Φέρτε τους και τη μικτή Αρη

Επιτρέψτε, λοιπόν, την αναπαραγωγή του κειμένου κατά την διάρκεια του τουρνουά Ακρόπολις: «Το φιλικό με τη Λετονία και αργότερα με την Σερβία έδειξε πως βαδίζουμε προς μία καινούργια ομάδα. Το κουμάντο στον Ζήση, τον Σπανούλη, πολύ τρέξιμο, όλη η ομάδα πάνω κάτω και επιτέλους μετά από …πολλά χρόνια ένας αιφνιδιασμός που να μην προέρχεται από κλέψιμο αλλά από αμυντικό ριμπάουντ. Αίφνης μετά την ήττα κόντρα στην Σερβία, σαν κάποιος να γύρισε βίαια σελίδα.

Η εθνική στα τρία βράδια του Ακρόπολις, μετράμε ουσιαστικά μόνο τα δύο πρώτα αφού μετά λειτουργεί η κούραση, ήταν η ίδια ομάδα με το 2008 χωρίς τον Διαμαντίδη, τον Παπαλουκά, το Βασιλόπουλο, τον Τσαρτσαρή. Και βεβαίως σε αυτό το στιλ φάνηκαν, πολύ έντονα οι συγκεκριμένες απουσίες ιδιαίτερα των δύο πρώτων ως ιδανικοί σε χαμηλούς ρυθμούς και πολύπλευρη προσφορά. Ξέρουμε εδώ και χρόνια το μπάσκετ που θέλει να παίξει ο Καζλάουσκας. Το απολαύσαμε στην Ζαλγκίρις, το εφήρμοσε στην Ελλάδα και την Κίνα. Μεταξύ μας, αυτό θέλαμε να παίξουμε.

Μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα κακού μπάσκετ πλην αποτελεσματικού μπάσκετ, το οποίο μας πρόσφερε για δύο χρόνια τις σημαντικότερες επιτυχίες, φάνηκε να υπάρχει η διάθεση για κάτι διαφορετικό.

Μέχρι που φάνηκε πως με αυτό το στυλ ίσως να χάσουμε. Πανικός, λιποθυμίες, φέρτε αιθέρα για τον πρόεδρο. Πάμε στα σίγουρα. Άμυνα, χαμηλοί ρυθμοί, σκληρό μπάσκετ. Προφανώς κάποιος «ψιθύρισε» κάτι στο αυτί του Λιθουανού και του Γιάννης Σφαιρόπουλου».

Η εθνική μας ηττήθηκε σε δύο συνεχόμενους αγώνες και αυτό δεν λέει τίποτα. Μα τίποτα. Λέει πολλά η προσπάθεια των παιδιών και ιδιαίτερα του «δεν καταλαβαίνω από κουτοπονηριές και υπολογισμού» Βασίλη Σπανούλη. Γι αυτό, τουλάχιστον ο γράφων, χάρηκε την ομάδα και ας μην έπαιξε καλά. Ομάδα που κυνηγάει τη νίκη σε κάθε αγώνα, μην την φοβάστε. Ναι είμαστε υπερήφανοι, αθλητικά βεβαίως βεβαίως, που οι παίκτες μας δεν έδειξαν την εικόνα των Γάλλων οι οποίοι μόνο που δεν αφήρεσαν το διαβατήριο από τον Ντε Κολό επειδή ευστόχησε και τους χάρισε μία νίκη μετά από 26 χρόνια.

Υπάρχει όμως κάτι προς επισήμανση. Ρίξαμε τον ρυθμό μας. Χάθηκε λίγο έως πολύ αυτή η διάθεση για τρέξιμο. Ναι υπάρχει η κούραση, ναι δεν έχουμε το πολύ καλό σουτ από την περιφέρεια , υπάρχει και η απουσία του Κουφού ο οποίος βοηθούσε τον Μπουρούση.

Ακούστηκαν πολλά για τον Καζλάουσκας στον αγώνα με την Ρωσία. Η αλήθεια είναι πως ο Λιθουανός δεν αισθάνεται άνετα όταν καλείται να διαχειριστεί ένα αργό παιχνίδι με έμφαση μόνο στην άμυνα και τις επιθέσεις των «30» δευτερολέπτων. Με την Γαλλία σίγουρα δεν θα ήταν εύκολο να τρέξουμε αλλά και πάλι πρέπει να υπάρξει μία σαφής εικόνα. Είπαμε να τρέξουμε, ας το κάνουμε χωρίς υπαναχωρήσεις. Μέχρι την κόντρα με την Ρωσία διαθέταμε την καλύτερη επίθεση στο τουρνουά. Συμφωνούμε πως δεν αντιμετωπίσαμε κολοσσούς, αλλά συνήθως εμείς τους κάναμε να φαίνονται λίγοι.

Ενόψει του προημιτελικού έχουμε ένα συν με αυτή την ομάδα: Άγνοια κινδύνου. Δεν τους νοιάζει αν θα βρουν τους Ισπανούς, τους Σλοβένους, τη μικτή Άρη. Και αυτό είναι μία επιτυχία.