Από πού πάνε για την Γάνδη;

Final Four χωρίς ελληνική ομάδα
δεν έχει νοστιμάδα. Λείπει αυτό το κάτι που δίνουν οι ελληνικές ομάδες από τις στρατιές δημοσιογράφων μέχρι την εξέδρα. Η δεκαετία του ’90 μας ανήκε, μετά όμως το 2002 τα πράγματα σκουραίνουν. Ο
Παναθηναϊκός έχει την κακή συνήθεια να πηγαίνει λίγες φορές αλλά να το παίρνει, ο
Ολυμπιακός βρίσκεται στην πεδιάδα των προσπαθειών, ο δε
Άρης δεν πάει πιο ψηλά.



Από τότε που ενώθηκε, ωραίο και σύντομο αστείο, η ULEB με την FIBA, οι “πράσινοι” έχουν μόλις τρεις συμμετοχές (2002, 2005, 2007) αλλά το καλύτερο ποσοστό σε όλη την Ευρώπη με δύο κύπελλα. Είναι αλήθεια πάντως ότι σαν ελληνικό μπάσκετ
κάναμε πολλά βήματα πίσω και μας κρατάει ζωντανούς ο Παναθηναϊκός.

Φτάνουμε στην Μαδρίτη όπου θα συγκεντρωθούν η μόνιμη ΤΣΣΚΑ (1/5), η σταθερή Ταού (0/3), η πρωταθλήτρια Μακάμπι (2/4) και η συμπαθής Σιένα (0/2). Όντως οι τέσσερις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης θα συναντηθούν στο απόλυτο ουδέτερο έδαφος και μία θα αναδειχθεί πρωταθλήτρια. Ε και; Τι θα αλλάξει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ; Εμείς θέλουμε την ΤΣΣΚΑ για τους δύο ανθρώπους μας, άλλοι προτιμούν την Ταού γιατί παίζει ωραίο μπάσκετ, πολλοί θέλουν την φτωχή πλην τίμια Σιένα, ενώ η Μακάμπι έχει το κοινό της.

Να νικήσει η ΤΣΣΚΑ των δύο Ρώσων που απλά συμμετέχουν κάποια λεπτά δίκην φιλικής συμμετοχής; Να το σηκώσει η Ταού του ενός Ισπανού; Μάλλον να το πάρει η Σιένα που ο Καραρέτο έχει ξεχάσει να μιλάει την ιταλική. Στο τέλος η πιο… πατριωτική ομάδα είναι η Μακάμπι με τους τρεις μάχιμους Ισραηλινούς.

Εκεί που πάει το ευρωπαϊκό μπάσκετ, οδηγούμαστε σε μία πλειοδοσία. Η ΤΣΣΚΑ για παράδειγμα πληρώνει ποταμούς χρημάτων για χρόνια, θα έχει πάντα τους καλύτερους παίκτες, οι διαιτητές ποτέ δεν θα την αδικήσουν, οπότε για να χάσει θα πρέπει να πολύ χειρότερη. Η Ταού και αυτή ξοδεύει και ξοδεύει αλόγιστα. Η Μακάμπι φέτος για πρώτη φορά μαζεύτηκε λίγο όπως και η Σιένα. Αν εξαιρέσουμε τους Ρώσους, λόγω οικονομικής ισχύος, δεν υπάρχει μεγάλη συνέχεια στις ομάδες. Φέτος παίρνουμε πέντε Αμερικανούς, αν δεν μας βγουν, του χρόνου παίρνουμε άλλους πέντε, τους δίνουμε και δύο διαβατήρια και από πάνε και άλλοι.

Σε αυτές τις βραβεύσεις της Ευρωλίγκα, έτερο καλό αστείο να το λέμε σε μεγάλες παρέες, ποιον θα ψηφίσουμε φέτος ως καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο; Υπάρχει άραγε; Πλην της Παρτιζάν, που το πάλευε χρόνια, τι άλλο είδαμε. Τίποτα. Έχω λεφτά έχω και ομάδα για ένα χρόνο.

Την ίδια στιγμή, οι καλύτεροι Ευρωπαίοι μετανάστευσαν από τα 18 τους για την Αμερική ανοίγοντας την πόρτα για τους Αμερικανούς που περισσεύουν στο ΝΒΑ.

Η Ευρωλίγκα οφείλει, κατά τη γνώμη του γράφοντος, να αλλάξει ρότα. Μάλλον να αποκτήσει ρότα. Βέβαια αυτοί οι τύποι ούτε σοβαρή ιστοσελίδα δεν έχουν, ποιος έχασε το όραμα για να το βρουν αλλά ας δοκιμάσουν.

Το σάλαρι καπ θα ήταν μία πρώτη προσπάθεια μια που παινευόμαστε για το πόσο ενωμένη είναι η Ευρώπη. Δεν γίνεται στην ίδια διοργάνωση ο ένας να ξοδεύει 20 εκατομμύρια ευρώ (χωρίς να πληρώνει εφορίες, χωρίς να αποδεικνύεται από πού έρχονται τα χρήματα) και ο άλλος να δίνει τέσσερα και τα μισά να τα χρεώνεται ως φορολογία. Κάτι επίσης πρέπει να γίνει με την απεριόριστη παρουσία Αμερικανών. Σύμφωνοι έτσι μικραίνουν κάπως οι αποστάσεις αλλά παράλληλα είναι η εύκολη λύση για όλα τα προβλήματα.

Το Final Four φθίνει όχι μόνο επειδή λείπουν οι Έλληνες, αυτός ίσως και να είναι ήσσονος σημασίας. Φθίνει διότι χάνονται οι παραδοσιακές κόντρες, τα σύνολα που θα μάχονται για χρόνια το ένα με το άλλο έχοντας τους ίδιους παίκτες, ακολουθώντας μία πορεία. Στο τέλος της ημέρας δεν ζητάμε καλό μπάσκετ, φέτος η κατάσταση ήταν τραγική, ζητάμε κάτι για να αρχίσουμε πάλι. Μία… Γάνδη, ένα Παρίσι, μία Ρώμη και μία Κωσταντινούπολη.