Εκατομμύρια τώρα, εκατομμύρια τότε (vids)

Κοινό μυστικό είναι ότι οι δύο «αιώνιοι» ξόδεψαν φέτος τα περισσότερα χρήματα από ποτέ για να δημιουργήσουν εξόχως ανταγωνιστικά σύνολα που θα κυριαρχήσουν σε Ελλάδα και Ευρώπη. Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που το κάνουν, ωστόσο τη φετινή χρονιά η κάνουλα των εκατομμυρίων άνοιξε για τα καλά.

Αν ανατρέξουμε στα μέσα της δεκαετίας του 90, χρονική περίοδος κατά την οποία Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός συγκλόνισαν την Ελλάδα φέρνοντας στη χώρα τα δύο πρώτα Κύπελλα πρωταθλητριών, θα διαπιστώσουμε ότι οι ισχυροί άνδρες των ομάδων ξόδευαν το χρήμα με μεγάλη ευκολία με δεδομένο ότι μιλάμε και για διαφορετικές επιλογές.

Δείτε, για παράδειγμα, τον Παναθηναϊκό της περιόδου 1995-1996 που κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ στο φάιναλ φορ του Παρισιού. Οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι έκαναν το καλοκαίρι του 1995 τη μεγάλη υπέρβαση φέρνοντας στην Ελλάδα τον Ντομινίκ Ουίλκινς, το μεγαλύτερο αστέρα του ΝΒΑ, που ήρθε ποτέ στην Ευρώπη. Η αμοιβή του «Νικ» ήταν εξωπραγματική για την εποχή αλλά και οι υπόλοιποι παίκτες δεν έπαιρναν μικρά ποσά. Φανταστείτε, ας πούμε, ότι ο Βαγγέλης Βουρτζούμης, ρολίστας στην ομάδα του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, εισέπραττε περίπου 250.000 ευρώ (80 εκατομμύρια δραχμές) .

O Oλυμπιακός της περιόδου 1996-97 που θριάμβευσε κάνοντας θραύση στο φάιναλ φορ της Ρώμης στοίχιζε, επίσης, ακριβά. Δεν υπήρχε βέβαια το πολύ μεγάλο, το βαρύ όνομα, αλλά ο Σωκράτης Κόκκαλης έβαλε βαθιά το χέρι στην τσέπη για να ικανοποιήσει παίκτες όπως ο Παναγιώτης Φασούλας, ο Ντέιβιντ Ρίβερς, ο Ντράγκαν Τάρλατς και ο Γιώργος Σιγάλας. Και η επένδυσή του αυτή έπιασε τόπο αφού ο Ολυμπιακός κατέκτησε τα πάντα (πρωτάθλημα, Κύπελλο και Ευρωλίγκα).

Mιλώντας με αριθμούς, ο Παναθηναϊκός του 1996 στοίχισε στον Παύλο και τον Θανάση Γιαννακόπουλο περίπου 8,5 εκ ευρώ. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι έχουν περάσει και 12 χρόνια από εκείνη τη χρονιά, το ποσό μπορεί να θεωρηθεί πολύ μεγάλο. Ο Ολυμπιακός του 1997 ήταν αξίας 7,7 εκ ευρώ, φθηνότερος βέβαια από το φετινό των 30εκ, αλλά εξίσου «τσιμπημένος». Υπάρχει, όπως είπαμε, και η χρονική διαφορά που είναι αρκετά μεγάλη.

Καθαρά μπασκετικά

Oι μπασκετικές διαφορές των δύο ομάδων στο τότε και τη νύχτα δεν μπορούν να αγνοηθούν. Το αργό, κοντρόλ μπάσκετ των 30 δευτερόλεπτων που παιζόταν πριν από 12, 13 χρόνια δεν έχει μεγάλη σχέση με το πιο γρήγορο τέμπο (όχι απαραίτητα σε παιχνίδι σε ανοιχτό γήπεδο) που δίνουν οι σημερινές ομάδες στο παιχνίδι τους στην εποχή των 24 δευτερολέπτων.

Το ροτέισον των ομάδων τότε ήταν περιορισμένο. Η βασική πεντάδα ζούσε και βασίλευε και οι υπόλοιποι αναλάμβαναν συμπληρωματικούς ρόλους με τους οποίους συμβιβάζονταν. Σήμερα ουδείς παίζει περισσότερο από 25 λεπτά, οι προπονητές μοιράζουν το χρόνο με χειρουργική ακρίβεια και θέση στο παρκέ παίρνουν όλοι οι παίκτες του πάγκου. Υπάρχει το εμείς, θυσιάζεται στο βωμό της σκοπιμότητας το εγώ και το ατομικό ταλέντο.

Η ποιότητα των παικτών όμως; Σηκώνει πολλή συζήτηση το θέμα. Οι ρολίστες εκείνης της εποχής θα είχαν, για παράδειγμα, θέση στα σημερινά ρόστερ; Οι πρωταγωνιστές του 2008 θα κατάφερναν να παίξουν τον ίδιο ρόλο και 12 χρόνια νωρίτερα; Ο Γιαννάκης του 1996 θα έβαζε χαλινάρια στον εαυτό του αν έπαιζε 12 χρόνια αργότερα; Δεν θα τα μάθουμε ποτέ όλα αυτά αλλά ο καθένας έχει τη δική του άποψη. Το μπάσκετ όμως γι’ αυτό μας γοητεύει. Γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε ενδιαφέρουσες υποθέσεις εργασίας και να αφήνουμε τη φαντασία να καλπάζει.

Καλό ντέρμπι να έχουμε