Δεκαεπτά χρόνια φαγούρα στους τελικούς (vids)

Το “αιώνιο” ζευγάρι του ελληνικού αθλητισμού καιεν προκειμένωτου ελληνικού μπάσκετ βρίσκεται προ των πυλών μίας ακόμη μονομαχίας μέχρις εσχάτων. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός θα αναμετρηθούν, ως συνήθως τα τελευταία χρόνια, για τον τίτλο του πρωταθλητή της Α1.Ευκαιρία να θυμηθούμε τισυνέβη τις προηγούμενες 9 φορές που πράσινοι και ερυθρόλευκοι διασταύρωσαν τα ξίφη τους για τον μπασκετικό τίτλο.

---

1η σειρά τελικών (1993, 1995, 1996)



Είναι η εποχή που οι δύο αιώνιοι μπαίνουν δυναμικά στο χώρο του ελληνικού μπάσκετ επιχειρώντας να κυριαρχήσουν και να περιορίσουν σε δευτερεύοντα ρόλο τις μέχρι τότε πρωταγωνίστριες ομάδες της Θεσσαλονίκης. Τη σεζόν 1992-1993 ουδείς βέβαια σκεπτόταν ότι Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός θα διασταύρωναν τα ξίφη τους στον τελικό του πρωταθλήματος, το μεγάλο μπρέικ όμως των ερυθρόλευκων κόντρα στον ΠΑΟΚ χάρισε τον πρώτο αιώνιο τελικό στην ιστορία της Α1.

Ο Παναθηναϊκός του Νίκου Γκάλη και του Ζέλικο Παβλίσεβιτς είχε πιστέψει ότι διέθετε το μεγάλο προβάδισμα για τον τίτλο αφού οι πράσινοι διατηρούσαν το πλεονέκτημα της έδρας. Η νίκη όμως του Ολυμπιακού στο τρίτο παιχνίδι της Γλυφάδας έφερε τα πάνω κάτω και οι ερυθρόλευκοι πήραν τον πρώτο από τους πέντε συνεχόμενους τίτλους τους κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 90. Εκείνη η επικράτηση διαμόρφωσε ένα ψυχολογικό status quo το οποίο ήταν δύσκολο να ανατραπεί τα επόμενα χρόνια από τον Παναθηναϊκό.

Ο Ολυμπιακός του Γιάννη Ιωαννίδη, κυρίαρχος, δεν είχε κανένα πρόβλημα να επικρατήσει τόσο στους τελικούς του 1995, όσο και σ’ αυτούς του 1996 αντιμετωπίζοντας μάλιστα τότε τον Παναθηναϊκό ως πρωταθλητή Ευρώπης (και θριαμβεύοντας με το ιστορικό 73-38). Ηταν η εποχή που οι ερυθρόλευκοι φίλαθλοι έβρισκαν βάλσαμο για το φαρμάκι που τους πότιζε η ποδοσφαιρική ομάδα αλλά και η εποχή που παίκτες, που αργότερα λατρεύτηκαν σαν θεοί, όπως ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, αμφισβητούνταν έντονα από τον κόσμο των πράσινων. Με δύο λόγια: Αλλες εποχές.

Tο σπάσιμο της έδρας το 1993

Ο τελευταίος τελικός του 1995

Ο θρίαμβος του Ολυμπιακού το 1996

---

2η σειρά (1999, 2001)


Στα τέλη της δεκαετίας του 90, τα πράγματα στην κορυφή του ελληνικού μπάσκετ είχαν αλλάξει. Ο Παναθηναϊκός είχε επιστρέψει στην κατάκτηση των τίτλων του 1998 (μετά από 14 χρόνια) αλλά ο Ολυμπιακός επιχειρούσε να επιστρέψει δυναμικά στο προσκήνιο συνεχίζοντας τις γενναίες επενδύσεις.

Κατά γενική ομολογία οι τελικοί του 1999 σηματοδότησαν την ίδρυση αυτοκρατορίας του Παναθηναϊκού και την έναρξη της αγωνιστικής παρακμής του Ολυμπιακού. Οι ερυθρόλευκοι, με τον Ντούσαν Ιβκοβιτς στον πάγκο τους, είχαν το πλεονέκτημα της έδρας το οποίο είχαν κατακτήσει με κόπο κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου. Από την αρχή όμως της διαδικασίας φάνηκε ότι ο Παναθηναϊκός του Λευτέρη Σούμποτιτς ήταν πιο έτοιμος. Οι δύο πρώτες νίκες στο ΣΕΦ ήταν πολύ δύσκολες για τον Ολυμπιακό ενώ οι απαντήσεις από τους πράσινους στο ΟΑΚΑ δόθηκαν εύκολα.

