O "τελειωμένος" μαθητής του Κρόιφ και οι... άσχετοι!

Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του Γιόχαφ Κρόιφ, παίκτης και μαθητής του οποίου υπήρξε ο Όσκαρ Γκαρθία, ο Στ. Γεωργακόπουλος, διάβασε το μήνυμα του Καταλανού στον μέντορά του αναρωτιέται: Προφανώς στην Ελλάδα που τον "κάψαμε" μέσα σε τρεις μέρες ξέρουμε περισσότερα από τις -τρεις- ισπανικές ομάδες που τον περιμένουν...

Συμπληρώθηκαν χθες (24/3) δύο χρόνια από το θάνατο του μεγάλου Γιόχαν Κρόιφ. Του ανθρώπου που για πολλούς δεν άλλαξε μόνο την Μπαρτσελόνα διδάσκοντας το "δικό του" total football της σπουδαίας Εθνικής Ολλανδίας της δικής του γενιάς, αλλά το παγκόσμιο ποδόσφαιρο γενικότερα.

Ένας από τους ανθρώπους που είχε τη χαρά και την τιμή να συνεργαστεί με τον "ιπτάμενο Ολλανδό" τόσο ως ποδοσφαιριστής, αλλά και ως μέλος του τεχνικού τιμ της Μπάρτσα όταν την καθοδηγούσε ο Κρόιφ, βρίσκεται εδώ και μερικούς μήνες στη χώρα μας και κάθεται στον πάγκο του Ολυμπιακού. Γνωστά όλα τα παραπάνω, λίγο-πολύ, για τον Όσκαρ Γκαρθία, ο οποίος τιμώντας τη μνήμη του ποδοσφαιρικού του πατέρα ανέβασε ένα σχετικό μήνυμα στο twitter με την ανάλογη φωτογραφία του -αγέρωχου έστω κι αν τα χρόνια είχαν περάσει και τα μαλλιά του ήταν λευκά- Γιόχαν.

Θεωρώ δεδομένο ότι ο Όσκαρ Γκαρθία τα είχε πολύ διαφορετικά στο μυαλό του, συγκριτικά με όσα έζησε στην Ελλάδα από τις 8 Γενάρη που ανέλαβε κι επίσημα. Αλλιώς είχε φανταστεί τη ζωή του στο ποδόσφαιρο, όταν μάθαινε δίπλα στον Κρόιφ ή αγωνιζόταν με την μπλαουγκράνα φανέλα. Προκύπτει και από το κείμενο που "ανέβασε" στα social media για να τιμήσει τη μνήμη του δασκάλου του. Θυμήθηκε, άλλωστε, κάποιες δικές του, ποδοσφαιρικές ατάκες, στη σχετική ανάρτηση.

"Όταν παίζεις ένα παιχνίδι, είναι στατιστικά αποδεδειγμένο ότι οι παίκτες έχουν τη μπάλα στην κατοχή τους κατά μέσο όρο για 3-4 λεπτά. Το σημαντικό είναι το τι κάνεις στα 87 λεπτά χωρίς τη μπάλα. Το ποδόσφαιρο είναι ένα εγκεφαλικό παιχνίδι, που θα τρέξεις, πότε θα τρέξεις, πότε θα καλύψεις και πότε θα πρεσάρεις, πότε θα κινηθείς, πώς θα κινηθείς, είναι όλες αυτές οι αποφάσεις που προέρχονται από το μυαλό σου που θα καθορίσουν αν είσαι καλός παίκτης ή όχι".

 

Είναι γεγονός ότι ο Καταλανός τεχνικός τις δυσκολίες που ανέλαβε δεν μπόρεσε να τις διαχειριστεί. Πήρε την ομάδα πρώτη, αλλά δεν την κράτησε εκεί. Σε τρία παιχνίδια με την ΑΕΚ δεν πανηγύρισε νίκη, δεν κατάφερε να νικήσει ούτε τον Παναθηναϊκό των δέκα παικτών και των χιλίων προβλημάτων. Ακόμη και η επιλογή του να κάνει μίνι προετοιμασία με το πού ανέλαβε, βλέποντας τους άθλιους δείκτες της φυσικής κατάστασης ελέω Χάσι, δεν τον δικαίωσε.

Οι ίδιοι οι παίκτες, ή -για να ακριβολογούμε- οι περισσότεροι από αυτούς, δυσφόρησαν μόλις είδαν ότι ανέβηκε απότομα η ένταση των προπονήσεων, επειδή πολύ απλά δεν είχαν την υποδομή από το καλοκαίρι για να δουλέψουν μεσούσης της σεζόν, σε πολύ πιο υψηλές στροφές. Ακόμη και στη συνολική εικόνα αυτό που παρουσίασε ο Ολυμπιακός του Γκαρθία δεν είχε και μεγάλη σχέση από αυτό που είχε μάθει δουλεύοντας κοντά στον Κρόιφ. Για τις προθέσεις του δεν αμφιβάλει κανείς, αλλά δεν αποτυπώθηκαν στο αποτέλεσμα.

