Η ντροπή του Μπατίστ και το μεγαλείο του Ομπράντοβιτς

Γι αυτή την στιγμή θα μιλήσουμε. Πάνω από την ήττα του Παναθηναϊκού, πάνω από το γεγονός ότι ο 3D Διαμαντίδης συντόμως θα γίνει 1D με τα κιλά που θα αφήσει στο παρκέ, πάνω από το γεγονός ότι οι πρωταθλητές εμφάνισαν τις αδυναμίες τους, το 34ο λεπτό του αγώνα με την Λουμπλιάνα θα μπορούσε να περάσει σε αυτή την ιδιότυπη ιστορία που λέγεται ελληνικό μπάσκετ και ας έλαβε χώρα στο εξωτερικό.

Πώς γίνεται μέσα σε 20 δευτερόλεπτα να συνυπήρξαν το μεγαλείο και η ντροπή; Για το μεγαλείο μιλήσαμε εκτενώς στον αγώνα. Τώρα θα αναφερθούμε στην ντροπή. Το ετεροχρονισμένο της αναφοράς οφείλεται ότι μόνο αν δεις, στο τρίτο ριπλέι, αυτό που κάνει ο Μπατίστ στον Όζμπολτ καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για την ποδοπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την χειρότερη στιγμή ενός αγώνα με αθλητές.

Πριν πάρετε θέσεις, οι πράσινοι «για τον Μάικ το παλλικάρι που απλά του ξέφυγε το πόδι και όλοι καμιά φορά παραπατάμε» και οι κόκκινοι «ε, δεν είναι η πρώτη φορά που…πατάει άνθρωπο», να δούμε μία φορά καθαρά.

Να συμφωνήσουμε ότι η αισχρή εικόνα ενός ανθρώπου που πατάει το κεφάλι ενός συνανθρώπου του επειδή δεν του έδωσαν φάουλ, προσβάλει όλους. Δεν μιλάμε για ένα καυγά, δύο μπουνιές που έπεσαν πάνω στον θυμό. Εδώ είδαμε έναν καθόλα ψύχραιμο 33χρονών αθλητή, εξαιρετικό μάλιστα, να κλωτσάει στο κεφάλι πεσμένο αντίπαλό του. Και να την γλυτώνει διότι εδώ είναι Ευρώπη.

Είναι τρομερό ότι από τους δύο ανθρώπους που είδαν την σκηνή, ο μόνος που κατάλαβε την σοβαρότητά της ήταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς και αυτός…απέβαλε τον παίκτη του. Ο διαιτητής δεν τόλμησε να τηρήσει τον κανονισμό με μοναδική δικαιολογία ότι δεν πίστεψε ότι μπορούσε να συμβεί κάτι τόσο βρώμικο.

Εδώ έρχεται το μεγαλείο. Γιατί είναι τεράστιος ο Ζοτς και ουδείς θα τολμούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Ντέρμπι, ο καλύτερός σου παίκτης και όμως αντί για την νίκη προτιμάς την αξιοπρέπεια. ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Δεν μας νοιάζει αν το έκανε για το θεαθήναι ή αν το πίστευε, αρκετά με την υποψία. Ο τύπος μας έδειξε ότι τα πραγματικά cojones βρίσκονται στην αξιοπρέπεια, στην αγάπη για το άθλημα, όχι μόνο στους τίτλους. Πριν βγάλει τις μεγάλες ομάδες του στο παρκέ, φροντίζει ο ίδιος να είναι μεγάλος σε κάθε διάστασή του. Μία υπόκλιση δεν είναι αρκετή για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Κρίμα που τον φιλοξενούμε σε αυτό το αχούρι (αγωνιστικά και πνευματικά) που λέγεται ελληνικό μπάσκετ.

Ο κλήρος πέφτει στον Παναθηναϊκό να τιμωρήσει και αυτός τον παίκτη του όπως και η Ευρωλίγκα. Δύσκολη η αποστολή, αλλά όταν φέρνεις πέντε αστέρια στη φανέλα σου, δεν κουβαλάς μόνο τις κούπες αλλά και μία παράδοση.

