Μπαρτσελόνα-ΤΣΣΚΑ: Ο άλλος ημιτελικός

Χρειάστηκε να περάσουν 8 χρόνια από το πρώτο Final-4 για να βρεθεί η ΤΣΣΚΑ Μόσχας στη γιορτή του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Αυτό συνέβη το 1996 στο Παρίσι αλλά η πρώτη της εμπειρία ήταν τραυματική. Ο μετέπειτα πρωταθλητής Ευρώπης, Παναθηναϊκός τη νίκησε 81-71 (Καράσεφ 23π.) και στην έστειλε στον μικρό τελικό όπου νίκησε 74-73 (Βέτρα 22π.) τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Πέντε χρόνια αργότερα στο Παρίσι (2001), με προπονητή τον Βαλερί Τιχονένκο, ηττάται και πάλι στα ημιτελικά, αυτή τη φορά από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ με 86-80 (Κιριλένκο 23π.) και φεύγει με σκυμμένο κεφάλι και από τον μικρό τελικό κόντρα στην Εφές Πίλσεν (91-85, Μοργκούνοφ 16π, Κιριλένκο 16π.).

Το είχε η μοίρα της ΤΣΣΚΑ, στις πρώτες τρεις συμμετοχές της, να αντιμετωπίζει στα ημιτελικά τις μετέπειτα πρωταθλήτριες Ευρώπης. Αυτό συνέβη και το 2003 στη Βαρκελώνη όπου ηττήθηκε με 76-71 (JR Χόλντεν 21π.) από τη Μπαρτσελόνα και στον μικρό τελικό από τη Σιένα με 79-78 (Σονγκάιλα 15π.).

Η ιστορία επαναλήφθηκε και το 2004 στο Τελ Αβίβ. Οι Ρώσοι ηττήθηκαν 93-85 (Μπράουν 23π.) στα ημιτελικά από τη Μακάμπι και…παρηγορήθηκαν με τη νίκη, 97-94 επί της Σιένα στον μικρό τελικό.

Το 2005 η ΤΣΣΚΑ είχε τη μεγάλη ευκαιρία να πάρει το τρόπαιο ως διοργανώτρια του Final-4, αλλά τα σχέδιά της χάλασαν στα ημιτελικά από την Τάου. Οι Βάσκοι νίκησαν 85-78 (JR Χόλντεν 20π.) και η ομάδα του Ντούσαν Ιβκοβιτς πήρε την τρίτη θέση επικρατώντας στη δεύτερη παράταση του Παναθηναϊκού με 94-91 (Μπράουν 21π.).

H μεγάλη στιγμή για την ΤΣΣΚΑ ήρθε το 2006 στην Πράγα. Με τον Ετορε Μεσίνα στην τεχνική της ηγεσία η ομάδα του στρατού της Ρωσίας νίκησε στα ημιτελικά την Μπαρτσελόνα 84-75 (Παπαλουκάς 19π.) και στον τελικό επιβλήθηκε με 73-69 (Παπαλουκάς 18π.) της Μακάμπι Τελ Αβίβ.

Το συγκρότημα του Ετορε Μεσίνα ταξίδεψε στην Αθήνα το 2007 για να υπερασπιστεί τα κεκτημένα αλλά ο Παναθηναϊκός αποδείχθηκε καλύτερος. Το εμπόδιο της Μάλαγα στα ημιτελικά ξεπεράστηκε εύκολα (62-50, Λάνγκτον 13π.) αλλά στον επικό τελικό οι «μοσχοβίτες» ηττήθηκαν με 93-91 (Παπαλουκάς 23π.) από την ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

H έκτη διαδοχική παρουσία της ΤΣΣΚΑ Μ. σε Final-4 σήμανε και την επιστροφή της στην κορυφή. Μετά από διάλειμμα ενός έτους οι Ρώσοι στέφθηκαν πρωταθλητές Ευρώπης στη Μαδρίτη αποκλείοντας στα ημιτελικά την Τάου (83-79, Αντερσεν 16π., Σισκάουσκας 16π.), και επικρατώντας στον τελικό με 91-77 (Λάνγκτον 21π.) της Μακάμπι Τελ Αβίβ.

Με τη… ρετσινιά των losers

H Μπαρτσελόνα συμμετείχε για πρώτη φορά σε final-4 μόλις τη δεύτερη χρονιά από τη θέσπισή του. Το 1989 στο Μόναχο η ομάδα του Αϊτο Γκαρθία Ρενέσες είχε την ατυχία να πέσει στα ημιτελικά πάνω στη Γιουγκοπλάστικα. Η ήττα με 87-77 (Σαν Επιφάνιο 16π., Σιμπίλιο 15π.) έστειλε τους Ισπανούς στον μικρό τελικό όπου ηττήθηκαν με 88-71 από τον Αρη (Νόρις 18π.).

Ένα χρόνο αργότερα στη Σαραγόσα η Μπαρτσελόνα, ως οικοδέσποινα, έκανε το βήμα παραπάνω ξεπερνώντας στον ημιτελικό το εμπόδιο του Αρη με το εντυπωσιακό, 104-83 (Σαν Επιφάνιο 24π.) αλλά στον τελικό δεν υπήρχε τρόπος να αντισταθεί στη μεγάλη Γιουγκοπλάστικα (72-67, Νόρις 18π.). Και η δεύτερη ευκαιρία της Μπαρτσελόνα πέρασε ανεκμετάλλευτη.

Το σκηνικό αυτό επαναλήφθηκε έναν χρόνο αργότερα (1991) στο Παρίσι. Η Μπαρτσελόνα συνέτριψε με 101-67 (Μοντέρο 25π.) τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στον ημιτελικό αλλά και πάλι το συγκρότημα του Ζέλικο Παβλίσεβιτς που είχε μετονομαστεί σε POP 84 σήκωσε το βαρύτιμο τρόπαιο (70-65, Ορτίθ 12π.).

Χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια (1994) για να βρεθούν ξανά οι Καταλανοί σε Final-4. Στο Τελ Αβίβ τα όνειρά τους σταμάτησαν από τα ημιτελικά καθώς ηττήθηκαν στον ισπανικό εμφύλιο από τη Μπανταλόνα με 79-65 (Σαν Επιφάνιο 23π.). Νέα ήττα στον μικρό τελικό από τον Παναθηναϊκό με το βαρύ, 100-83 (Ρόμπερτς 19π.).

Πέντε χρόνια μετά την απώλεια του τίτλου στο Παρίσι η Μπαρτσελόνα επέστρεψε στη γαλλική πρωτεύουσα για το Final-4 του 1996. Το συγκρότημα του Αϊτο Γκαρθία Ρενέσες πήρε πανηγυρική πρόκριση επικρατώντας στον ημιτελικό με 76-66 (Καρνισόβας 24π.) της Ρεάλ Μαδρίτης αλλά στον τελικό βρέθηκε ο Στόγιαν Βράνκοβιτς και ο Παναθηναϊκός να της στερήσουν τον τίτλο (67-66, Καρνισόβας 23π.).

Το 1996 ήταν ο Παναθηναϊκός, το 1997 στη Ρώμη ο Ολυμπιακός εκείνος που άφησε τη Μπαρτσελόνα στη δεύτερη θέση. Άλλη μια απόπειρα του Ρενέσες να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης έπεσε στο κενό παρά τη νίκη με 77-70 επί της Βιλερμπάν στον ημιτελικό (Τζόρτζεβιτς 17π.). Η ελληνική ομάδα νίκησε 73-58 στον τελικό (Χιμένεθ 16π.).

Ο Ρενέσες είχε την τελευταία ευκαιρία να γευτεί το νέκταρ της επιτυχίας το 2000, στο Final -4 της Θεσσαλονίκης αλλά έπεσε στον τοίχο που άκουγε στο όνομα, Μακάμπι Τελ Αβίβ. Οι Ισραηλινοί νίκησαν 65-51 (Γκολντγουάιρ 13π.) και έστειλαν τους Ισπανούς στον τελικό της παρηγοριάς όπου ηττήθηκαν και πάλι από την Εφές Πίλσεν παρά την εκπληκτική εμφάνιση του Ευθύμη Ρεντζιά (29π.).

Το καμάρι της Καταλονίας έφτασε στη «Γη της Επαγγελίας» στην όγδοη προσπάθεια, το 2003, στο Final-4 που διοργανώθηκε στη Βαρκελώνη. Με τον Σβέτισλαβ Πέσιτς στον πάγκο και «μαέστρους» εντός αγωνιστικού χώρου τους Μποντίρογκα και Γιασικεβίτσιους η Μπαρτσελόνα νίκησε 76-71 στον ημιτελικό την ΤΣΣΚΑ Μόσχας (Φούτσκα 21π.) και στον τελικό τη Μπενετόν Τρεβίζο με 76-65 (Μποντίρογκα 20π.).

Τρία χρόνια μεσολάβησαν μέχρι την επόμενη παρουσία της μεταξύ των τεσσάρων κορυφαίων ομάδων της Ευρώπης και τελευταία μέχρι τη φετινή σεζόν. Το 2006 στην Πράγα, με τεχνικό τον Ντούσκο Ιβάνοβιτς, αποκλείεται στα ημιτελικά από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 84-75 (Ουίλιαμς 24π.) και στον μικρό τελικό ηττάται με 87-82 (Μπαζίλε 20π., Ναβάρο 20π.) από την Τάου Κεράμικα.

Το τώρα

Η Μπαρτσελόνα του Χάβι Πασκουάλ χαρακτηρίζεται από πληρότητα σε όλες τις θέσεις. Ο νέος Ισπανός προπονητής δούλεψε πολύ κατά τη διάρκεια της σεζόν και έχτισε μία ομάδα που έχει τις λύσεις τόσο στους κοντούς (Ναβάρο, Λάκοβιτς, Μπαζίλε), όσο και στους ψηλούς (Αντερσεν, Ιλιάσοβα, Βάθκεθ, Σαντιάγο). Ειδικά η μεταγραφή του Ντέιβιντ Αντερσεν ισχυροποίησε αφάνταστα τους Καταλανούς αφού ο πρώην σέντερ της ΤΣΣΚΑ έχει πολύ καλό σουτ από μέση απόσταση ενώ είναι και εξαιρετικός ριμπάουντερ.

Η ΤΣΣΚΑ έχει πάντα τα συστατικά εκείνα που την οδήγησαν σε τρεις σερί τελικούς και δύο τίτλους τα προηγούμενα τρία χρόνια. Μία κορυφαία προπονητική φιγούρα στον πάγκο (Ετόρε Μεσίνα), παίκτες ικανούς και μπαρουτοκαπνισμένους στα δύσκολα (Σισκάουκας, Λάγκτον, Σμόντις, Λόρμπεκ, Πλάνινιτς, Ζήσης), διοίκηση που δεν διστάζει να βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη. Όπως πάντα, στηρίζεται στην άμυνα που κάποιες φορές κινείται στα όρια του αντιαθλητικού. Η φυγή του Παπαλουκά δεν την επηρέασε ιδιαίτερα καθώς ο Πλάνινιτς κάλυψε το κενό.

Tα χαϊλάιτ του Παπαλουκά στο F4 της Πράγας

O τελικός του F4 του 2003 και ο θρίαμβος της Μπαρτσελόνα