O Matt Thomas δεν κάνει σχέδια γιατί ξέρει καλύτερα

Ο Matt Thomas είναι ο τύπος που κέρδισε το διαγωνισμό τρίποντων, στο Supercopa της Ισπανίας, με την καλύτερη εμφάνιση της ιστορίας. Είναι και αυτός που χρειάστηκε να ζήσει τον πόνο της απώλειας, για να μάθει να εκτιμά τα σημαντικά.

O Μatt Thomas είναι παίκτης της Valencia. Πληροφορία που θα μπορούσε να είναι η άχρηστη της ημέρας, αν ο τύπος αυτός δεν κέρδισε με άνεση που... ενοχλεί, το διαγωνισμό τρίποντων στο Supercopa της Ισπανίας.

 

Με την ευκαιρία, να σου πω ότι η κούπα πήγε στη Real Madrid, για 5η φορά στην ιστορία της, μετά το 80-73. Ο Κlemen Prepelic ήταν ο 'άσος' στο μανίκι (όταν πάτησε παρκέ, στην τρίτη περίοδο η ομάδα του ήταν στο -6, το οποίο έσβησε με οκτώ γρήγορους πόντους) και ο Sergio Llull ο MVP.

Πίσω στον Thomas, οι φαν του μπάσκετ ενδεχομένως να γνωρίζουν πως ο 24χρονος σούτινγκ γκαρντ ήταν ο τέταρτος σκόρερ της Liga Endesa, πέρυσι. Γεγονός που έχει μια ιδιαίτερη σημασία, αν σκεφτείς πως το συγκεκριμένο πρωτάθλημα έχει μ.ο. επίθεσης, ανά αγώνα, τους 87.4 πόντους. 

Μπήκε στο διαγωνισμό που έχει αντικαταστήσει το ματς για την 3η θέση, στο Supercopa με αυτό που θα δεις και αντίπαλο τον Kyle Kuric, της Barcelona και όταν τελείωσε είχε προσφέρει την καλύτερη συμμετοχή, στην ιστορία του event.

 

To παιδί αυτό γεννήθηκε στις 4/8 του 1994, στην πόλη Onalaska του Winsconsin (των 17.736 κατοίκων), όπου και πήγε σχολείο. Η μητέρα του, Martha ήταν φίρμα στην περιοχή, ως μια από τις καλύτερες αθλήτριες του high school -στην κολύμβηση, στο softball, το τένις και το μπάσκετ. Ήταν και παραμένει η καλύτερη σκόρερ, στην ιστορία, σε ένα ματς (είχε τελειώσει με 48 πόντους, το ματς εναντίον του Wahlert High School). Προφανώς και ο γιος της ακολούθησε τα βήματα της.

Το πρώτο σοκ

Μια μέρα, ενώ είχε βάρδια στο νοσοκομείο (ήταν νοσηλεύτρια), το αφεντικό της την πλησίασε. Της ζήτησε να τον ακολουθήσει. Μπήκαν σε ένα γραφείο, όπου βρίσκονταν και δυο αστυνομικοί, οι οποίοι όπως αποδείχθηκε την περίμεναν. Ο ένας ήταν ο σερίφης. Τον ήξερε γιατί ο γιος του ήταν κολλητός φίλος του Matt. Αναγνώρισε και τη σύζυγο του. Αναρωτήθηκε τι κάνουν εκεί. “Και τότε κατάλαβα” είχε πει στο Isdhoops.com. “Μου είπαν πως τα τρία παιδιά μου είναι μια χαρά, ασφαλή”. Περίμενε τη συνέχεια. Υποψιαζόταν τι είχε συμβεί. Όταν όμως, άκουσε πως ο σύζυγος της είχε αυτοκτονήσει, ένιωσε απελπισία, απόγνωση και ένα τεράστιο “γιατί” να πλανιέται στο χώρο.

