Η ομάδα και το πρωτάθλημα Τύπου

Παναθηναϊκός

Είναι προφανές ότι ακόμα δεν μιλάμε για τον πολύ καλό Παναθηναϊκό, ίσως μάλιστα να μην τον δούμε φέτος. Είδαμε όμως μία ομάδα η οποία αρχίζει και συμπεριφέρεται ως σύνολο. Ο Ομπράντοβιτς πηγαίνει τους παίκτες του στα βασικά, βλέποντας ότι κάτι τους βαραίνει ακόμα και οι πρωταθλητές έπαιξαν άμυνα σαν να μην υπήρχε αύριο. Φωνές, πάθος, ακόμα ακόμα και αυτοθυσία για μία νίκη επί ενός σαφέστατα υποδεέστερου αντιπάλου. Είναι όμως μία αρχή. Τα σουτ συνεχίζουν να μην μπαίνουν κάτι που δείχνει ότι δεν αποτινάχθηκε το άγχος, ωστόσο ο καλός ο καπετάνιος βρήκε την λύση από την άμυνα, όπως έκανε και στο Μαρούσι.

Λογικά για τα επόμενα παιχνίδια αυτός θα είναι ο Παναθηναϊκός ψάχνοντας εκείνο τον έναν αγώνα που θα τον απελευθερώσει ακόμα και αν δεν έρθει οι νταμπλούχοι έχουν κάπου να πιαστούν.

Πολύ σημαντικό κομμάτι η έδρα σίγουρα αφού ακόμα και με τα εννέα τρίποντα της Παρτιζάν στο α μέρος, ουδείς απογοητεύτηκε. Εξίσου σημαντικό η εκμετάλλευση στιγμών του αγώνα όπως συνέβη τόσο με τα φάουλ του όρθιου…Βράνιες, όσο και με τον τραυματισμό του εκπληκτικού Βελίτσκοβιτς. Οι πράσινοι θα πουλήσουν πολύ ακριβά το τομάρι τους και αυτό είναι το ίδιον μίας μεγάλης ομάδας η οποία δεν βρίσκεται στην καλύτερή της κατάσταση.

Να μην το ξεχάσουμε. Αν άρεσε στους φίλους του Παναθηναϊκού ο Βελίτσκοβιτς, τότε είδαν μία εικόνα από τα …δικά τους προσεχώς. Λένε οι φήμες.

Ολυμπιακός

Εδώ και δύο μήνες έχει ξεκινήσει ένα συμπαθητικότατο πρωτάθλημα Τύπου. Η ομάδα του γράφοντος ξεκίνησε με τη λογική «να παίξουμε όλοι το ίδιο να το χαρούμε». Ήρθαν οι πρώτες δύο πολύ βαριές ήττες και δεν το χάρηκε κανείς. Αποφασίσαμε να παίζουν περισσότερο αυτοί που μπορούν και μετά οι υπόλοιποι. Η μία νίκη ακολούθησε την άλλη και όλοι το διασκεδάσαμε επιτέλους παίζοντας ή όχι.

Από το δικό μας πρωτάθλημα Τύπου μέχρι το επίπεδο της Ευρωλίγκας, υπάρχουν συγκεκριμένες σταθερές: δεν γίνεται να παίζουν όλοι το ίδιο. Υπάρχουν οι πολύ καλοί και καλοί.

Μία από τις ευλογίες του Γιαννάκη ως προπονητής, αφορά στην σιγουριά που αισθάνεται ένας παίκτης του όταν σουτάρει(άσχετα αν μετά μπορεί να γίνει αλλαγή). Ο Δράκος μεταλαμπαδεύει αυτή την πίστη που είχε ο ίδιος ως παίκτης. Έτσι ο Έρτσεγκ σηκώθηκε πολύ σίγουρος για την ισοφάριση με τρίποντο. Ναι αλλά ήταν ο Έρτσεγκ. Το ίδιο συμβαίνει με τον Τεόντοσιτς ή άλλα παιδιά.

Ο Ολυμπιακός δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι θα πάρουν την ευθύνη να τραβήξουν την ομάδα. Ο χρόνος μοιράζεται με το χρονόμετρο σαν να υπάρχει κάποια υποχρέωση να αγωνίζονται όλοι.

Σύμφωνοι η συγκεκριμένη λογική θριάμβευσε πριν από δύο χρόνια με την εθνική μας με μία ειδοποιό διαφορά: σε συλλογικό επίπεδο ο αντίπαλος είναι έτοιμος να παίξει 40 λεπτά διότι δεν αγωνίζεται ξανά την επόμενη ημέρα. Την ίδια στιγμή οι ερυθρόλευκοι μοιράζουν τον χρόνο με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένα σχήμα λειτουργικό.

Το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ομάδα αφορά και στην παρουσία του Πάργκο. Σε ένα σύνολο οποιοδήποτε ξένο σώμα θέλει χρόνο να λειτουργήσει. Την Πέμπτη ο σούπερ Αμερικανός μπήκε κι έπαιζε σαν να ήταν χρόνια στην ομάδα γι αυτό και γύρισε τον αγώνα. Βεβαίως και δεν θα είναι εύκολο να αγωνιστεί μαζί με τον Γκριρ, λόγω χαμηλού αναστήματος, αλλά πρόκειται για έναν μεγάλο παίκτη.

Τα αστεία τελείωσαν προ πολλού. Αν το προπονητικό τιμ δεν βρει εκείνα τα σχήματα που θα παίζουν μαζί για το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού η χρονιά θα τους πει «αντίο» νωρίς. Ταλέντο υπάρχει σε περίσσευμα, καιρός είναι να πεταχθεί το χρονόμετρο του «μπες-βγες» στα σκουπίδια.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Βεβαίως κι έγινε φάουλ στον Γκριρ, βάσει του ριπλέι που είδαμε, στην τελευταία φάση αλλά πολύ σωστά κανείς στον Ολυμπιακό δεν στάθηκε εκεί. Δεν πας έναν αγώνα με χειρότερο αντίπαλο στο ύστατο σφύριγμα.