H επανάσταση των Ελλήνων προπονητών

Οι ομάδες που για τον έναν ή άλλο λόγο προξένησαν ευχάριστη έκπληξη στο φετινό πρωτάθλημα καθοδηγούνται από συμπατριώτες μας κόουτς. Το Μαρούσι του Γιώργου Μπαρτζώκα έκανε την υπέρβαση στην Ευρωλίγκα και πέτυχε μερικές πολύ μεγάλες νίκες. Ο Πανελλήνιος του Ηλία Ζούρου έφτασε μέχρι το F4 του Euro Cup. Ο Κολοσσός του Γιάννη Σφαιρόπουλου ανέβηκε επίπεδο και πλέον δείχνει έτοιμος να διεκδικήσει περισσότερα πράγματα στα πλέι οφ. Το Περιστέρι του Θανάση Σκουρτόπουλου κέρδισε πανεύκολα τη μάχη της παραμονής παίζοντας κατά διαστήματα και ελκυστικό μπάσκετ.

Φυσικά, στην αναφορά αυτή, αξίζει θέση και ο Παναγιώτης Γιαννάκης, προτιμήσαμε όμως να αρχίσουμε από αυτούς που έκαναν (και κάνουν) καλή δουλειά χωρίς να έχουν στα χέρια τους μπάτζετ δεκάδων εκατομμυρίων. Ούτε βέβαια ξεχνάμε και τους προπονητές των ομάδων της.. τρίτης γραμμής που δίνουν τη δική τους μάχη. Για παράδειγμα τα Τρίκαλα των χιλίων προβλημάτων, διεκδικούν με αξιώσεις τη σωτηρία τους παίζοντας ένα ραν εντ γκαν μπάσκετ που αρέσει πολύ στον κόσμο και αυτό το πιστώνεται ο Θανάσης Γιαπλές.

Παρά λοιπόν την οικονομική δυσπραγία και την αδιαφορία της Λίγκας για την πρόοδο του πρωταθλήματος, οι Ελληνες προπονητές δίνουν μάχες και τις κερδίζουν. Οσοι αγαπάμε το μπάσκετ (και ξέρουμε ότι είμαστε πολλοί σ’ αυτόν τον τόπο) μπορούμε να αισιοδοξούμε για το μέλλον του αθλήματος αφού οι καλοί και καταρτισμένοι προπονητές εγγυώνται την πρόοδο, την συνέχιση της παραγωγής ταλέντων και την αξιοποίησή τους.

Ο αντίλογος βέβαια θα μπορούσε να περιλαμβάνει το επιχείρημα της συντηρητικής λογικής, του φόνου του ατομικού ταλέντου προς όφελος της ομαδικής λειτουργίας, την ανασφάλεια που παραδοσιακά χαρακτηρίζει τους Ελληνες προπονητές. Ουδείς όμως είναι τέλειος. Μέσα από τα ελαττώματα και τις εμμονές τους, oι άξιοι θα προχωρήσουν και θα προσφέρουν με τις ιδέες και τις πράξεις τους.