναμίες που έχει ως άνθρωπος. Εύκολο να το γράφω, δύσκολο να συμβεί.