Το ζητούμενο, προσοχή, δεν είναι να κτυπηθεί αγωνιστικά η πρωταθλήτρια ομάδα της Ελλάδας ή να υπάρξει εκδικητική στάση. Όχι. Το θέμα είναι να αρχίσει επιτέλους η Ευρώπη να λειτουργεί όπως το ΝΒΑ. Δεν είναι το ζήτημα μόνο ο Μπατίστ αλλά κυρίως να μην δούμε άλλους Μπατίστ στο εγγύς και απώτερο μέλλον να ποδοπατάνε το μπάσκετ και να φεύγουν ατσαλάκωτοι. Στο ΝΒΑ δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο αλλά ο …θείος Στερν ζει για κάτι τέτοια. Αν ο Αρτέστ έχασε 70 αγώνες επειδή επιτέθηκε σε φίλαθλο που του πέταξε μπουκάλι, κάντε την πρόσθεση για πάτημα στο κεφάλι πεσμένου αντιπάλου.

Πιθανώς κάποιοι να σκεφτείτε ότι εξαντλείται όλη η αυστηρότητα, ότι υπάρχουν προηγούμενα, ότι μιλάνε οπαδικά συναισθήματα, ότι ναι αλλά ο άλλος τότε έκανε εκείνο και τα λέγατε αλλιώς και πολλά….κλπ. Σκεφτείτε μόνο την αυθόρμητη αντίδρασή σας μόλις είδατε την σκηνή κυρίως δε, σκεφτείτε την ασπρόμαυρη και όχι έγχρωμη.

Έχουμε όλο τον χρόνο να μιλάμε για μπάσκετ, για Παναθηναϊκό και για Ολυμπιακό. Αυτό που ζήσαμε στα 20 δεύτερα της Πέμπτης, στο σκέλος του Ζοτς μακάρι να το βιώναμε σε κάθε αγώνα. Το άλλο…μισό;ποτέ ξανά. Τουλάχιστον ο…ιστορικός Αβλέεφ το έκανε σε «νόμιμη άμυνα» επειδή ο διαιτητής τον αδίκησε. Χιούμορ.

Αντίο Φάμπι

Ο Φαμπρίτσιο Ομπέρτο αντιτάχθηκε στην περίφημη ελληνική παροιμία «η καλή ημέρα από το πρωϊ φαίνεται». Αν ίσχυε αυτό ο Αργεντινός σέντερ δεν θα περνούσε 11 χρόνια στο υψηλότερο μπασκετικό επίπεδο του κόσμου. Μακάρι ο επίλογος να ήταν καλύτερος. Ο 35χρονος παίκτης του Πόρτλαντ, για λίγες ημέρες, ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από το μπάσκετ λόγω του προβλήματος που αντιμετώπισε και παλαιότερα με την καρδιά του.

Η επαγγελματική και ευρωπαϊκή του περιπέτεια ξεκίνησε στον Πειραιά με τον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 1998 μόνο που η εμπειρία ήταν δραματική. Ο Ίβκοβιτς προσπάθησε να τον αξιοποιήσει αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα: ο Φάμπι δεν μιλούσε σέρβικα ή έστω ελληνικά. Κάποια στιγμή ο Αργεντινός αποξενώθηκε από όλους αφού ουδείς έκανε τον κόπο να ασχοληθεί μαζί του αφού τότε τα ισπανικά ήταν ντεμοντέ. Ακολούθησε η Ταού, η Βαλένθια, οι Σπερς (με τους οποίους κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2007), οι Ουίζαρντς και τελευταίος σταθμός οι Μπλέιζερς.

Με την εθνική ομάδα κατέκτησε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στην Αθήνα και ελέω Πιτσίλκα το αργυρό μετάλλιο στο μουντομπάσκετ της Ινδιανάπολις.