Ο Matt ήταν στο σχολείο. Ήταν η πρώτη μέρα της νέας χρονιάς. Τον κάλεσε ο διευθυντής στο γραφείο του. Εκεί ήταν η σύζυγος του Σερίφη (μητέρα του φίλου του, Connor). Τον πήρε και έφυγαν.Ο μικρός (είχε κλείσει τα 11 ένα μήνα νωρίτερα) δεν κατάλαβε τι γινόταν. “Νόμισα πως είχαν έλθει να πάρουν τον Connor και εμένα, να πάμε να παίξουμε”. Τον πήγαν σπίτι του. Ήταν όλοι εκεί. “Υπήρχε μια περίεργη ενέργεια”.

 

Η αδελφή του, Josie (είχε γενέθλια την επομένη, θα γινόταν 7) κάθισε δίπλα στη μητέρα τους. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Tony δεν είχε πάει για προπόνηση στο football. Ήταν και αυτός εκεί. Καθόταν σε μια μεγάλη πολυθρόνα. Στο σαλόνι ήταν και η Αδελφή Bridget, μια καλόγρια της ενορίας. Η Martha έψαχνε ακόμα τα λόγια να πει στα παιδιά της τι είχε συμβεί. Πως ο πατέρας του είχε γίνει αυτόχειρας.

Ήταν χρόνια εθισμένος σε ουσίες και πάλευε να τις ξεφορτωθεί από το σύστημα του, χωρίς όμως, επιτυχία. Το 2003 οι γονείς του Matt είχαν χωρίσει. Ο Greg έβλεπε τα παιδιά του κάθε δεύτερη εβδομάδα, την Παρασκευή, το Σάββατο και την Κυριακή. Σταδιακά έφτασε να τα βλέπει μια μέρα, σε δυο εβδομάδες. Την 1η Σεπτεμβρίου του 2005 έγραψε τον επίλογο.

“Ο πατέρας σας “έφυγε” είπε η Martha. Τα παιδιά χρειάστηκαν λίγη ώρα να καταλάβουν. Χρειάστηκαν χρόνια για να διαχειριστούν αυτό που είχε συμβεί. Ο Matt χρησιμοποίησε το μπάσκετ, για να συνεχίσει.

 

 

Από τα 3 ήξερε να ντριμπλάρει. Στα 5 περνούσε τη μισή μέρα στο σχολείο και την άλλη μισή, στα γηπεδάκια. Η μητέρα του είχε εκπλαγεί με τις ικανότητες του.  ΣΤα 9 του έβαλε μια μπασκέτα στην αυλή. Δεν έφτανε όμως, ο χώρος για να στρώσει τσιμέντο έως τη γραμμή των τριών πόντων. Αυτό δεν άρεσε στο γιο της. Παραπονιόταν συνέχεια... και πήγαινε στα γήπεδα όπου μπορούσε να κάνει αυτό που ήθελε. Του είχε πει η μητέρα του 1-2 πράγματα, για το πώς να κάνει δουλίτσα ("μετά το σουτ σου, ο καρπός σου να σπάει σαν να τον βάζεις σε βάζο με μπισκότα"). Τα υπόλοιπα τα βρήκε μόνος του. Και τα 'χε βρει σωστά, αν κρίνεις από το γεγονός ότι όλοι οι προπονητές του έλεγαν "μην αλλάξεις τίποτα".

"Έχω την αίσθηση πως είναι ο καλύτερος σουτέρ στην περιοχή. Και ξέρω πως το ξέρει. Η τεράστια που δουλειά που κάνει, στηρίζει επίσης, αυτό το συμπέρασμα" είχε πει ο συμπαίκτης του στο Iowa State, ο Ελληνοκαναδός Nazr Mitrou-Long.

