Δώστε τους μία ευκαιρία

Η φιέστα μπορεί να στηθεί πολύ ενδιαφέρουσα το βράδυ αλλά κανονικά δεν θα πρέπει να απασχολήσει πολύ κόσμο. Να πανηγυρίσουμε για τα παλλικάρια του Βλασσόπουλου βεβαίως, να τους απονείμουμε την αξία ενός χρυσού μεταλλίου που έφεραν στην Ελλάδα.

Εκείνο που οφείλουμε να κρατήσουμε είναι η ΜΠΑΣΚΕΤΑΡΑ του ημιτελικού. Τόσο γεμάτο παιχνίδι από μικρή εθνική, είχαμε να δούμε από την θρυλική Εφήβων του 1995 και την αντίστοιχη του 2000. Να ναι καλά διότι μετέτρεψαν την άμυνα σε βάση για να οικοδομήσουν ένα αθλητικό θέαμα που διδάσκει. Περισσότερο από την αποθέωση οι αθλητές μας έχουν ανάγκη την ελπίδα για το μέλλον.

Μόνο που ο προορισμός μίας τέτοιας ομάδας δεν πρέπει να είναι το χρυσό. Ούτε αυτοσκοπός ιδιαίτερα από την στιγμή κατά την οποία στο παρελθόν έχουμε πάρει μετάλλια. Σκοπός όσων ασχολούνται πρέπει να είναι κάποιοι από τους Σλούκα, Παπανικολάου, Σαρικόπουλο, Μάτζαρη, Κασελάκη, Γιάνκοβιτς, Παπαντωνίου, Κατσίβελης, Καραθανάσης, Γεωργάκης, Παππάς να μπορέσουν να παίξουν στο πρωτάθλημα τα επόμενα χρόνια. Να το πούμε πιο σωστά. Να τους δώσει κάποιος την ελάχιστη ευκαιρία να αγωνιστούν κανονικά. Έχει μεγάλη πλάκα να πανηγυρίζουμε για τον νεαρό Περπέρογλου, ο οποίος προς το τέλος της χρονιάς πήρε στα 24 του 10λεπτα στον Παναθηναϊκό ή ο Μαυροκεφαλίδης που πατά την ίδια ηλικία δίνεται δανεικός στο Μαρούσι από τον Ολυμπιακό για να ψηθεί. Ταλέντα 24 ετών. Και όμως μιλάμε για εξαιρετικούς παίκτες ήδη αλλά οι οποίοι θα περιμένουν έως τα 27 τους για να γίνουν βασικοί. Τα ίδια ισχύουν για τον Κώστα Βασιλειάδη.

Αυτά τα πιτσιρίκια που θα μπουν στα πρωτοσέλιδά μας την Δευτέρα, από Τρίτη θα χαθούν κάπου μεταξύ Α2, Β’ και βαθιά στην εξέδρα της Α1. Δεν λέμε ότι οι συγκεκριμένοι παίκτες θα γράψουν ιστορία αλλά ζητάμε, συγνώμη, απαιτούμε, να πάρουν μία ευκαιρία. Κανονική και όχι σε πέντε χρόνια. Φέτος χρειάζεται να δούμε τις πραγματικές τους προοπτικές για το εγγύς μέλλον. Σε δύο το πολύ τρία χρόνια είτε να είναι πρωταγωνιστές είτε στις μικρές κατηγορίες.

Να πάρουν όμως την εμπιστοσύνη όλων στην Α1. Να δούμε ξανά κάτι σαν την αποθέωση του Ταταρούνη στον Παναθηναϊκό πέρυσι με τον Πανελλήνιο. Γιατί ο Πανιώνιος να μην στηρίξει τον Γιάνκοβιτς για να παίξει; Ο Σαρικόπουλος θα παίξει διότι πήγε στο Οχάιο Στέιτ δηλαδή χιλιάδες μίλια μακριά. Οι άλλοι; Βεβαίως δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά περισσότερα όταν το μοναδικό ενδιαφέρον του ελληνικού μπάσκετ είναι να προλάβει ο Βασιλακόπουλος να έχει γήπεδο στο όνομά του πριν από τον Γκάλη. Τον οποίο και δεν θα αφήσει όσο μπορεί να πάρει την ελάχιστη τιμή για όσα πρόσφερε σε όλη την χώρα. Σε αυτό όμως φταίμε εμείς και λιγότερο η αόρατος αρχή.