ΜΠΑΣΚΕΤ

12άδα για θεαματικό μπάσκετ

Ο Καζλάουσκας έκανε τις επιλογές του για το Ευρωμπάσκετ. Το ερώτημα είναι: ανοίγει ένας καινούργιος κύκλος για την εθνική ή θέλουμε συνέχεια με μετάλλια; Θα αφήσουμε το σπουδαίο δίδυμο Σπανούλη-Ζήση να οδηγήσουν μία νέα και ταλαντούχα ομάδα σε άλλες ταχύτητες ή θα τους βάλουμε χαλινάρια; Ο Τάσος Μαγουλάς δίνει την απάντηση.

12άδα για θεαματικό μπάσκετ
Μετά από αρκετό καιρό έχουμε μία εθνική η οποία από την πρώτη στιγμή μας ανανέωσε το ενδιαφέρον. Οφείλουμε πρώτα να κάνουμε μία βαθιά υπόκλιση στο προπονητή και τα παιδιά της ομάδας που μας ταξίδεψε ουσιαστικά από το 2001 μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Όλοι τους υπέροχοι.

Θυμίζει λίγο το… “πάει ο παλιός ο χρόνος”, διότι περιμένουμε, τουλάχιστον ο γράφων, να γιορτάσουμε και με μπάσκετ πλέον. Η επιλογή του Καζλάουσκας, από τους τελευταίους δασκάλους στην Ευρώπη του γρήγορου θεαματικού και ουσιαστικού μπάσκετ, έδειξε την διάθεση όλων για κάτι καινούργιο. Βλέποντας ιδιαίτερα πως το στυλ του αργού μπάσκετ και της άμυνας εξεμέτρησε το ζειν στις τελευταίες διοργανώσεις, και με δεδομένο το ελληνικό ταλέντο, περιμένουμε το κάτι διαφορετικό.

Μόλις ανακοινώθηκε η 17αδα έγινε αντιληπτό πως ναι μεν ο Λιθουανός θέλει να παίξει ένα μπάσκετ με ταχύτητα και σουτ αλλά για κάποιους λόγους προτίμησε να μην υπολογίσει τους δύο καλύτερους Έλληνες σούτιγκ γκαρντ (Διαμαντόπουλος, Βασιλειάδης). Από τη στιγμή που επελέγησαν οι χρησιμότατοι Καλαμπόκης, Τσαλδάρης, το γεγονός ότι προκρίθηκε ο συνεπέστερος αμυντικός, και ικανότερος στο ένας εναντίον ενός αλλά χειρότερος σουτέρ Καλαμπόκης, σημαίνει ότι οι αλλαγές θα είναι μετρημένες στο αγωνιστικό στυλ. Κρίμα αλλά στο φινάλε ο Καζλάουσκας και ο Σφαιρόπουλος, λόγω του γνωστού αφεντικού, παίζουν το κεφάλι τους αν δεν φέρουν μετάλλιο ή έστω τετράδα.

Εν κατακλείδι, αυτή η ομάδα, με τον Καλαμπόκη και τον Καϊμακόγλου στην 12αδα να είναι εκπλήξεις πολύ ευχάριστες, έχει τις δυνατότητες και να παίξει καλό μπάσκετ και να φέρει μετάλλιο. Ας ξεδιπλώσει ελεύθερα το ταλέντο της και θα πάρει από εμάς το χειροκρότημα, ακόμα κι αν τελειώσει χωρίς νίκη.

Γιατί στην τελική, πιότερο να χάσουμε εμπιστευόμενοι αυτά τα δύο παιδιά, τους προπονητές και τα υπόλοιπα υπερταλαντούχα παλικάρια, παρά να κερδίσουμε (με το στενό όριο του βάθρου) με όπλο το ξύλο και τη δύναμη. Το μπάσκετ πρέπει να επιστρέψει όπως το ξέρουμε και όχι όπως το χρησιμοποιήσαμε επειδή το 2005 υπήρχε η ανάγκη για ένα μετάλλιο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

24MEDIA NETWORK