 

Μικρός ήταν εκείνο το αδύνατο, κοντό παιδάκι της ομάδας. Για να μην τον κάνουν ό,τι θέλουν, δούλευε περισσότερο από όλους, ώστε να αποκτήσει ό,τι χρειαζόταν για να καλύψει τις αδυναμίες του. Έτσι απέκτησε τη νοοτροπία του εργάτη. "Δεν θα χάσω ποτέ σε αυτόν τον τομέα. Από κανέναν. Ήμουν έτσι μια ζωή. Η μητέρα μου μου έμαθε πως αν θέλω κάτι πάρα πολύ, μπορώ να το επιτύχω μέσω πολύ σκληρής δουλειάς".

Είχε δομήσει πάνω στο "θέλω" του όλη του τη ζωή. Δεν ήπιε ποτέ αλκοόλ. Πρόσεχε πάντα τι έτρωγε. Πρόσεχε το σώμα του. "Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που πήρα ρεπό". Στα 15, όταν εμφανίστηκε στα παρκέ με τη φανέλα του σχολείου του, ήταν 1.72 και 54 κιλά. Φορούσε 46 νούμερο παπούτσι. "Είχα τα πόδια κλόουν" είχε πει. Σίγουρα δεν ήταν ο σταρ. Δεν υπήρχε ωστόσο, άνθρωπος στο γυμναστήριο που να μην ήξερε πως μπορεί να σκοράρει.

Σε αγώνα με έναν... αιώνιο αντίπαλο, έμαθαν και ότι το λέει η ψυχούλα του. Το ματς θα κρινόταν από βολές, στο τέλος. Ο προπονητής του διάλεξε αυτόν να τις εκτελέσει. Τις έβαλε. Με άνεση. Στον τελευταίο του χρόνο στο σχολείο, η ομάδα του ήταν η καλύτερη του Winsconsin. Μετά άρχισαν οι σοβαροί τραυματισμοί, χάθηκαν δυο βασικοί παίκτες και όλοι πίστεψαν πως αυτό θα ήταν το τέλος. Δεν ήταν.

Ο Thomas πήρε την ομάδα στην πλάτη, σκοράροντας 30 πόντους σε κάθε ματς. Συνήθως απέναντι σε δυο αντιπάλους. Άρχισαν οι προτάσεις για υποτροφίες από κολέγια. Ο Matt διάλεξε αυτήν που είχε άνθρωπο στις εξέδρες, σχεδόν σε κάθε αγώνα: τους Cyclones. Στην τελική ευθεία υπήρχε και το Virginia "αλλά ήταν μακριά από το σπίτι".

Στο Iowa State τον σύγκριναν με τον Fred Hoiberg. Hταν και οι δύο guards ύψους 1.93 που ξεχώρισαν στη Midwest. O Hoiberg υπήρξε ένας από τους καλύτερους, πιο αγαπημένους παίκτες στην ιστορία του προγράμματος. Αυτό ήταν κάτι που θα διεκδικούσε ο Thomas. Το έκανε υπό τις οδηγίες του Hoiberg.

 

"Ήθελα να γίνω η καλύτερη έκδοση του εαυτού μου. Δεν μου άρεσαν οι συγκρίσεις. Αλλά δεν μπορούσα να τις αποφύγω. Σίγουρα ήταν δύσκολο να περιμένουν από εμένα, τον πρωτοετή να δώσω ό,τι εκείνος ως τελειόφοιτος. Τότε δεν είχα παίξει καν στην Big 12 (περιφέρεια με 10 πανεπιστήμια που αγωνίζονται στην Division 1 του NCAA)".

To δεύτερο σοκ

Δεν σου είπα πως η Martha μεγάλωσε μόνη, τα τρία παιδιά της. Γεγονός που στην πράξη σήμαινε ότι χρειαζόταν τη βοήθεια όλης της πόλης. Ένας από αυτούς που ήταν πάντα εκεί, ήταν ο Todd, πατέρας ενός φίλου του Matt, του Dustin. "Αυτός έγινε η πατρική φιγούρα που είχα ως παιδί".

