Η ανάλυση του τελικού από τον Βαγγέλη Αλεξανδρή στο Contra.gr

Δεν θέλω να εμφανιστώ ως ο σοφός της ιστορίας αλλά είχα προβλέψει ότι ο πρώτος τελικός θα πήγαινε σε κλειστό σκορ. Οι δύο ομάδες είχαν καιρό να δώσουν δύσκολο ματς, τα παιχνίδια με Πανιώνιο και Ρέθυμνο είναι μία συνήθεια γι΄αυτές.

Είναι γεγονός ότι το πλεονέκτημα της έδρας μετατράπηκε σε μειονέκτημα για τον Ολυμπιακό ο οποίος είχε να αντιμετωπίσει μία τεράστια πίεση. Ο Παναθηναϊκός αυτό το εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο, κατέβασε, όπως το συνηθίζει το σκορ και νίκη.

Ο Αργύρης Πεδουλάκης ήταν πολύ καλά διαβασμένος, έδειξε μία ιδιαίτερη επιμέλεια στην άμυνα. Ο Ολυμπιακός μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν είχε plan b στην τακτική του. Επαιξε όπως σε όλα τα προηγούμενα παιχνίδια και έχασε. Δεν αντέδρασε στις κινήσεις του αντίπαλου πάγκου και μοιραία έμεινε στους 51 πόντους. Δεν νικάς σε τελικό με τόσο χαμηλή παραγωγικότητα.

Το παιχνίδι της Κυριακής

Ο κόσμος από ένα και μόνο παιχνίδι βγάζει συμπεράσματα. Δεν είναι σωστό γιατί τα παιχνίδια σε μία σειρά δεν έχουν καμία σχέση το ένα με το άλλο. Πάντα πρέπει να έχεις εναλλακτικές λύσεις. Περιμένω από τον Ολυμπιακό να χρησιμοποιήσει διαφορετικά όπλα στην άμυνα ίσως κάποιες παγίδες ή “ζον πρες” αφού τη ζώνη δεν την προτιμά ο Γιώργος Μπαρτζώκας.

Στην επίθεση το πολύ έμπειρο προπονητικό επιτελείο του Ολυμπιακού οφείλει να βρει τρόπους για να ελευθερώσει τα ατού της ομάδας και κυρίως τον Βασίλη Σπανούλη ο οποίος έμεινε χαμηλά την Παρασκευή. Ο παίκτης αυτός είναι το Α και το Ω του Ολυμπιακού και στο σκοράρισμα και στη δημιουργία οπότε πρέπει να πάρει περισσότερες βοήθειες από την ομάδα.

Ο Πεδουλάκης δεν θα αλλάξει το στιλ του. Θα προσπαθήσει να ρίξει και πάλι το σκορ στα επίπεδα των 60-65 πόντων για να πάρει και αυτό το ματς. Το κάνει με συνέπεια, το έκανε και στη σειρά με την Μπαρτσελόνα. Στην επίθεση έχω την αίσθηση ότι θα εμπιστευτεί περισσότερα λεπτά συμμετοχής στον Σοφοκλή Σχορτσιανίτη.