Δεν γελάει πια ο κόσμος

Δυστυχώς για εμάς το μπάσκετ είναι μάχη, πόλεμος, δύο ώρες από την ζωή μας. Από την άλλη πλευρά, ορισμένες φορές αυτό το κάνει όμορφο. Σίγουρα όμως δεν μπορεί να προσφέρει θέαμα, δεν μπορεί να τραβήξει… αδιάφορα μάτια πάνω του ίσως και να προσελκύσει ένα πιο μεγάλο κοινό. Η βάση είναι από 25 μέχρι 50, άνθρωποι που έπαιξαν πολύ μπάσκετ στην γειτονιά τους και βίωσαν την έκρηξη του σπορ το οποίο και πριν το ’87 οι Έλληνας αγαπούσαν.

Αυτή η νοοτροπία μας απαγορεύει την γιορτή, την διασκέδαση γι αυτό και το all star game της Κυριακής (14/3) συνεχίζει την παράδοση των αδιάφορων αγώνων. Πάλι καλά που υπάρχουν παιδιά τα οποία τολμούν να διασκεδάσουν ακόμα το μπάσκετ όπως ο Σχορτσιανίτης διότι οι περισσότεροι αδυνατούν να βγουν από τον μικρόκοσμο της… νίκης. Καλό θα ήταν να μην διοργανωθεί ξανά all star game διότι ούτε οι παίκτες διασκεδάζουν, πλην των Αμερικανών, ούτε σωστή διοργάνωση γίνεται διότι εδώ δεν συντονίζεται σωστά το πρωτάθλημα, θα οργανωθεί ένα “πανηγυράκι” που θα έλεγε και ο αόρατος άρχων.

Από όλη αυτή την εξίσωση βγάλτε τις τοπικές κοινωνίες όπως της Κρήτης που δίνουν ρεσιτάλ. Αυτοί ξέρουν τί θέλουν, δυστυχώς το ελληνικό μπάσκετ θα αργήσει να τους το προσφέρει. Ο κόσμος αγαπάει το μπάσκετ, θέλει να πάει το παιδί του στο γήπεδο για να απολαύσει θέαμα, τρίποντα, καρφώματα, τάπες. Θέλει διότι έτσι αγαπήσαμε το μπάσκετ μεν, δυστυχώς μετά απαιτήσαμε μόνο νίκες παντί τρόπο.



Όσο για τα αγωνιστικά της Τετάρτης (17/3), η ΑΕΚ συγκλονίζει με τις νίκες της αλλά αυτές οι αστραπές σε κάνουν να σκεφτείς: μία τόσο μεγάλη ομάδα γιατί πρέπει κάθε χρόνο να επιστρατεύει την φανέλα, την αύρα της απλά για να σωθεί; Βεβαίως φέτος ο δικέφαλος έγινε… Μαρούσι. Όπως οι κιτρινόμαυροι φροντίζουν να διατηρούν ένα ικανότατο προπονητικό τιμ ώστε η αλλαγή χεντ κόουτς να μην αλλοιώσει τις βασικές αρχές (έφυγε ο Μαρκόπουλος ήρθε ο Μπαρτζώκας αλλά Λινάρδος και Μανωλόπουλος παραμένουν), έτσι και η διοίκηση της ΑΕΚ δίπλα στον Μηνά Γκέκο μία εμβληματική φιγούρα για το σύλλογο τοποθέτησε τον πολύπειρο Θανάση Παπαχατζή και τον πολύ ικανό (αν και άγνωστο στο ευρύ κοινό) Νίκο Λινοξυλάκη για να δέσουν ως διάδοχη κατάσταση του σπουδαίου Κώστα Φλεβαράκη. Χρήματα δεν έχουν, καλούς προπονητές ξέρουν να διαλέγουν υπολογίζοντας και το σύντομο πέρασμα του Αργύρη Πεδουλάκη.



Ο Παναθηναϊκός δυσκολεύτηκε αλλά ο Ομπράντοβιτς δεν ήθελε σε καμία περίπτωση μία νίκη 60 πόντων-πυροτέχνημα. Επιλέγει να δώσει ευκαιρίες στους Καλάθη-Τέπιτς και παράλληλα με την επιστροφή του Τσαρτσαρή να αποκτήσει μία ακόμα διάσταση το επιθετικό του παιχνίδι με πολλές πάσες προς την ρακέτα. Ο “Ζοτς” ξεκινάει μία δεύτερη προετοιμασία και δεν θα είναι απίθανο αν δούμε έναν πολύ φρέσκο Παναθηναϊκό στα πλέι οφ. Αρκεί να μην έχει άλλους τραυματισμούς. Α, και να ηρεμήσει ο Πέκοβιτς που αδικαιολόγητα εκνευρίζεται, κάνει λάθη και γενικά όταν κάτι δεν του πάει καλά στην επίθεση απορυθμίζεται.



Για τον Άρη τα λέγαμε κι επί Κατσικάρη, τα είπαμε και στην ξαφνική αποχώρηση του Έλληνα κόουτς που, ειρήσθω εν παρόδω τα πηγαίνει περίφημα με την Μπιλμπάο. Το λάθος του εκτός από την απότομη φυγή ήταν ότι ενώ είπε κάποια πράγματα δεν αποκάλυψε όλα τα προβλήματα του Άρη, προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει τώρα ο εξίσου ικανός Ντέιβιντ Μπλατ. Οι κίτρινοι διαθέτουν ένα ρόστερ μόνο με περιφερειακούς χωρίς καμία ισορροπία στην ρακέτα και με την ανάγκη να αγωνίζονται όλοι σε ίσους χρόνους. Κοινώς ο Μπλατ θα πρέπει να ζήσει και να… πεθάνει, προπονητικά, με ένα σύνολο το οποίο όχι μόνο δεν διάλεξε αλλά δεν πρόκειται να αλλάξει σίγουρα μέχρι το καλοκαίρι. Αυτό ήταν και το μείζον θέμα από την αρχή: Δεν γίνονται προσθαφαιρέσεις όπως χρειάζεται ο εκάστοτε προπονητής.