Αρης για ταμείο
Ο ΠΑΟΚ την Κυριακή σφάχτηκε στο Βικελίδης, είναι δεδομένο. Όπως, όμως, η σφαγή του ΠΑΟΚ δεν αλλάζει το γεγονός πως ο δικέφαλος ήταν άθλιος, με τον ίδιο τρόπο η βοήθεια που πήρε ο Άρης από τον Σπάθα σε κάθε λεπτό του παιχνιδιού δεν αλλάζει το γεγονός πως έχει γίνει μια πολύ καλή ομάδα. Αλλά, το θέμα δεν είναι αυτό. Από την Κυριακή λέω στην εκπομπή στον Σέντρα πως το ζήτημα για τον Άρη είναι το από εδώ και πέρα. Στην Έλλαδα καλές βραδιές έχουμε πολλές, την συνέχεια και την συνέπεια ψάχνουμε. Τον Δεκέμβρη ο Πανιώνιος έριξε τρία ξεκούραστα στην ΑΕΚ, μας έκανε να μιλάμε γι’αυτόν και μετά πέρασαν διόμιση μήνες μέχρι να ξανακερδίσει.
Για τις ομάδες που χρόνια ψάχνουν μια υπέρβαση, το λάθος είναι συχνό. Όπως ο άπειρος παίκτης της ρουλέτας ποντάρει πολλά σε μια μπιλιά, σε ένα νούμερο, έτσι κι αυτές ζουν για το “βράδυ της χρονιάς”, για τη μεγάλη νίκη που θα δώσει νόημα στη σεζόν, χαρά στον κόσμο. Κι όταν η μπίλια κάτσει στο νούμερο που φόρτωσαν, ζαλίζονται από τις στίβες από μάρκες που μπαίνουν μπροστά τους και ξεχνούν το βασικό. Σημασία δεν έχει πόσες μάρκες έχεις στιγμιαία μπροστά σου, αλλά με πόσες θα πας στο ταμείο να εξαργυρώσεις. Και στη ρουλέτα, αν είσαι έμπειρος, θα σηκωθείς από το τραπέζι όταν οι στίβες είναι ψηλά. Στην μπάλα, το ταμείο δεν γίνεται όποτε θες εσύ, άλλα όταν κρίνονται σοβαρά πράγματα, πραγματικοί στόχοι κι όχι το γόητρο και μόνο αυτό.
Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι η νίκη στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Μόνο οι μικρές ομάδες αρκούνται στη χαρά του να στερήσεις κάτι από κάποιον άλλο, έστω κι αν είναι ο αιώνιος εχθρός. Η πραγματική υπέρβαση του Άρη ήταν και είναι μπροστά του. Είναι ο τελικός του Κυπέλλου, είναι τα πλέι οφ. Με μεγάλη χαρά είδα στον πρώτο ημιτελικό με την Καβάλα μια ομάδα να βλέπει μπροστά, να είναι ακόμα γεμάτη με σοβαρότητα και προσήλωση στους στόχους, όχι παραδομένη στην ευφορία του “είμαστε το αφεντικό της πόλης”.
Αυτό το λένε και το τραγουδάνε χρόνια και είτε ισχύει είτε δεν ισχύει, αδιάφορο είναι. Θα ήταν πολύ εύκολο η ικανοποίηση να φέρει χαλάρωση. Ειδικά από τη στιγμή που ο Ονουάτσι σκόραρε, δεν ήθελε και πολύ να στραβώσει το πράγμα και να χαθεί μια ευκαιρία για κάτι χειροπιαστό, για έναν ακόμα τελικό. Όχι όμως για τον Άρη του Κούπερ. Συνέχιζε να πιέζει, συνέχισε να κεφαλοποιεί την επιστροφή του Κόκε σε υψηλά επίπεδα απόδοσης, να ανεβάζει τα ακραία μπακ ψηλά, χωρίς να χάνει σε αμυντική ασφάλεια(απέναντι σε μια ομάδα που φτιάχνει εύκολα φάσεις στην κόντρα), να βάζει τρία γκολ χωρίς να σκοράρει ο Κάμπορα, να παίρνει την ποιότητα του Μεριέμ.
Μια ομάδα με σχέδιο, σωστό πλάνο, που δεν επηρεάζεται από “μεγάλες βραδιές”, που φέρνουν άδειασμα. Μια ομάδα που έχει και καλό, αλλά και σοβαρό προπονητή. Δεν το κρύβω πως είχα αμφιβολίες για το πως θα παρουσιαστεί ο Άρης, μετά τον θρίαμβο της Κυριακής. Σε αυτά τα παιχνίδια βγαίνουν για μένα τα κανονικά συμπεράσματα, όχι στα ντέρμπι θέλησης και πάθους. Στο χορτάρι είδα την αυτοπεποίθηση του “είμαστε πολύ καλοί”, χωρίς όμως αλαζονεία και εφησυχασμό. Κι αυτό το καιταιγιστικό δεύτερο ημίχρονο απέναντι στην Καβάλα, που λίγο ήθελε να φτάσει στο 4-1, είναι πολύ πιο σημαντικό για τον Άρη από το ντέρμπι και το κάθε ντέρμπι.
