Η γοητεία του Άρνε

Οι άνθρωποι είναι σαν τα σκυλιά, μόνο που για να αναγνωρίσουν αν ο ένας ταιριάζει στον άλλον δεν μπορούν να μυρίζονται εκεί που πρέπει. Ο κάθε ένας όμως συνεργάζεται με αυτόν που του ταιριάζει και όταν υπάρχει αμφιβολία αντί για πληροφορίες δεν έχετε παρά να παρατηρείτε τα στιλ. Ο Αδαμίδης με τον Γκρέταρσον όχι μόνο έχουν στιλ που να μοιάζει αλλά, στο ίδιο kennel έχουνε μεγαλώσει και όταν ο Εν Δυνάμει άρχισε τις χαριτωμενιές «Εχω κάποιον για τεχνικό διευθυντή, που τον αγαπάνε στην ΑΕΚ αλλά δεν θα σας πω ποιος είναι…» ήταν χαμένος από χέρι.

Γιατί το θέμα δεν ήταν ποιον παλιό ποδοσφαιριστή μπορεί να αγαπούσαν οι οπαδοί της ΑΕΚ, αλλά ποιον παίκτη μπορεί να γουστάρει ο Αδαμίδης. Ο Αρνε Γκρέταρσον λοιπόν είχε πάει στην ΑΕΚ το 1997, που ο Αδαμίδης ήταν 24 ετών, μια ηλικία που ακόμα έχεις ποδοσφαιρικούς ήρωες. Ηταν φιλότιμος, έκανε και κάτι τσαμπουκάδες με τον Ολυμπιακό -που όταν είσαι πειραιώτης αεκτζής είναι σαν να τους κάνει για την πάρτη σου- και καπάκι (και που το βάζετε) είναι Βόρειος και πολιτισμένος και μορφωμένος άνθρωπος.

Πέφτεις λοιπόν θύμα της γοητείας του Αρνε και τον φέρνεις για να φτιάξετε την νέα ΑΕΚ ή δεν πέφτεις; Πέφτεις και με τα μούτρα. Ιδιαίτερα όταν μπορείς να την σπάσεις και στον Μπάγεβιτς που πρότεινε τον Τσιάρτα και να τους στείλεις το μήνυμα ότι οι υφιστάμενοι, που είναι οι προπονητές, δεν μπορούν να επιλέγουν τους προϊστάμενους τους, που είναι οι τεχνικοί διευθυντές.

Στο μεταξύ, ο Αδαμίδης έχει αρχίσει να δουλεύει στα γραφεία της ΠΑΕ ΑΕΚ στην Γράμμου αλλά τον καφέ του τον παραγγέλνει από delivery. Το ξέρει ότι από την στιγμή που ζήτησε job descriptions από τους υπαλλήλους και οι μισοί θα του γράψουν ότι «η δουλειά μου είναι μια δουλειά που είναι σημαντική γιατί έτσι μπορώ να έχω μια δουλειά» σε ό,τι τρως και πίνεις φύλα τα ρούχα σου γιατί διαφορετικά η ΑΕΚ θα έχει τον 43ο πρόεδρο της γιατί ο 42ος χάθηκε πρόωρα δηλητηριασμένος. Εχει δύο τρία άτομα της εμπιστοσύνης του, θα προχωρήσει και σε μία ολιγομελή στελέχωση επειδή τέτοιες εποχές λεφτά δεν υπάρχουν και στο μέλλον ό,τι καλύτερο προκύψει.

Γράφοντας λοιπόν – προφανώς για πλάκα – για τις δηλητηριάσεις σκέφτηκα ότι με την πάροδο της ιστορίας οι δηλητηριάσεις έχουν εγκαταλειφθεί σαν τρόπος δολοφονίας. Στην αρχαιότητα η δηλητηρίαση ήταν από τους πιο συνηθισμένους τρόπους να ξαποστείλεις κάποιον εχθρό και ο τρόπος δολοφονίας που επέλεγαν οι γυναίκες. Γιατί την εποχή που για να καθαρίσεις κάποιον έπρεπε να τον μαχαιρώσεις – και όχι μία αλλά πολλές φορές όπως συνήθως χρειάζεται για να δολοφονηθεί κάποιος από μαχαίρι – η δύναμη των περισσοτέρων γυναικών δεν έφτανε για τέτοια κόλπα.

Επίσης, οι άνθρωποι ήξεραν καλύτερα τι υπάρχει στην φύση περιλαμβανομένων και των δηλητηρίων. Διάλεγαν, λοιπόν, οι γυναίκες κάποιο δηλητήριο που να έχει και χρώμα που να είναι ασορτί με τα ρούχα τους και έστελναν τον αλητήριο στον άλλο κόσμο. Και αφού ζητήσω συγγνώμη για την άθλια ομοιοκαταληξία «δηλητήριο – αλητήριο», να προσθέσω ότι αν υπάρχει ενδιαφερόμενος συνθέτης να βάλει τις νότες και είναι εύκαιρος και ο Κιάμος για να το τραγουδήσει εδώ είμαστε και το μιλάμε.