Φραγκίσκος Αλβέρτης: To αντίο του αρχηγού (vids)
Σε έναν αθλητισμό που περιβάλλεται από το μανδύα του επαγγελματισμού, οι έννοιες "σημαίες" και "τοτέμ" χάνουν την πραγματική διάστασή τους. Η κάθε περίπτωση βέβαια συνοδεύεται από τις εξαιρέσεις και στο ελληνικό μπάσκετ της τελευταίας 20ετίας πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από τον Φραγκίσκο Αλβέρτη αναμφισβήτητα δεν συναντάται.
κλείνει οριστικά μετά από 19 αξέχαστα χρόνια. Αμούστακος και κοντοκουρεμένος πήγε στον “Τάφο του Ινδού” το 1990, με πλούσια γενειάδα και αντίστοιχη κόμη φεύγει από το κλειστό του ΟΑΚΑ, σαφώς
πιο πλούσιος σε εμπειρίες, παραστάσεις και αναμνήσεις. Ο 25ος (συλλογικός) τίτλος που προσέθεσε στην πλούσια συλλογή του, ύστερα από την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ήταν
ηκορυφή της πυραμίδας των επιτυχιών.
Για να φτάσουμε όμως ως αυτόν, μεσολάβησαν δεκάδες άλλα. Όπως τότε που οι Παύλος και Θανάσης Γιαννακόπουλος, πέρα από τα χρήματα, “θυσίασαν”, κακώς για πολλούς, τον Δημήτρη Σελετόπουλο, ηγέτη της ομάδας υδατοσφαίρισης, για να δελεάσει τη Γλυφάδα και να προλάβει άλλους μνηστήρες ντύνοντας στα πράσινα έναν φερέλπιδα, αλλά άγνωστο στο ευρύ κοινό, παίκτη. Έναν παίκτη που όμως έμελλε να αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στο “τριφύλλι” και να εξελιχθεί στο επιτυχημένο μέλος της ιστορίας του τμήματος, πανηγυρίζοντας μεταξύ άλλων πέντε ευρωπαϊκά τρόπαια και δύο triple crown.
Η σταδιοδρομία του Αλβέρτη στον Παναθηναϊκό πέρασε από όλες τις βαθμίδες. Εν αρχή ήταν ο πιτσιρικάς που βοηθούσε στις προπονήσεις, παίζοντας στα διπλά αντίπαλος σε ένα από τα ινδάλματά του, τον Λιβέρη Ανδρίτσο, αλλά και που όλοι πρόσεχαν (ο Αντόνιο Ντέιβις τον πηγαινοέφερνε στο σπίτι με το αυτοκίνητο) και του έδιναν πατρικές συμβουλές (ο Αργύρης Πεδουλάκης τον πίεζε να δουλέψει ακόμη περισσότερο το σουτ του. ”
Μ’ αυτό θα βγάζεις το ψωμί σου” του είχε πει και δεν είχε άδικο). Ακολούθως έγινε ένας πολύτιμος κρίκος στην πράσινη αλυσίδα (αλησμόνητες οι εμφανίσεις στο φάιναλ-φορ του Παρισιού και σε άλλα καθοριστικά παιχνίδια) και τέλος εξελίχθηκε σε μια σεβάσμια φιγούρα εντός των αποδυτηρίων, έστω κι αν ο χρόνος συμμετοχής του την τελευταία διετία ήταν σαφώς περιορισμένος. Ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς υποκλίθηκε μπροστά του, ακόμη κι αν σχέσεις τους δεν ήταν εξ αρχής οι καλύτερες δυνατές.
Οι επιτυχίες του Παναθηναϊκού των τελευταίων δύο 10ετιών όλες ανεξαιρέτως είναισυνυφασμένες με τον “Φράνκι” είτε ωςαπλό παίκτη είτε ως αρχηγό.Ο παρθενικός τίτλος ήρθε το 1993, στο εχθρικό έδαφος του ΣΕΦ, στον τελικό του κυπέλλου με αντίπαλο τον Άρη. Ακολούθησε το χρυσό ευρωπαϊκό του ’96 (το πρώτο της Ελλάδας), τα πρωταθλήματα του ’98, του ’99, του ’00, του ’01, του ’03, του ’04, του ’05, του ’06, του ’07, του ’08 του ’09, τα κύπελλα του ’96, του ’03, του ’04, του ’06, του ’07, του ’08, του ’09 και τα ευρωπαϊκά του ’00, του ’02, του ’07 και του ’09. Μέσα σ’ όλα αυτά προσθέστε και το διηπειρωτικό του 1996.
Ως παλαίμαχος πια, ο Αλβέρτης θα βρει περισσότερο χρόνο να αφιερώσει στην οικογένειά του και στην τρίτη του αγάπητη… φύση – είναι λάτρης του ψαρέματος και το κυνηγιού. Η καθημερινότητά του αλλάζει αναπόφευκτα, εκτός κι ανσυνοδεύει τους παίκτες του Παναθηναϊκού στα μπουζούκια στα μεθεόρτια, χορεύοντας το αγαπημένο του ζεϊμπέκικο.
Ο Αλβέρτης συμπαίκτης με τον Γκάλη
Αποθέωση του Αλβέρτη