Ο Matt έπαιζε σε ένα τουρνουά AAU (Amateur Athletic Association), το καλοκαίρι πριν την τελευταία του χρονιά στο κολέγιο. Η ομάδα του είχε μόλις προκριθεί στον τελικό, όταν εκείνος βγήκε από το αυτοκίνητο για να πάρει κάτι να πιεί. Η μητέρα του τον περίμενε. Χτύπησε το τηλέφωνο της. Τα νέα δεν ήταν ευχάριστα. Ο Todd είχε πνιγεί.

Τον ρώτησε αν ήθελε να γυρίσουν σπίτι (έξι ώρες δρόμος με το αυτοκίνητο) για να είναι με τον φίλο του ή να μείνουν για το ματς. "Στο μυαλό μου δεν υπήρχε επιλογή". Πήγε στο φίλο του. Η αγάπη και η αγκαλιά του Dustin και της οικογενείας του ήταν που τον βοήθησε να προσπεράσει το χαμό του πατέρα του ("ακόμα βλέπω στον ύπνο μου ότι κάνουμε μαζί σουτάκια"). Ήξερε από πρώτο χέρι ποια είναι η προτεραιότητα.

Το τρίτο "θέλημα της μοίρας"

Με αυτά και με αυτά, η μητέρα του είχε ένα άγχος όταν δεχόταν τηλεφώνημα ή ειδοποίηση που δεν περίμενε. Μια τέτοια στιγμή την περίμενε μετά το τέλος του πρώτου χρόνου του Matt, στο κολέγιο. Της είχε στείλει ένα μήνυμα ο Hoiberg. Προσπάθησε να βρει το γιο της, αλλά στάθηκε αδύνατο. Ανησύχησε. Άρχισε να παίρνει τηλέφωνα, να προσπαθεί να μάθει. Της τηλεφώνησε ο Matt. Ήταν στο κρατητήριο. Είχε φύγει από ένα πάρτι, όπου είχε πιει "δυο μπύρες".

Το αυτοκίνητο πίσω του, άναψε τη μεγάλη σκάλα με τα φώτα "Με τύφλωσε". Ήταν περιπολικό. Τον σταμάτησαν, γιατί είχε σπασμένο φανάρι. Πέρασε τις 12 επόμενες ώρες στο κρατητήριο, με OWI (Operating While Intoxicated). "Ένιωσα πως είχα απογοητεύσει τη μητέρα μου, όλους όσους με αγαπούσαν, την κοινότητα μου, η οποία μας βοήθησε να μεγαλώσουμε. Όλοι ήταν εκεί για εμένα, στις δύσκολες στιγμές. Πολλοί με κοιτούσαν ως παράδειγμα και τους απογοήτευσα".

 

Έκτοτε κάθε φορά που είναι ενώπιον κοινού προσέχει τι κάνει. "Ξέρω πως πάντα κάποιος θα σε κρίνει άσχημα ή θα σκέφτεται πως είσαι ο χειρότερος ή ότιδήποτε άλλο. Αυτό ήταν κάτι που σιχαινόμουν πάντα" και για αυτό είχε αντιδράσει, ως φοιτητής κολεγίου.

Η μητέρα του δεν έφτασε στα άκρα. "Μόλις άρχισα να του φωνάζω, σκέφτηκα πως είναι ένα παιδί που θα μάθει από τα λάθη του. Είδα ότι είχε καταλάβει αμέσως τι είχε κάνει λάθος. Άρα χρειαζόταν να αισθανθεί πως είμαι στο πλευρό του. Αυτό και έκανα".  Ο Matt σχολίασε αργότερα πως "ήταν να γίνει αυτό που έγινε, για να μπορώ να μιλώ στα παιδιά και ίσως να σώσω τη ζωή κάποιου". 

