Τι ‘χες Νίκο, τι ‘χα πάντα

Το παιχνίδι με την Σταντάρ Λιέγης για τον Παναθηναϊκό χάθηκε ένα καλοκαίρι. Όταν ο Παναθηναϊκός μπορούσε να κλείσει στην ομάδα τον Σωτήρη Κυργιάκο και η διαπραγμάτευση κόλλησε στο πώς ζητήθηκαν τα λεφτά που οφείλει στην ΠΑΕ και γιατί τον συνόδευε η ξαδέλφη του.

Η διαπραγμάτευση πήγε κατά διαόλου, ο Κυργιάκος πήγε στην ΑΕΚ και αργότερα στην Λίβερπουλ, ο Παναθηναϊκός έμεινε με ένα light κέντρο της άμυνας, ικανό να αντιμετωπίζει τα περισσότερα φορ που παίζουν στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά ανίσχυρο μπροστά στην κατάρα του Θεού που ονομαζόταν Dieumerci Bokani. Με το μικρό όνομα να μεταφράζεται σε «Ευχαριστωθεός», το τελευταίο πράγμα που θα έκαναν οι παίκτες του Παναθηναϊκού για την αμφίβολη χαρά να τον συναντήσουν.

Κατά τα άλλα «Τι ‘χες Νίκο, τι χα πάντα» και ο Νίκος Νιόπλιας για ακόμα μία φορά είδε την ομάδα του να έχει καλό κέντρο, πολύ καλή επίθεση και μία άμυνα που χρειάστηκε να θυσιάσει τον Κώστα Κατσουράνη -ο οποίος στο πρώτο ημίχρονο έπαιζε κρυφός επιθετικός- βάζοντας τον φανερό στόπερ. Η άμυνα κάπως έδεσε, η επίθεση κάπως χάλασε και με την μπάλα να πηγαίνει συνεχώς στον Λέτο και ελάχιστα στον Σαλπιγγίδη, κάπου στον πρώτο οι αμυντικοί της Σταντάρ βρήκαν τα βήματα του και κάπου ο δεύτερος βαρέθηκε να περιμένει.

Το τελευταίο τραπουλόχαρτο της επίθεσης του Παναθηναϊκού που έπεσε ήταν ο Σισέ, που όταν δεν παίρνει την μπάλα χαμηλά και μπροστά στο πόδι του πρώτα τα βάζει με τους συμπαίκτες του, μετά με τον εαυτό του και κάποια στιγμή τα παρατάει. Το ότι η καλύτερη ευκαιρία του Παναθηναϊκού ήταν μια ανάποδη κεφαλιά του Σαρ που χτύπησε στο δοκάρι του Μπόλατ, κάτι λέει για τις επιθέσεις του Παναθηναϊκού που με την ώρα περιοριζόντουσαν αποκλειστικά σε χαμηλές σέντρες.

Οσο για το ματς της Κυριακής ο Νίκος Νιόπλιας παίρνει το παράσημο Τζορτζ Ουάσινγκτον, σαν άνθρωπος που λέει πάντα την αλήθεια, αφού ο Παναθηναϊκός δεν κράτησε δυνάμεις για τον Ολυμπιακό, αλλά για να δούμε σε τι κατάσταση θα γυρίσει η ομάδα.

Τέλος, μετά τους Γάλλους μακάρισα και τους Βέλγους για τις τηλεοπτικές μεταδόσεις που παρακολουθούν. Από ήχο δεν ξέρω, αλλά η εικόνα πολλές φορές μαρτυράει τον ήχο και το ότι δεν βλέπαμε πέντε φορές το κάθε πλάγιο άουτ για να δούμε αν ο επόπτης σήκωσε σωστά την σημαία, ότι δεν βλέπαμε δέκα φορές μια γραμμή για να δούμε αν το πουλί του φορ έχει πεταχτεί οφσάιντ και το ότι δεν είδαμε δύο ντουζίνες φορές τα πεσίματα στην περιοχή για να κρίνουμε αν ο Τάδε ακούμπησε, απώθησε ή έσπρωξε τον Δείνα σημαίνει ότι και αυτοί που κάνουν τις μεταδόσεις δεν ασχολούνται για να χρειάζονται τις εικόνες.

Αϊντε τώρα τα κεφάλια μέσα και ξανά μανά στο ΟΑΚΑ για να κάνουμε μαθήματα γεωμετρίας και να προβληματιζόμαστε αν η γραμμή του άουτ είναι παράλληλη ή συγκλίνουσα με την γραμμή του οφσάιντ. Πάλι με βλέπω να τα πίνω στο MG για να ξεχάσω…