Η ώρα της αλλαγής

Αποτυχίες; Ναι για μία μεγάλη εθνική όπως η δική μας. Αν θέλετε χαμηλώνουμε τον πήχη και περνάμε άνετα από πάνω αλλά δεν αξίζει σε αυτά τα παιδιά και των προπονητή τους, που από το 2005 είναι οι φύλακες άγγελοι του ελληνικού μπάσκετ.

“Πρέπει να καταστρέψουμε το παιχνίδι τους”, είπε ο Παναγιώτης Γιαννάκης πριν τον αγώνα με την Αργεντινή. Όλοι συμφωνήσαμε. Όπως συμφωνούμε τόσα χρόνια για την άμυνα. Κάποια στιγμή ένας συνάδελφος ρώτησε τον Γιαννάκη αν η Ελλάδα θα δημιουργήσει μπασκετική σχολή με την σκληρή της άμυνα. Συγνώμη αλλά σε τέτοια σχολή, τουλάχιστον ο γράφων, δεν θέλει να έχει καμία σχέση.

Αν το όραμά μας είναι να βγάλουμε αμυντικούς εξολοθρευτές, σε ένα σπορ που από τη φύση του ευνοεί την επίθεση, ένα σπορ που το λατρέψαμε επειδή ο Γκάλης και ο Γιαννάκης, ή παλαιότερο ο Κόντος, ο Κολοκυθάς, ο Αμερικάνος,ο Γκούμας έβαζαν την μπάλα στο καλάθι, τότε να λείπει. Η εθνική μας επικαλείται την επίθεση όταν πρέπει να καλύψει διαφορές. Ε, πόσες φορές θα μπαίνει αγόρι μου;

Να λείπει και όλος αυτός ο πανικός, που προκαλεί ο πρόεδρος της FIba Europe καιοι συν αυτώ, να παίρνουν όλες οι εθνικές μετάλλια για να λέμε πόσο επιτυχημένη δουλειά γίνεται στο ελληνικό μπάσκετ. Η άμυνα είναι ο εύκολος δρόμος, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν παιδιά με ατελείωτα αθλητικά προσόντα ενώ παράλληλα έχουν την νοοτροπία του στρατιώτη. Είμαστε και σε καλή περίοδο με τους διαιτητές (ας μην κρυβόμαστε) οπότε δένει το γλυκό. Χωρίς την άμυνα και το κακό μπάσκετ δεν θα ερχόταν ποτέ ο θρίαμβος του Βελιγραδίου. Από τότε όλοι επαναπαύτηκαν στις αμυντικές αρετές.

Όταν χτύπησε το καμπανάκι στη Μαδρίτη, έφταιγε… ο Παπαδόπουλος με τα αργά του πόδια και την αδυναμία στο πικ εν ρολ. Ήρθε το προολυμπιακό για να σκεπάσει τις αδυναμίες μας, ακόμα και τις αμυντικές. Οι προπονητές λένε ότι δεν μπορεί το κλέψιμο να είναι τρόπος άμυνας. Τους διαψεύσαμε με όλους τους αντιπάλους χωρίς σοβαρά πλέι μέικερ, τους επιβεβαιώσαμε και κόντρα στην Αργεντινή του ενός μεγάλου πλέι μέικερ και των παικτών που δεν λυγίζουν στην πίεση. Δεν κλέψαμε μπάλες από Ισπανούς, Αμερικανούς, Αργεντινούς οπότε η άμυνά μας δεινοπάθησε.

Πήγαμε και αυτός να τους… δείρουμε πνευματικά και σωματικά. Λάθος και μπούμερανγκ. Οι παίκτες μας απογοητεύονταν σε κάθε δύσκολο καλάθι του Ντελφίνο και του Τζινόμπιλι με αποτέλεσμα στην τέταρτη περίοδο να μην υπάρχει ούτε μία κανονική, σοβαρή επίθεση. Οι διεθνείς μας συνήθισαν να ανεβάζουν την ψυχολογία τους με ένα κλέψιμο, μία τάπα όχι με κάποιο τρίποντο ή κάρφωμα.

