Δύο αδέρφια “μετρούν” τα αστέρια

Το καλοκαίρι του 2007, ο Βασίλης Σπανούλης λέει όχι στο Σαν Αντόνιο, που μόλις είχε πάρει τα δικαιώματά του και προτιμάει τον Παναθηναϊκό όπου η οικογένεια Γιαννακοπούλου του προσφέρει αυτοκρατορικό συμβόλαιο για να επιστρέψει.

Το ίδιο καλοκαίρι, οι ίδιοι άνθρωποι κάνουν… δώρο στο προπονητικό τιμ, τον κορυφαίο Ευρωπαίο πλέι μέικερ που λέγεται Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Πολλοί είπαν πως το αφεντικό τρελάθηκε. Όντως. Μετά από δύο χρόνια, τα αφεντικά τρέλαναν όλοι την Ευρώπη.

Οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι είναι ο λόγος που διατηρείται όλα αυτά τα χρόνια το ελληνικό πρωτάθλημα σε καλό επίπεδο βάζοντας ΜΟΝΟ χρήματα από την τσέπη τους για να έχουν τον Παναθηναϊκό πρώτο. Αυτό το ευρωπαϊκό είναι δικό τους χωρίς καμία άλλη συζήτηση. Η τρέλα, η υπερβολή, η υπέρμετρη αγάπη τους έδωσαν στην ομάδα το πέμπτο αστέρι. Για σκεφτείτε το λίγο, μακριά από οπαδικές τοποθετήσεις.

Ένας ελληνικός σύλλογος να κατακτά πέντε φορές σε 15 χρόνια το πρωτάθλημα Ευρώπης σε οποιοδήποτε σπορ. Απίστευτο, ξεπερνά τα όρια της αθλητικής λογικής της μικρής Ελλάδας με δεδομένα τα οικονομικά μεγέθη.

Σε αυτούς πρέπει, και το κάνουν καθημερινά, να κοιτάξουν όλοι οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού, το προπονητικό τιμ, οι παίκτες να γυρίσουν και να πουν «δικό σας». Με τα λάθη τους (είσοδοι στο παρκέ, πολύ έντονα παράπονα στους διαιτητές), το ελληνικό μπάσκετ, ως οικοδόμημα, τους οφείλει πολλά. Εκεί μπαίνει ο παράγοντας Ομπράντοβιτς διότι ο μεγάλος προπονητής ξέρει να ισορροπεί κιόλας.

Κατάφερε στα περισσότερα χρόνια να αξιοποιήσει αυτή την αγάπη των πρόεδρων του για το μπάσκετ και την διάθεσή του να βάζουν στη μηχανή παίκτες-υπερβολή όπως έγινε στην περίπτωση του Γιασικεβίτσιους από την στιγμή που υπήρχαν ήδη ο Διαμαντίδης με τον Σπανούλη.

Ο Ζοτς ήταν φέτος ο γνωστός μεγάλος του εαυτός, δουλεύοντας με πιο νέα παιδιά (Πέκοβιτς, Περπέρογλου, Νίκολας) αλλά βάζοντας στην εξίσωση και τις μεγάλες προσωπικότητες αφήνοντάς τες να λάμψουν. Όπως έκανε στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό.

Ο τύπος δεν δικαιώνεται μόνο επειδή οι ερυθρόλευκοι Πειραιά και Μόσχας δεν έβαλαν το τελευταίο σουτ, η δικαίωση έρχεται από το γεγονός ότι σε ημιτελικό και τελικό ήταν μπροστά στο σκορ στο μεγαλύτερο μέρος.

Ο Παναθηναϊκός πήρε το ευρωπαϊκό διότι στο φινάλε διέθετε τον μεγαλύτερο χαρακτήρα και τις προσωπικότητες που θα σηκώσουν το βάρος των τελευταίων στιγμών. Παράλληλα φάνηκε να έχει ετοιμαστεί για πολλές καταστάσεις (για να αποδειχθεί πως ο Ομπράντοβιτς δεν είναι μόνος αλλά δίνει χώρο και στον πάντα διαβασμένο Δημήτρη Ιτούδη) και στο τέλος είχε εκείνη την σιγουριά να αφήσει το παιχνίδι στην δουλειά που έχει γίνει όλο το χρόνο.

Αυτή η βεβαιότητα κάνει τους πρωταθλητές. Τι στο καλό, ο Σπανούλης στο πρώτο του φάιναλ φορ, στις πρώτες έξι κατοχές του είχε 10 πόντους και αυτό δεν είναι τύχη. Πήρε δικαιότατα το βραβείο του πολυτιμότερου(θα μπορούσε να το μοιραστεί με τον Σάρας) αλλά προτίμησε να το αφιερώσει σε όλη την ομάδα δείχνοντας πόσο ωρίμασε, πόσο έτοιμος είναι να γίνει ο ηγέτης της ομάδας. Ο Περπέρογλου πέτυχε έξι σερί πόντους στο δεύτερο ημίχρονο του ημιτελικού και δεν τον βοήθησε η θεία πρόνοια.

Εδώ και δύο-τρία χρόνια, αυτή η ομάδα έχει αποκτήσει ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τον κόσμο της. Η πίστη από την εξέδρα, ότι «δεν χάνουμε» περνάει στους παίκτες, περνάει και στους αντιπάλους. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού μπορεί να μην ήταν 10.000 όπως στο Παρίσι, βρέθηκαν στο Βερολίνο για να βοηθήσουν την ομάδα τους να νικήσει και αυτή είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά τους.

Το μοναδικό ερώτημα που αφήνουν είναι αν θα κυνηγήσουν οι πρωταθλητές Ευρώπης τους οκτώ τίτλους της Ρεάλ Μαδρίτης. Δεν είναι καν ερώτημα. Η απάντηση δόθηκε το 2007, όταν με τις σαμπάνιες υγρές στο πέτο, οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι προσπάθησαν να καταστήσουν την πρωταθλήτρια ομάδα της Ευρώπης ακόμα πιο ισχυρή, εκτινάσσοντας και άλλο τον προϋπολογισμό τους, κάτι που δεν είχαμε δει έως τότε από κάποιο σύλλογο.