Η ζώνη του Παναθηναϊκού και η βοήθεια του Ζοτς στους Έλληνες προπονητές

Πολλές φορές γινόμαστε μονομανείς στο μπάσκετ. Κάποια στιγμή θεωρήθηκε ηττοπαθής, αντιμπασκετική, ανούσια η άμυνα της ζώνης. Συλλήβδην η πλειοψηφία των Ελλήνων προπονητών σταμάτησε να την χρησιμοποιεί. Ήταν μία λογική που ξεκίνησε από την ιωαννίδεια άποψη «το μαν του μαν είναι άμυνα, η ζώνη είναι τρυκ» και συνεχίστηκε από την λογική Γιαννάκη στην εθνική. Στο μεσοδιάστημα, βλέποντας τον Παναθηναϊκό να χρησιμοποιεί περισσότερο τις περιστροφές και λιγότερο τις ζώνες, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι είναι αναχρονιστική η χρήση της.

Δεν είναι δείγμα αδυναμίας η ζώνη, ούτε τρυκ αλλά η άμυνα που χρειάζεται την περισσότερη δουλειά γι αυτό, όπως και την επίθεση, σταματήσαμε να την βλέπουμε στην Ελλάδα. Ο Παναθηναϊκός άπλωσε αμυντικά το παιχνίδι του, αξιοποιεί ότι του δίνεται και αυτό έδειξε ότι θα κάνει όλη την χρονιά.

Επιθετικά ωστόσο οι πρωταθλητές έδειξαν ότι βρίσκονται μακριά από τον καλό τους εαυτό. Οι αυτοματισμοί τους περισσότερο τους οδηγούν στο τρίποντο παρά σε αξιοποίηση των ψηλών. Πιθανώς η λύση θα δωθεί μόλις ο Σάτο μπει στο παιχνίδι και φτάσει στους 15+ πόντους πράγμα που θα σηκώσει βάρος τόσο από τους ψηλούς όσο και από τα γκαρντ. Για το ζήτημα του δεύτερου πλέι μέικερ, έγινε σαφές ότι αυτή την στιγμή δεν υπάρχει εκείνος ο οργανωτής που θα δώσει ποιοτικά λεπτά ξεκούρασης στον Διαμαντίδη. Θα επιμείνει οΟμπράντοβιτς αλλά ο Τέπιτς δεν πείθει, ο Καλάθης θέλει περισσότερο χρόνο.

Με βάση την άμυνά του ο Παναθηναϊκός θα κτίσει το ξεκίνημα της χρονιάς περιμένοντας την επίθεση να ακολουθήσει. Μοναδικό ερωτηματικό τα νεκρά διαστήματα όταν λείπει ο Διαμαντίδης, τα 10 λεπτά, και πώς θα καλυφθούν απέναντι σε πολύ πιο ισχυρούς αντιπάλους από την Βαλένθια.