Οι δύο όψεις του νομίσματος

Μια διαδρομή με πολλές …επικίνδυνες στροφές είχε στο μυαλό του ο φίλος του Ολυμπιακού για το ματς με την Μπορντό. Κάτι το σερί των άσχημων εμφανίσεων, κάτι η ψυχολογία υπό το μηδέν, κάτι οι σοβαρές απουσίες, η γκρίζα ατμόσφαιρα γύρω από το θέμα προπονητή, όλα αυτά μια άσχημη προδιάθεση μας είχαν δημιουργήσει.

Μεταξύ μας, το ταβάνι στις προσδοκίες ήταν μια αξιοπρεπή εμφάνιση. Όταν μάλιστα με το ξεκίνημα ήρθε το γαλλικό γκολ, από αυτά που πλέον έχει γίνει συνήθεια να δέχεται ο Αντώνης Νικοπολίδης, φοβηθήκαμε όλοι για τα χειρότερα. Δεν επιβεβαιώθηκαν εφιαλτικά σενάρια, αλλά η εικόνα του Ολυμπιακού και πολύ περισσότερο της Μπορντό μας άφηναν ανυποψίαστους για το τι θα ακολουθήσει. Στοίχημα για ματς με συγκινήσεις δεν έβαζε κανείς, ιδιαίτερα μετά την αποβολή του Ματ. Ούτε η κλασική ατάκα: “Δεν ξέρεις, μπάλα είναι…”, μπορούσε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης.

Είναι ιδιοφυής ο τρόπος στο ποδόσφαιρο όπου τα ρουτινιάρικα μετατρέπονται σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Το εντυπωσιακό είναι ότι στο ματς έδωσε ενδιαφέρον ένας παίκτης που δεν ήθελε να αγωνισθεί, ένας παίκτης που όταν πέτυχε γκολ ζήτησε αλλαγή από τον προπονητή του, για να πικάρει τον Μπάντοβιτς που δεν ήταν στις αρχικές επιλογές του. Φαντάζομαι τις σκέψεις των Γάλλων όταν είδαν τον Μήτρογλου αμέσως μετά το γκολ που πέτυχε να ζητάει αλλαγή από τον προπονητή του. Που να πάει το μυαλό τους σε αντίδραση του …εγώ του παίκτη. Εμείς που ξέρουμε από Ολυμπιακό και από την στιγμή μάλιστα που το έχει ξανακάνει ο ομογενής από την Γερμανία παίκτης, απλά χαμογελάσαμε.

Είναι ένα θέμα αν θέλουμε να σταθούμε στην γεμάτη από αξιοπρέπεια και τσαγανό προσπάθεια του Ολυμπιακού στο δεύτερο ημίχρονο να γυρίσει το ματς. Μόνο σε αυτή και να προσπεράσουμε όλα τα άλλα. Να ομιλήσουμε για την ευκαιρία του Μπράβο να κάνει το 1-2 ή να κοιτάξουμε σε ορίζοντα βάθους; Ο Ολυμπιακός είχε μια απίστευτη ευκαιρία και δεν την κυνήγησε όπως θα έπρεπε. Δεν του έφτασε η ηρωική αντίδραση στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα με την Μπορντό, μια ομάδα που όπως την είδαμε και στα δυο ματς δεν ήταν φόβητρο, δεν ήταν το αχτύπητο συγκρότημα.

Δεν είμαι σίγουρος αν ο Ολυμπιακός πλήρωσε την αδυναμία του Νικοπολίδη σε εκτελέσεις φάουλ από τα πλάγια (το κακό ξεκίνησε από τον Σκόκο) ή για να ακριβολογούμε την απώλεια της αλτικότητας του έμπειρου τερματοφύλακα (αλλά είναι κοντά στα 40. Μην το ξεχνάμε). Έχουμε την εντύπωση ότι πληρώνει άλλα πράγματα ο Ολυμπιακός και όχι τις λεπτομέρειες.

Δεν βοήθησε η διοίκηση του Ολυμπιακού την ομάδα στις μεταγραφές, όσο θα μπορούσε, όσο θα έπρεπε.

Μια ομάδα που άλλαξε τρεις προπονητές, συζητάει για τον τέταρτο (Αλεξανδρής) και για τον πέμπτο (Βαλβέρδε) δεν βγάζει σοβαρότητα, η προπονητική φιλοσοφία μοιάζει με ανέκδοτο και φυσικά δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος που βρίσκεται στο τιμόνι να εμπνεύσει και πολύ περισσότερο να επιβληθεί (και αυτό δεν είναι πρόβλημα των προσώπων που πέρασαν).

Είχε και τις ατυχίες του ο Ολυμπιακός. Στον βασικό κορμό που είχαν όλο στο μυαλό τους το καλοκαίρι, τα ονόματα των Ντιόγκο, Γκαλέτι, Ντουντού φιγουράριζαν. Για διαφορετικούς λόγους και οι τρεις δεν είναι σε θέση να προσφέρουν. Μια ομάδα της εμβέλειας των ερυθρόλευκων θα πρέπει βέβαια να έχει πλάνο βοήθειας στα δύσκολα, αλλά στον Πειραιά δεν είχαν προνοήσει.

Δεν ξέρω ποιο είναι το πιο δυνατό συναίσθημα που πρέπει να κρατήσουμε. Τον θαυμασμό μας για το γεγονός ότι με όλα να τον κυνηγάνε ο Ολυμπιακός άγγιξε το άπιαστο ή την πίκρα για την ευκαιρία που χάθηκε.

Υ.Γ. 1 Θα πει κάποιος ότι όλα αυτά που βιώνει ο Σουηδός τον έχουν οδηγήσει σε ερασιτεχνικές συμπεριφορές. Αν θέλουμε να βρίσκουμε δικαιολογία για καθετί θα τον …χαλάσουμε και τον Μέλμπεργκ. Δεν είναι αντίδραση από ένα παίκτη των παραστάσεων του Σουηδού να ενεργεί όπως στο ματς με τον Λεβαδειακό στις αποφάσεις του διαιτητή. Δεν είναι συμπεριφορά αυτή στον διαιτητή στο ματς με την Μπορντό. Αν ήταν τα νεύρα να οδηγούν σε άσχημες συμπεριφορές, το 20% των Ελλήνων που βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας, τι θα έπρεπε να κάνει; .

Υ.Γ.2 Για την συμπεριφορά του Μήτρογλου μην αναζητήσουμε ευθύνες στον …πιστολέρο. Ούτε στον Μπάντοβιτς. Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος είναι που γράφει στα παλιά του υποδήματα τον προπονητή με μια διοίκηση απλά να παρακολουθεί και ενίοτε να …χειροκροτεί, με τον τρόπο της, τέτοιες καταστάσεις.