Για τον Λάζαρο
Η καθημερινότητα, η δουλειά, η πίεση, το άγχος σε κάνουν να λησμονείς ανθρώπους, αλλά στο βάθος του μυαλού μας ποτέ δεν θα ξεχάσουμε την 8η Απριλίου. Τότε που έφυγε ο δικός μας Λάζαρος Μουρκάκος.
Εδώ στο Contra.gr έχουμε ένα κακό συνήθειο. Δενόμαστε. Είτε είμαστε μαζί μία μέρα είτε 10 χρόνια. Και είναι κακό συνήθειο γιατί πονάει ένας χωρισμός, επαγγελματικός ή σαν αυτός του Λάζαρου.
Πέρασε ένας χρόνος. Από τότε που χτύπαγε μανιωδώς το κινητό μου αργά το βράδυ. Ημουν σινεμά και το είχα στο αθόρυβο όπως προστάζει η περίσταση. Είδα ένα μήνυμα από τον Γιάννη τον Ζωιτό: “Χάσαμε τον Λαζαράκο φίλε…”
Ηταν η πρώτη, τέτοιου είδους, απώλεια στον επαγγελματικό χώρο. Ουδείς μπορούσε να το χωνέψει. Εφυγε ένα τόσο αγαπητό πρόσωπο, ένας τόσο καλός άνθρωπος, ο Λάζαρος Μουρκάκος. Ο Λάζαρος μας, ο Λάζαρος του Φίλαθλου, ο Λάζαρος της ΕΡΤ, ο Λάζαρος τόσων ανθρώπων που τον αγάπησαν και τον εκτίμησαν.
Η καθημερινότητα, η δουλειά, η πίεση, το άγχος σε κάνουν να ξεχνάς ανθρώπους, αλλά στο βάθος του μυαλού μας ποτέ δεν θα ξεχάσουμε την 8η Απριλίου.
Για επιμύθιο θα δανειστώ κάτι που είχε γράψει ο Γιάννης Ξενάκης για τον Λάζαρο, τον οποίο γνώριζε καλύτερα απ’ όλους: “Άφησες πολλά στη μέση Λάζαρε. Bιάστηκες. Και μας άφησες. Οσοι σ’ αγάπησαν, θα σε θυμούνται και θα σε μνημονεύουν μια ζωή…”