Στον πέμπτο και καθοριστικό παιχνίδι, οι ερυθρόλευκοι απώλεσαν μεγάλη διαφορά και ο Παναθηναϊκός, με αντεπίθεση διαρκείας στο δεύτερο ημίχρονο και πρωταγωνιστή τον Ντέγιαν Μποντιρόγκα, επιβλήθηκε και κατέκτησε το δεύτερο συνεχόμενο τίτλο μέσα στην έδρα του μεγάλου αντιπάλου του. Η απάντηση στο μπρέικ του 1993 είχε δοθεί με τρόπο εμφατικό. Τόσο εμφατικό που ο Ολυμπιακός έκανε χρόνια να συνέλθει.

Οι τελικοί του 2001 ήταν οι πρώτοι μετά το 1993 που βρήκαν με πλεονέκτημα έδρας τους πράσινους. Η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς πια είχε βρει όλους εκείνους τους τρόπους για να επιβάλλει το δικό της νόμο. Εστω και αν χρειάστηκε πέμπτο παιχνίδι, το τριφύλλι κατέκτησε το πρωτάθλημα με πρωταγωνιστή τον Φραγκίσκο Αλβέρτη. Ηταν ο μόνος παίκτης εκείνου του ρόστερ που βίωσε την αμφισβήτηση του κόσμου στα μέσα της δεκαετίας του 90, ήταν ο μόνος που ήθελε απεγνωσμένα να δώσει μία απάντηση.

Η άλωση του ΣΕΦ το 1999

---

3η σειρά (2006, 2007, 2008, 2009)


Φτάνοντας στα τελευταία χρόνια, είναι φανερό ότι ο Παναθηναϊκός έχει το πάνω χέρι και στο αγωνιστικό και στο ψυχολογικό κομμάτι. Είναι αλήθεια όμως ότι ο Ολυμπιακός, ο οποίος είχε φτάσει στα όρια της αγωνιστικής απαξίωσης το 2005, έκανε και κάνει μεγάλη προσπάθεια να πήρε εκ νέου τα σκήπτρα.

Η μεγάλη αυτή προσπάθεια ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2005 όταν οι αδελφοί Αγγελόπουλοι αποφάσισαν να επενδύσουν σοβαρά στον μπασκετικό Ολυμπιακό. Το πρώτο όμως κρας-τεστ, που ήταν οι τελικοί του 2006, κατέληξε σε πράσινο πάρτι. Ο Παναθηναϊκός, πιο έμπειρος και μπαρουτοκαπνισμένος, έκανε το μοναδικό έως τώρα σουίπ σε τελικούς “αιωνίων”.

Το 2007 ο Ολυμπιακός είχε πια στον πάγκο του τον Πίνι Γκέρσον αλλά ο Παναθηναϊκός ήταν πρωταθλητής Ευρώπης. Οι τελικοί χαρακτηρίζονται δίκαια ως πιο συναρπαστικοί των τελευταίων χρόνων, οι πράσινοι απειλούνται άμεσα με ήττα στον τρίτο αγώνα (στον οποίο ο Ολυμπιακός έχει τρομερά παράπονα για το μη καταλογισμό φάουλ στον Πεν στην τελευταία φάση) αλλά εν τέλει τα καταφέρνουν ξανά.

Η σκυτάλη στον πάγκο του Ολυμπιακού περνάει στα χέρια του Παναγιώτη Γιαννάκη ο οποίος το 2008 έχει δύσκολο έργο. Η απώλεια του πρωταθλήματος με 3-2 νίκες πεισμώνει τους αδελφούς Αγγελόπουλους οι οποίοι βλέπουν την ομάδα τους να κάνει περίπατο την επόμενη σεζόν και να αποκτά (μετά από 10 χρόνια) το πολυπόθητο πλεονέκτημα της έδρας.

Ομως, ούτε και αυτή τη φορά ο Παναθηναϊκός θα λαθέψει. Με την αύρα που της δίνει η κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου στο Βερολίνο, η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς σπάει την έδρα στο πρώτο παιχνίδι του ΣΕΦ και κατακτά εύκολα έναν ακόμη τίτλο. Μέσα σε μία τετραετία, ο Ολυμπιακός χάνει το πρωτάθλημα με όλους τους πιθανούς τρόπους: Με μειονέκτημα αλλά και πλεονέκτημα έδρας και με όλα τα πιθανά σκορ. Και 3-0 και 3-1 και 3-2.

Το σπάσιμο της έδρας το 2009

O τελευταίος τελικός του 2009