Η Ελλάδα ήταν πολύ καλή μέχρι το ημίχρονο. Η μπάλα πέρασε στη ρακέτα, πετύχαμε 40 πόντους, δείχναμε ότι κάναμε ό,τι έπρεπε και ας μην έμπαιναν τα τρίποντα. Μετά; Μετά λειτούργησε το γνωστό πρόβλημα με τα τρία πλέι μέικερ. Το είδαμε με τον Παναθηναϊκό φέτος, το βλέπουμε και με την εθνική στα δύσκολα παιχνίδια. Δεν υπάρχει ο παίκτης στα… φτερά να δώσει σκορ, να πάρει μπάλες χωρίς να είναι πλέι μέικερ. Όσο μεγάλοι αθλητές και αν είναι, στο τέλος θα λειτουργούν ψάχνοντας την πάσα και οι τρεις.

Πολλοί θα ρίξουν ευθύνες στο Γιαννάκη που δεν απέσυρε τον Σπανούλη στην τρίτη περίοδο για να ηρεμήσει ή που έβαζε κι έβγαζε τον Ζήση με τον Τσαρτσαρή συνέχεια. Άλλοι θα μιλήσουν για τον υπερβολικό σεβασμό των παικτών στους σταρ των Αργεντινών. Κάποια από αυτά ισχύουν. Ισχύουν εδώ και χρόνια όμως. Όπως ισχύει ότι στο Πεκίνο βρέθηκαν όσοι μπορούσαν να κάνουν την δουλειά. Ας μην φορτώσουμε το βάρος του κορυφαίου στους απόντες όπως συμβαίνει συχνά (Κουφός, Παπαδόπουλος, Ντικούδης, Κακιούζης).

Τώρα είναι η ώρα να αλλάξει κάτι. Σε αντίθεση με την Αργεντινή, με την Λιθουανία, η εθνική μας θα πάει στο Λονδίνο με πολλούς παίκτες από την φετινή ομάδα. Ο κορμός θα είναι ο ίδιος. Χρειάζεται μία αλλαγή φιλοσοφίας. Μακάρι να μπορούσαμε να βρούμε έναν ηγέτη σκόρερ να πλαισιώσει αυτούς τους παίκτες. Μακάρι να δίναμε έστω και αργά ευκαιρίες σε παίκτες που μπορούν να σκοράρουν.

Πάνω από όλα χρειάζεται ένα καινούργιο πλάνο είτε από τον Γιαννάκη (ο οποίος οφείλει να έχει τον πρώτο λόγο και να αποφασίσει για το μέλλον του ήρεμα ζυγίζοντας όλες τις παραμέτρους) είτε από κάποιον άλλο. Μην πει κανείς πως αν έμπαινε το σουτ του Βασίλη θα λέγαμε άλλα, διότι το ίδιο συνέβη και το 2005 όταν μπήκε το τελευταίο σουτ του Διαμαντίδη.

Όλο το ελληνικό μπάσκετ το χρειάζεται εκτός αν πιστεύουμε ότι πλέον δεν μπορούμε να παρατάξουμε παίκτες του μπάσκετ αλλά… αμυντικούς ογκόλιθους.

Μία ακόμα γνώμη: Αυτή η εθνική μπορούσε να φέρει μετάλλιο. Άξιζε μίας τέτοιας τιμής. Ίσως όμως η ήττα να αποτελέσει, όπως και το 2004, καλύτερο δώρο. Τουλάχιστον ξέρουμε ότι παίκτες και προπονητές τα έδωσαν όλα, άφησαν και την τελευταία τους ικμάδα δύναμης στο παρκέ. Και γι’αυτό τους ευχαριστούμε.