Δύο χαρακτηριστικές “πράσινες” σειρές (vid)
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε θέση να διεκδικεί την πρόκρισή του στο Final Four του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Εμείς επιλέξαμε να θυμηθούμε δύο από τις πλέον χαρακτηριστικές: εκείνη κόντρα στην Μπένετον Τρεβίζο το 1996, προάγγελο του ευρωπαϊκού στο Παρίσι, και αυτήν κόντρα στην Τάου του 2006, που σήμανε το άνοιγμα ενός νέου κύκλου.
Ένα κόψιμο, μισός τίτλος
Πριν από το θρίαμβο στο “Παλέ ντε Μπερσί” του Παρισιού, ο Παναθηναϊκός είχε κληθεί να φέρει εις πέρας μια υψηλού κινδύνου αποστολή. Προκειμένου να φτάσει μέχρι την “Πόλη του Φωτός”, θα έπρεπε ως τρίτος του ομίλου του, να αποκλείσει με μειονέκτημα έδρας την άκρως επικίνδυνη εκείνη την εποχή Μπένετον Τρεβίζο του Μάικ Ντ’Αντόνι.
Το τότε ισχύον σύστημα βόλεψε τα σχέδια της ομάδας του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, η οποία αφού άνοιξε το… σκορ στην έδρα της (επικράτησε 70-67 / Γουίλκινς 24), πήγε στον ιταλικό βορρά για να πάρει τη δεύτερη νίκη που χρειαζόταν. Το πρώτο παιχνίδι δεν εξελίχθηκε ιδανικά. Ανώτερη η ιταλική ομάδα, έκανε δύσκολη τη ζωή των “πρασίνων”, οι οποίοι υπέκυψαν φυσιολογικά (83-69 / Γουίλκινς 25). Είχαν όμως άλλη μία ευκαιρία, την οποία δεν άφησαν να τους ξεφύγει.
Δύο ημέρες αργότερα (Τρίτη-Πέμπτη ήταν τα ματς), στις 14 Μαρτίου, έδειξαν περίσσιο πάθος και μεγάλη θέληση για το διπλό της πρόκρισης και ύστερα από ένα πολύ κλειστό ματς (όπως τα περισσότερα τότε) που κρίθηκε στις λεπτομέρειες πήραν αυτό που τόσο πολύ κυνήγησαν. Για όσους δεν θυμούνται ο Στόγιαν Βράνκοβιτς φρόντισε με το κόψιμό του πάνω στον Ρέμπρατσα (μετέπειτα παίκτη του Παναθηναϊκού) να διαφυλάξει το 65-64 (Γουίλκινς 26).
Τι ακολούθησε στο Παρίσι
2005-06 Παναθηναϊκός-Τάου Κεράμικα 1-2 νίκες
Το κακό παραμόνευε
Από τις πιο πικρές στιγμές για τον Παναθηναϊκό της τελευταίας 10ετίας. Αφού μετά κόπων βασάνων και συνδυασμό αποτελεσμάτων εξασφάλισε την πρώτη θέση στον όμιλο του Top-16, πήγε να αντιμετωπίσει την Τάου όντας έτοιμος για το ταξίδι στην Πράγα. Μόνο που το “τρένο” έμεινε καθηλωμένο στην Αθήνα.
Το πρώτο παιχνίδι στο κατάμεστο ΟΑΚΑ ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ελληνικής ομάδας (νίκη με 84-72 / Μπατίστ 15, Τομάσεβιτς 13), η οποία είχε έκτοτε δύο ευκαιρίες για να σφραγίσει την πρόκριση για το Final Four. Αρχικά επιχείρησε να “κλέψει” τη νίκη στη Βιτόρια για να μην μπλέξει, αλλά από δικά της λάθη στα κρίσιμα τελευταία λεπτά γύρισε άπραγη (ήττα 85-79 / Σπανούλης 20) και σαφώς πιο πιεσμένη απ όσο προηγουμένως.
Το τρίτο ματς, πάλι στην Αθήνα, ήταν εφιαλτικό. Ο κόσμος έκανε το καθήκον του, όχι όμως και οι παίκτες του Ομπράντοβιτς, οι οποίοι “πνίγηκαν” από το άγχος της αποτυχίας. Ήθελαν, προσπάθησαν, αλλά με λάθος τρόπο. Το τρίποντο του Αλβέρτη για την ισοφάριση τρία δεύτερα πριν από το τέλος ήταν άστοχο και το 74-71 (Σπανούλης 16 / Ερτογάν 24) σφράγισε τον αποκλεισμό του “τριφυλλιού”.
