Δεν είδαμε τίποτα…

Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει και η εθνική μπάσκετ νικά. Κερδίζει. Εδώ και χρόνια. Προσπάθησε να διαφοροποιηθεί λίγο πέρυσι αλλά η ανάγκη για… νίκη την επανέφερε.

Παλαιότερα ο Νίκος Ζήσης (στο Μουντομπάσκετ) και πρόσφατα (πριν από έναν μήνα) ο Βασίλης Σπανούλης εξέφρασαν την άποψη για πιο γρήγορο μπάσκετ. Παιδιά με υψηλό δείκτη μπασκετικής ευφυίας, κουμάνταραν πέρυσι την εθνική και πέτυχαν απόλυτα έστω και αν τελικά χρειάστηκε να χαμηλώσουν ρυθμούς.

Από τον πρώτο κιόλας αγώνα με την Γερμανία φάνηκε ότι ο Γιόνας Καζλάουσκας θα συνεχίσει να νικάει χωρίς εκπλήξεις και αλλαγές αλλά με εμφανή την διάθεση για μεγαλύτερη ταχύτητα στην επίθεση.

Το κουμάντο θα το έχει ο Βασίλης Σπανούλης με τον Νίκο Ζήση να λειτουργεί ως καταλύτης. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης επιστρέφει κάνοντας αυτό που ξέρει όσο κανείς άλλος: βάζει τον εαυτό του στην υπηρεσία της ομάδας. Ό,τι χρειάζεται για την νίκη. Αν αυτό σημαίνει… τριάρι, θα πέσει πάνω στα αντίπαλα τριάρια. Αν αυτό σημαίνει σκοράρισμα θα σκοράρει.

Γι’ αυτό και ήδη η ομάδα μοιάζει ένα σκαλί πιο πάνω από πέρυσι, πάντα σε αυτό που ήθελε να κάνει. Ο Μπουρούσης με τον Φώτση θα αποτελέσουν ένα από τα πιο γρήγορα δίδυμα ψηλών στην σύγχρονη ιστορία. Πολλές λύσεις από όλους τους παίκτες. Γι αυτό οι μέτριοι Γερμανοί, τα πιτσιρίκια της Ρωσίας και οι σκληροί Κροάτες δεν κατάλαβαν τι τους χτύπησε. Η Ελλάδα έπαιξε απίστευτα γρήγορα στην άμυνα και αυτό είναι… δώρο Καζλάουσκας, σούταρε μόλις είχε τις προϋποθέσεις χωρίς να περιμένει. Παίζουμε πιο γρήγορα μεν, δεν βγάζουμε εύκολα καλάθια δε λόγω της παρουσίας δύο ή τριών πλέι μέικερ.

Δεν είναι όμως το ζητούμενο η… αποθέωση, οι 90άρες στα φιλικά. Ιδιαίτερα με τέτοιες συνθήκες όπου οι διαιτητές κατέβαλαν προσπάθεια για το ποιος θα σφυρίξει πιο αβανταδόρικα την εθνική μας. Αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα διότι στο Μουντομπάσκετ, στα μεγάλα παιχνίδια, δεν θα πάρουμε την ίδια στήριξη.

Είδαμε μία εθνική έτοιμη, γρήγορη, πλήρη αλλά δεν είδαμε… τίποτα, διότι απόντος του Σχορτσανίτη η Ελλάδα πήγε χαμηλά στη ρακέτα μόνο με τον Μπουρούση. Ο “Μπιγκ Σόφο” αποτελεί σημαντικό κομμάτι του παιχνιδιού γι αυτό είναι σημαντικό να τον παρακολουθήσουμε σε δράση.Ως αποτέλεσμα δεν ήταν εύκολο να διακρίνουμε αν υπάρχει κάτι καινούργιο στο παιχνίδι μας που με αυτούς τους κόουτς θα υπάρξει.

Ας μην κρυβόμαστε. Η Ελλάδα αυτή την στιγμή περιλαμβάνεται στις έξι καλύτερες ομάδες της γης και το μόνο ενδιαφέρον θα πρέπει να εστιάζεται πώς θα νικήσουμε Αμερικανούς, Ισπανούς, Σέρβους, Τούρκους, Αργεντινούς. ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ.

Στους τρεις αγώνες είχαμε την έκρηξη του Νικ Καλάθη που για πρώτη φορά παίζει όπως στην Φλόριδα με την σημείωση ότι είναι εντυπωσιακός παίρνοντας μεγάλο χρόνο συμμετοχής που κανονικά δεν θα έχει στους αγώνες. Ωστόσο επιτέλους δίνεται το ελεύθερο σε αυτό το παιδί να δείξει το ταλέντο του.

Το μοναδικό αρνητικό είναι η μη αξιοποίηση του Κώστα Βασιλειάδη. Η πείρα μας δίδαξε πως η αδυναμία της πραγματικής υπέρβασης οφειλόταν στην απουσία σταθερού σουτ από την περιφέρεια. Ο 26χρονος γκαρντ βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση της καριέρας του, έχει τρομερή διάθεση, παίζει άμυνα (για να μη στεναχωριούνται οι λάτρεις του ξύλου) και βεβαίως διαθέτει το καλύτερο σουτ στην χώρα. Σε τρεις αγώνες είδαμε ότι δεν υπάρχει ρόλος γι αυτόν.

Μακάρι ο Γιόνας Καζλάουσκας και ο πολύτιμος Γιάννης Σφαιρόπουλος να επιφυλάσσουν εκπλήξεις και να κρύβουν πράγματα, μέσα σε αυτά να είναι ο Βασιλειάδης. Η λογική αυτό λέει. Αν δεν το πει όμως; Περισσότερα θα δούμε στο τουρνουά Ακρόπολις σε πιο ανταγωνιστικό περιβάλλον, με τον “Σόφο” παρόντα.

Το μόνο που δεν πρόκειται να διαφοροποιηθεί αφορά στην διάθεση. Αυτά τα παιδιά, όποια και αν περιληφθούν στην 12άδα χαίρονται που φοράνε την “γαλανόλευκη” και θα δώσουν τα πάντα για να κερδίσουν. Και στην ήττα θα γνωρίζουμε ότι έφτασαν στα όριά τους. Μακάρι να το διασκεδάσουν. Το αξίζουν για την διάθεσή τους από το πρώτο κιόλας λεπτό του κάθε φιλικού.