Την τρίτη χρονιά στο κολέγιο δεν έπαιζε πολύ. Είχε απογοητευτεί. Σκέφτηκε να φύγει. Να πάει κάπου, όπου θα του έδιναν ρόλο, χρόνο και σουτ. Απομονώθηκε. Αναρωτήθηκε γιατί το μπάσκετ δεν ήταν πια για εκείνον η διασκέδαση του. Γιατί δεν τον καταλάβαινε ο προπονητής του, που αγωνιστικά ήταν σαν και αυτόν. Ακολούθησε η ήττα στο πρώτο παιχνίδι του NCAA Tournament, η επιστροφή του  assistant coaches που τον είχε ψήσει να γίνει μέλος του Iowa State (T.J. Otzelberger), η αλλαγή προπονητή και ο νέος έρωτας.

"Το μπάσκετ έχει να κάνει κυρίως με την αυτοπεποίθηση. Όταν είσαι από αυτούς που το δέκατο που παίρνεις την μπάλα στα χέρια είναι η μόνη ευκαιρία που 'χεις να κάνεις σουτ, προφανώς και χρειάζεται να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου. Πλέον είμαι καλά και αν παραμείνουμε όλοι συντονισμένοι στην ίδια συχνότητα, όλα θα πάνε καλά". Μετά τραυματίστηκε ο Long.

"Έχω μάθει να μην έχω τεράστιες προσδοκίες"

Δήλωσε συμμετοχή στο NBA draft του 2017. Δεν επελέγη. Δεν κάθισε να σκάσει. Πήγε στο Summer League με του3ς Los Angeles Lakers, είχε 23π. (με 8/9 σουτ) στον τελικό. Δεν του έδωσαν θέση. Πήρε την αμέσως επόμενη καλύτερη επιλογή: υπέγραψε στην Obradoiro, της LaLiga Endesa, που ενημέρωσε ότι "είχε 53.8% στα δίποντα, 44.5% στα τρίποντα και 89.1% στις βολές, συν 3.9 ριμπάουντ, 1.7 ασίστ και 11.6π. σε κάθε 30.9 συμμετοχής, σε 35 αγώνες".

Εκείνος προτίμησε να πει "όλοι με καλωσόρισαν με ανοιχτές αγκαλιές. Συμπαίκτες, προπονητές, διοικούντες. Όλοι. Διέλυσαν κάθε αμφιβολία που είχα. Νοιάζονται για εμένα και με κάνουν να νιώθω τυχερός ως μέλος της οικογένειας τους, στην πρώτη μου χρονιά ως επαγγελματίας".

Τον είχαν ρωτήσει αν θέλει να παίξει στο ΝΒΑ. "Ήταν το όνειρο μου, από όταν ήμουν παιδί. Έχω μάθει όμως, να μην έχω τεράστιες προσδοκίες και να ζω τη στιγμή. Εϊμαι χαρούμενος για αυτό που ζω τώρα. Ήλθε η ώρα να απολαύσω την ευκαιρία και την εμπειρία".

Ο κύβος ερρίφθη

Την απήλαυσε τόσο που το καλοκαίρι τον ζήτησε η Valencia και εκείνος έκανε χρήση της option που είχε. Στην πρώτη του σεζόν στην Ισπανία, είχε 15.4 π. ανά αγώνα, με 94.4% στις βολές και ήταν ο δεύτερος της λίγκας, με τα περισσότερα εύστοχα τρίποντα. Εξ ου και το διετές με τη Valencia, πόλη στην οποία είχε βρεθεί "σε ταξίδι με το κολέγιο στην Ισπανία. Είχαμε πάει στη Βαρκελώνη, τη Μαδρίτη και τη Βαλένθια, που μου άρεσε πιο πολύ, ως πόλη. Νιώθω πως ο κύβος ερρίφθη, πολύ όμορφα, για να εξελιχθώ ως παίκτης και ως άνθρωπος".

Photos: AP