Οι επιλογές και το μήνυμα Βαλβέρδε
Βουτηγμένη στο ρίσκο ήταν η απόφαση του Βαλβέρδε να βάλει μέσα τον Μιραλάς και να αφήσει στον πάγκο τον Πάντελιτς. Η δικαίωση ήρθε, όλοι πλέον ομιλούν για τον τολμηρό Ισπανό τεχνικό. Τα μηνύματα που στέλνει ο προπονητής είναι πιο σημαντικά από την όποια διθυραμβική αντιμετώπιση των επιλογών του. Ο Λ. Μουρκάκος σχολιάζει...
Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να κρατήσουμε από τη νίκη του Ολυμπιακού και περισσότερο από την εμφάνιση στο ματς του Σαββάτου. Η κορυφαία στιγμή του παιχνιδιού νομίζουμε ότι είναι μια απόφαση του Ερνέστο Βαλβέρδε πριν την σέντρα. Και αυτό δεν έχει να κάνει με επιλογή που αποδείχτηκε πετυχημένη, αλλά με την φιλοσοφία της.
Μένει στον πάγκο ένα από τα αστέρια της ομάδας που στα προηγούμενα δυο ματς, σκόραρε. Συμπέρασμα, πρώτον. Ο Βαλβέρδε στέλνει το μήνυμα ότι κανείς δεν πρέπει να είναι σίγουρος.
Συμπέρασμα, δεύτερον: ο Βαλβέρδε ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχουν για αυτόν μεταγραφές Μαρινάκη (Πάντελιτς) και μεταγραφές Κόκκαλη (Μιραλάς). Μην πει κανείς ότι τέτοιες κουτοπόνηρες σκέψεις δεν τις κάνουμε όλοι. Ο Βαλβέρδε στέλνει το μήνυμα ότι τέτοια πράγματα δεν θα τον απασχολήσουν.
Ο προπονητής του Ολυμπιακού με την χρησιμοποίηση του Βέλγου και με το να αφήσει στον πάγκο τον Πάντελιτς αποδεικνύει ότι δεν έχει μια συνταγή σε κάθε παιχνίδι και την ακολουθεί. {Χρησιμοποίησα τον Μιραλάς γιατί ήθελα έναν πιο κινητικό σέντερ φορ}, ήταν η αιτιολογία της επιλογής. “Δουλεύει” στο μυαλό του κάθε ματς, κάθε αντίπαλο διαφορετικά.
Η κίνηση του Βαλβέρδε να κρατήσει στον πάγκο ένα από τα αστέρια της ομάδας αποδυναμώνει κάθε αντίδραση παίκτη του Ολυμπιακού που θα νοιώσει ότι δεν έχει δίκαιη αντιμετώπιση. Εδώ έμεινε στον πάγκο ο Πάντελιτς, και φωνάζει ο Μήτρογλου, ο Νέμεθ είναι κάτι που θα σκεφτεί ο οποιοσδήποτε, ακόμα και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.
Το ρίσκο του Βαλβέρδε μας άρεσε. Όχι φυσικά γιατί έπιασε. Η επιτυχία μας οδηγεί στην κριτική μας και αυτό αφορά όλους. Αν ο Μιραλάς δεν πήγαινε καλά, αν σκόνταφταν οι Πειραιώτες, να είναι σίγουροι όλοι. Και η διοίκηση, και εμείς και εσείς, όλοι, για τρέλες Βαλβέρδε θα ομιλούσαμε σήμερα.
Αυτό που γουστάρω και κατά μια ευρύτερη έννοια ζηλεύω στην συγκεκριμένη επιλογή του Βαλβέρδε, είναι ότι εγκατέλειψε τα μονοπάτια που ήξερε, που τα είχε περπατήσει και προτίμησε την άγνωστη διαδρομή. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αν ο δρόμος αποδειχτεί καλύτερος, δεν ακούς γκρίνια από αυτούς που προέτρεψες και έπεισες να σε ακολουθήσουν. Ακόμα, όμως, και αν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά και η διαδρομή αποδεικνυόταν αδιέξοδη, η αίσθηση του ανθρώπου που θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα δεν θα χανόταν. Μεταξύ μας, και αυτό δεν αφορά την προπονητική, πόσο εύκολο είναι να παίξεις με την φωτιά, να ρισκάρεις; Καθημερινά συναντάμε ολοένα και λιγότερους ανθρώπους που είναι αποφασισμένοι να πάνε κόντρα σε γενικότερες αντιλήψεις (έχω στο μυαλό μου κάποια πρόσφατα παραδείγματα που αφορούν την δικιά μας οικογένεια, αλλά δεν ρισκάρω να τα ακουμπήσω). Εδώ πάει το θέμα της δικιάς μου ζήλιας που ανέφερα προηγουμένως.
Σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο σημείο αναφοράς, εκτός βέβαια, από την εξαιρετική εμφάνιση του Μιραλάς είναι ότι και σε ολιγόλεπτη παρουσία ο Φετφατζίδης έδειξε στοιχεία μεγάλου ταλέντου. Υπήρξαν διαστήματα στο ματς με τον Ολυμπιακό Βόλου που η απόδοση των Πειραιωτών άγγιξε αυτή του αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης, αλλά και ένα μεγάλο κενό. Θέλει ακόμα χρόνο για να αποκτήσει ο Ολυμπιακός αυτοματισμούς και το κυριότερο να ψαλιδίσει τα διαστήματα που κάνει κοιλιά στο παιχνίδι. Η εικόνα του Ρόμενταλ και του Ριέρα δεν ήταν καλή, αλλά πάντα με τους ποιοτικούς ποδοσφαιριστές περιμένεις να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό.
Μένει στον πάγκο ένα από τα αστέρια της ομάδας που στα προηγούμενα δυο ματς, σκόραρε. Συμπέρασμα, πρώτον. Ο Βαλβέρδε στέλνει το μήνυμα ότι κανείς δεν πρέπει να είναι σίγουρος.
Συμπέρασμα, δεύτερον: ο Βαλβέρδε ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχουν για αυτόν μεταγραφές Μαρινάκη (Πάντελιτς) και μεταγραφές Κόκκαλη (Μιραλάς). Μην πει κανείς ότι τέτοιες κουτοπόνηρες σκέψεις δεν τις κάνουμε όλοι. Ο Βαλβέρδε στέλνει το μήνυμα ότι τέτοια πράγματα δεν θα τον απασχολήσουν.
Ο προπονητής του Ολυμπιακού με την χρησιμοποίηση του Βέλγου και με το να αφήσει στον πάγκο τον Πάντελιτς αποδεικνύει ότι δεν έχει μια συνταγή σε κάθε παιχνίδι και την ακολουθεί. {Χρησιμοποίησα τον Μιραλάς γιατί ήθελα έναν πιο κινητικό σέντερ φορ}, ήταν η αιτιολογία της επιλογής. “Δουλεύει” στο μυαλό του κάθε ματς, κάθε αντίπαλο διαφορετικά.
Η κίνηση του Βαλβέρδε να κρατήσει στον πάγκο ένα από τα αστέρια της ομάδας αποδυναμώνει κάθε αντίδραση παίκτη του Ολυμπιακού που θα νοιώσει ότι δεν έχει δίκαιη αντιμετώπιση. Εδώ έμεινε στον πάγκο ο Πάντελιτς, και φωνάζει ο Μήτρογλου, ο Νέμεθ είναι κάτι που θα σκεφτεί ο οποιοσδήποτε, ακόμα και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.
Το ρίσκο του Βαλβέρδε μας άρεσε. Όχι φυσικά γιατί έπιασε. Η επιτυχία μας οδηγεί στην κριτική μας και αυτό αφορά όλους. Αν ο Μιραλάς δεν πήγαινε καλά, αν σκόνταφταν οι Πειραιώτες, να είναι σίγουροι όλοι. Και η διοίκηση, και εμείς και εσείς, όλοι, για τρέλες Βαλβέρδε θα ομιλούσαμε σήμερα.
Αυτό που γουστάρω και κατά μια ευρύτερη έννοια ζηλεύω στην συγκεκριμένη επιλογή του Βαλβέρδε, είναι ότι εγκατέλειψε τα μονοπάτια που ήξερε, που τα είχε περπατήσει και προτίμησε την άγνωστη διαδρομή. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αν ο δρόμος αποδειχτεί καλύτερος, δεν ακούς γκρίνια από αυτούς που προέτρεψες και έπεισες να σε ακολουθήσουν. Ακόμα, όμως, και αν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά και η διαδρομή αποδεικνυόταν αδιέξοδη, η αίσθηση του ανθρώπου που θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα δεν θα χανόταν. Μεταξύ μας, και αυτό δεν αφορά την προπονητική, πόσο εύκολο είναι να παίξεις με την φωτιά, να ρισκάρεις; Καθημερινά συναντάμε ολοένα και λιγότερους ανθρώπους που είναι αποφασισμένοι να πάνε κόντρα σε γενικότερες αντιλήψεις (έχω στο μυαλό μου κάποια πρόσφατα παραδείγματα που αφορούν την δικιά μας οικογένεια, αλλά δεν ρισκάρω να τα ακουμπήσω). Εδώ πάει το θέμα της δικιάς μου ζήλιας που ανέφερα προηγουμένως.
Σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο σημείο αναφοράς, εκτός βέβαια, από την εξαιρετική εμφάνιση του Μιραλάς είναι ότι και σε ολιγόλεπτη παρουσία ο Φετφατζίδης έδειξε στοιχεία μεγάλου ταλέντου. Υπήρξαν διαστήματα στο ματς με τον Ολυμπιακό Βόλου που η απόδοση των Πειραιωτών άγγιξε αυτή του αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης, αλλά και ένα μεγάλο κενό. Θέλει ακόμα χρόνο για να αποκτήσει ο Ολυμπιακός αυτοματισμούς και το κυριότερο να ψαλιδίσει τα διαστήματα που κάνει κοιλιά στο παιχνίδι. Η εικόνα του Ρόμενταλ και του Ριέρα δεν ήταν καλή, αλλά πάντα με τους ποιοτικούς ποδοσφαιριστές περιμένεις να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό.
