Απέκτησε… δικαίωμα

Υπάρχει μία πραγματικότητα, πάντως, που λέει ότι ο Ολυμπιακός που έχασε ένα τελικό κι έναν τίτλο, σήκωσε κεφάλι μέσα σε επτά ημέρες και πήρε το πολύτιμο αβαντάζ έδρας για τα πλέι οφ, εκτός βεβαίως αν αυτοκτονήσει. Για πρώτη φορά εδώ κι επτά χρόνια(από τον ημιτελικό του κυπέλλου και των πλέι οφ του 2002), ο Ολυμπιακός παίρνει κάτι από τον Παναθηναϊκό, τον νικάει σε έναν αγώνα όπου κρίνεται το οτιδήποτε. Όχι όμως και όλα , αυτό όμως είναι άλλη ιστορία.

Σε αυτό τον αγώνα ο Γιαννάκης παίρνει εύσημα για τον τρόπου που ετοίμασε την ομάδα του μαθαίνοντας από τα λάθη των προηγούμενων αγώνων. Ο Ολυμπιακός δεν επέτρεψε στον Παναθηναϊκό να σουτάρει από τα 6,25. Στο πρώτο ημίχρονο οι πρωταθλητές είχαν το εκπληκτικό 4/5 αλλά μόνο πέντε προσπάθειες και συνολικά το 6/13 θεωρείται σπουδαίο ποσοστό, αλλά με επτά λιγότερα σουτ από ότι στον τελικό. Η άμυνα των ερυθρολεύκων δεν έδωσε κανένα σουτ και δικαιώθηκε. Η διαφορά όμως για 35 λεπτά ήταν η επίθεση. Για πρώτη φορά επεδίωξαν να σκοράρουν, να πάνε στους 80 πόντους και θα νικούσαν ίσως πιο εύκολα αν επέμειναν στην επίθεση και μετά το 71-63(36’) δεν είχαν την φαεινή ιδέα να κόψουν ρυθμό και να πάνε σε αργές, εκνευριστικά αργές επιλογές.

Οι νικητές έχουν τριπλό κέρδος από τον αγώνα. Πήραν το αβαντάζ έδρας, άρα για πρώτη φορά η τύχη είναι στα χέρια τους. Το δεύτερο θετικό, στο πρόσωπο του Γιάννη Μπουρούση βρήκαν έναν παθιασμένο ηγέτη που τους έλειπε. Με όλο τον σεβασμό στον σπουδαίο αρχηγό Θοδωρή Παπαλουκά, ο Μπουρούσης έβγαλε όλη την…πείνα μίας ομάδας χωρίς τίτλο για χρόνια και ο κόσμος του το ανταπέδωσε.

Το τρίτο είναι η σχέση με τους φιλάθλους. Το χειροκρότημα σε κάθε κακή προσπάθεια του Βασιλόπουλου, η στήριξη μόλις ο Παναθηναϊκός ισοφάρισε έδειξε μεγάλη ωριμότητα. Για τον νεαρό φόργουορντ ιδιαίτερα, αυτός ο αγώνας πρέπει να αποτελέσει στροφή στην καριέρα του. Ο ίδιος μέχρι και αλλαγή ζήτησε μετά από ένα λάθος και οι φίλαθλοι τον αποθέωσαν για να του ανεβάσουν το ηθικό. Έβαλε και το καλάθι στο τέλος, με τον Μπουρούση να του αδειάζει τη ρακέτα, οπότε καιρός να βρει την ηρεμία του και να δουλέψει στις αδυναμίες του. Στο φινάλε δεν φταίει αυτός αν πληρώνεται καλά, ευθύνεται όμως αν δεν βελτιωθεί και αφήσει την ψυχολογία του να πιάσει πάτο.

Ο Παναθηναϊκός από την άλλη πλευρά χάνει μετά από 10 χρόνια το αβαντάζ έδρας κάτι σημαντικό. Δεν χάνει όμως τίποτε άλλο. Ούτε την ηρεμία του, ούτε την συνοχή του, ούτε την πίστη ότι μπορεί να φτάσει στο τριπλ κράουν. Ο τρόπος που γύρισε τον αγώνα, στην κακή του βραδιά, τον κρατάει πολύ ψηλά ψυχολογικά και δικαίως.

Συνεχίζει να είναι και να αισθάνεται καλύτερος από τον αιώνιο αντίπαλό του μόνο που θα πρέπει να το αποδείξει στο ΣΕΦ σε έναν, δύο ή τρεις αγώνες.

Αγωνιστικά οι πράσινοι θα μπορούσαν να έχουν καλύτερη τύχη αν έδιναν λίγο τη μπάλα στους ψηλούς τους. Τα 13 σουτ σε Μπατίστ-Πέκοβιτς και Τσαρτσαρή, κυρίως όμως οι συνεχόμενες επιθέσεις από Σπανούλη, Διαμαντίδη και Γιασικεβίτσιους στο τέλος, έδειξαν μία ομάδα η οποία στα δύσκολα εμπιστεύεται μόνο την περιφέρειά της. Θα ζήσει και θα πεθάνει με αυτή. Λογικό, όπως είδαμε και στο κύπελλο, όμως αυτός ήταν ένας αγώνας όπου ο αντίπαλος δεν επέτρεπε τα τρίποντα. Ο Γιασικεβίτσιους ήταν ο…εαυτός του στο πρώτο ημίχρονο και χάρις σε αυτόν ο Παναθηναϊκός έμεινε στον αγώνα, ο Σπανούλης πραγματοποίησε μία ακόμα μεγάλη εμφάνιση κατά του Ολυμπιακού αλλά στο τέλος δεν βρήκαν άλλες επιλογές.

Βεβαίως θα πει κάποιος, τι καλύτερη τύχη, για έναν αγώνα που κρίθηκε στο σουτ. Όπως είπε και ο Ζοτς όμως: «το πρόβλημά μας ήταν τα 39.56’’, όχι τα τελευταία δευτερόλεπτα.

Εν κατακλείδι, ο Ολυμπιακός κέρδισε το δικαίωμα να μιλάει για πρωτάθλημα, κατέκτησε ένα αβαντάζ έδρας που δεν έχει σπάσει εδώ και 10 χρόνια, ενώ τις τελευταίες δύο σεζόν, οι ερυθρόλευκοι δεν χάνουν στο σπίτι τους για τα πλέι οφ από τον Παναθηναϊκό.

Ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να πάρει έναν αγώνα στο ΣΕΦ, έχει όμως κάθε δικαίωμα να υποστηρίζει ότι είναι στο χέρι του να το κάνει λόγω ποιότητας και γνώσης σε τέτοιου είδους αναμετρήσεις. Άλλωστε η τελευταία ομάδα που σε τελικούς έσπασε την έδρα ήταν οι πράσινοι το 1999 κόντρα στον Ολυμπιακό.

Τώρα τα… αιώνια φυντάνια μας θα ξεκουραστούν και θα ασχοληθούν με την Ευρωλίγκα όπου οφείλουν να περάσουν στο φάιναλ φορ. Γιατί να περιμένουν τα τέλη Μαϊου να τα ξαναπούν;