Ματίας Γκεστράβιους: Ήρθε και δεν ακούμπησε

Αν τον έλεγαν Μάνθο Γκεστραβάκη μπορεί να τον θυμόμασταν για κάποιες μέρες. Το 'Ματίας Γκεστράβιους' εκτός από γλωσσοδέτης δεν μας άφησε κάτι άλλο για να το θυμόμαστε. Ο Φινλανδός Μπήκε στο αεροπλάνο, γύρισε στην πατρίδα του και περιμένει την UEFA να τον ορίσει σε κάποιο άλλο παιχνίδι.

Το κυριακάτικο ντέρμπι της Τούμπας είχε πολλούς πρωταγωνιστές. Είχε πρόσωπα που το έκριναν, πρόσωπα που δικαιώθηκαν, πρόσωπα που περίμεναν την ώρα της εκδίκησης.

Ο Φινλανδός διαιτητής που ήρθε στη χώρα μας για να βγάλει την "επικίνδυνη αποστολή" δεν είναι από αυτούς. Και μπράβο και μαγκιά του που λέει μια γνωστή αοιδός. Είναι καλύτερος από τους δικούς μας; Είναι πιο έξυπνος; Είναι πιο θαρραλέος; Τι στην ευχή είναι και έβγαλε εις πέρας το ντέρμπι χωρίς το μεγάλο λάθος, χωρίς να ασχολούμαστε μαζί του αρκετές ώρες μετά το σφύριγμα της λήξης.

Θύμισε κάτι από Ευρώπη

Για όσους παρακολούθησαν το παιχνίδι της Τούμπας ίσως να πίστεψαν ότι έβλεπαν κάτι από Ευρώπη. Όπως έγινε και στον πρόσφατο τελικό κυπέλλου, πάλι με ξένο διαιτητή. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Οι ξένοι διαιτητές (που έρχονται και μας παίρνουν τις δουλειές, όπως θα έλεγαν πολλοί μέσα στην ΚΕΔ) δεν είναι πιο μάγκες από τους δικούς μας. Απλά ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας όσον αφορά στον τρόπο που (πρέπει να) διευθύνουν τα παιχνίδια. "Αφήστε να παιχτεί ποδόσφαιρο, αποφεύγετε τα πολλά σφυρίγματα που χαλούν τη ροή και φέρνουν εκνευρισμό στο χορτάρι και στην εξέδρα". Απλά πράγματα που στην Ελλάδα για ένα μυστήριο λόγο αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι.

Ο Γκεστράβιους (ο αθεόφοβος με τέτοιο όνομα ούτε σύνθημα στην εξέδρα δεν μπορεί να γίνει) δεν μπήκε στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας για να κλέψει την παράσταση από τους ποδοσφαιριστές. Μπήκε για να τους βοηθήσει. Ο ρόλος του ρέφερι είναι ακριβώς αυτός: βοηθητικός. Δεν είναι εκεί για να κρίνει κάποιο παιχνίδι, αλλά για να βοηθήσει στη δύσκολη φάση και στην τήρηση των κανονισμών.

Ο αντίλογος, βέβαια, θα πει ότι δεν του έκατσε η δύσκολη φάση. Να δούμε τι πουλιά πιάνει στα δύσκολα, βρε αδερφέ. Ακόμα, όμως και στη δύσκολη φάση θα πήγαινε με την απόφαση της στιγμής. Με αυτό που είδε και με αυτό που είδαν οι βοηθοί. Χωρίς δόλο, χωρίς τον αυτοσκοπό να κρίνει αυτός την αναμέτρηση.

Έχουν οι Έλληνες διαιτητές δόλο; Αναπάντητο ερώτημα, κάτι σαν το "υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;" Το σίγουρο, όμως, για τους Έλληνες διαιτητές έχει να κάνει με τον φόβο. Μπαίνουν στα δύσκολα παιχνίδια φοβισμένοι, σου δίνουν την εντύπωση του "γιατί μου έτυχε σ' εμένα αυτό;" Δεν βγάζουν σιγουριά, πολλά τα παραδείγματα, έχουμε και πρόσφατα, μην ξύνουμε πληγές.

Δεν 'χάλασε' το μυαλό των παικτών

Ο Γκεστράβιους πήγε στην Τούμπα για να αφήσει το ποδόσφαιρο να παιχτεί. Έκανε λαθάκια, αλλά οι ποδοσφαιριστές τον σεβάστηκαν. Δεν είχαν πονηρές σκέψεις στο μυαλό τους, δεν 'χάλασε' όπως θα 'χαλούσε' αν ήταν Έλληνας.

Ο Φινλανδός άφησε το παιχνίδι να κυλήσει στη ροή του, δεν σφύριζε ανούσια, δεν ήθελε να κόψει τον τσαμπουκά των ποδοσφαιριστών, δεν μας άφησε με το ερωτηματικό σε καμία από τις φάσεις που χρειάστηκε να δούμε το ριπλέι.

Στο ελληνικό ποδόσφαιρο της παθογένειας και της αναζήτησης αφορμών για να το καταστρέψουμε, είναι σπουδαίο να τελειώνει ένα ντέρμπι και να μη θυμόμαστε το όνομα του διαιτητή. Και βάσει αυτού δίδεται η απάντηση σε ένα άλλο ερώτημα σχετικά με τη χρήση του VAR.

Εδώ πρέπει πρώτα να μάθουμε να σεβόμαστε το άθλημα και στη συνέχεια θα μάθουμε να ζούμε και με το VAR. Ακόμα είμαστε σε προνηπιακό στάδιο.