Σε αυτό το διάστημα είχε και ορισμένα προσωπικά του ζητήματα να διαχειριστεί. Βρέθηκε ξαφνικά σε νοσοκομείο του Πειραιά με σκωληκοειδίτιδα, βρέθηκε και στης Θεσσαλονίκης λόγω του ρολού ταμειακής μηχανής που δέχθηκε από ανεγκέφαλο οπαδό του ΠΑΟΚ. Όσοι τον ξέρουν καλά περιγράφουν έναν άνθρωπο που δεν περνάει καλά, ίσως κι επειδή δεν είχε κοντά του τους δικούς του ανθρώπους. Η κόρη του την οποία λατρεύει βρέθηκε δίπλα του για μερικές ημέρες κι αυτό ήταν. Κάποιοι λένε ότι ένας άνθρωπος ικανός μεν, αλλά με ευμετάβλητη ψυχολογία, επηρεάστηκε, τον πήρε από κάτω και από τότε παλεύει για να σηκώσει κεφάλι και να ανατρέψει την αρνητική εικόνα...

ΒΟΥΤΗΞΕ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΓΙΑΝΝΙΩΤΗΣ

Για κάποιους είναι ήδη "τελειωμένος", εξ ου και τα σενάρια από το εξωτερικό για ανοικτές κεραίες και αναζήτηση του επόμενου, με τον Βλάνταν Μιλόγεβιτς για κάποιους να βρίσκεται ήδη στη θέση του οδηγού στην κούρσα διαδοχής. Δικαιολογίες και ελαφρυντικά υπάρχουν πολλά. Ανέλαβε μια ομάδα αδούλευτη, ταλαιπωρημένη και κακοστημένη, αλλά το "αντίδοτο" δεν το βρήκε, έστω κι αν κλήθηκε να βουτήξει στα βαθιά και να βγει πρώτος ως άλλος Σπύρος Γιαννιώτης.

Το ακόμη πιο εντυπωσιακό της ιστορίας είναι ότι εδώ και καμιά δεκαριά μέρες που φαίνεται να μετράει αντίστροφα στον Πειραιά και να βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί, τουλάχιστον τρεις ισπανικές ομάδες και μία αγγλική φέρονται να έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για συνεργασία από το τέλος της σεζόν. Αυτό η εξέλιξη δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει. Πρώτον ότι και ο ίδιος ξέρει πως μετράει μέρες, άρα ο ατζέντης του τον έχει ήδη προτείνει ψάχνοντας τον επόμενο σταθμό της καριέρας του. Δεύτερον ότι στο εξωτερικό έχουν διαφορετικά κριτήρια και δεν βιάστηκαν να τον κρίνουν αποτυχημένο σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Κάπου εδώ κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι ένας προπονητής που στη χώρα μας κρίθηκε από πολύ κόσμο, πιθανότατα και από τους ανθρώπους που τον πλήρωσαν, ανεπαρκής τόσο σύντομα, κρίνεται επαρκής για ομάδες με ιστορία στην "Πριμέρα" όπως η Εσπανιόλ (σ.σ. από εκεί είχε έρθει ο Ερνέστο Βαλβέρδε στον Ολυμπιακό), η Ρεάλ Σοσιεδάδ και η Θέλτα...

Μπορεί εμείς να ξέρουμε περισσότερα από εκείνους. Κανείς άλλωστε δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Οι αλλαγές προπονητών, άλλωστε, ήταν "εύκολη λύση" στον Ολυμπιακό εδώ και μια 20ετία. Την τελευταία διετία, αλλάζουν σαν τα πουκάμισα. Ο Γκαρθία  εκτός απροόπτου, θα επιστρέψει στη Βαρκελώνη όταν τελειώσει το πρωτάθλημα, εκτός κι αν ανατρέψει το διαμορφωμένο σκηνικό. Εκείνο που μετράει, ωστόσο, είναι άλλο. Μπορεί κανείς να κερδίσει τον χρόνο; Μπορεί ένας προπονητής να αλλάξει τα κακώς κείμενα μέσα σε ένα δίμηνο-τρίμηνο, χωρίς να έχουν αλλάξει όλα όσα ήθελε ή έστω τα περισσότερα στις προσθαφαιρέσεις του Γενάρη;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα αυτά είναι πολύ μακριά απ' όλα όσα είχε διδάξει ο Κρόιφ στον Γκαρθία και γενικά πολύ μακριά απ' όλα όσα είχε στο μυαλό του ο ιπτάμενος Ολλανδός, ο άνθρωπος που άλλαξε το ποδόσφαιρο, ακόμη κι αν αποδεχθούμε ότι ο μαθητής του δεν αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιμελής... Kαι η ζωή συνεχίζεται...

Ολυμπιακός

Ξορκίζοντας τον Κόντε

Ο Γιάννης Φιλέρης θυμάται το γκολ του Κόντε και πιστεύει ότι το φάντασμα του προ 20ετίας αποκλεισμού ξορκίστηκε οριστικά από το ευτυχισμένο Καραϊσκάκη στο 3-1 του Φορτούνη.