Υπόθεση Γιασικεβίτσιους (vid)
Συγχωρείστε το απόλυτο της θέσης, ωστόσο είναι καιρός να στηρίξουμε τους τελευταίους ήρωες του σπορ, εν συγκρίσει με τα καλά παιδιά των αμυντικών αποστολών και των μονοψήφιων αριθμών. Ο Τ.Μαγουλάς σχολιάζει τις σχέσεις Γιασικεβίτσιους-Παναθηναϊκού.(vid)
Είναι πολύ εύκολο να περιγράψει κανείς
την σχέση του Γιασικεβίτσιους με τον Παναθηναϊκό και τον Ομπράντοβιτς. Η συνύπαρξη αποτέλεσε τον θρίαμβο ενός συλλόγου που επιβάλλεται στις προσωπικότητες.
Ήταν η επιβεβαίωση της ανωτερότητας του Σέρβου προπονητή σε σχέση με τους συναδέλφους του, που όταν πρέπει θα βάλει το εγώ του από κάτω. Στο τέλος δικαιώθηκε το μεγαλείο του κορυφαίου πλέι μέικερ της ηπείρου μας την τελευταία δεκαετία με την αποδοχή ρόλου συμπληρωματικού.
Α, και η άποψη για την αξία του δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.
Ο Λιθουανός ήρθε στον Παναθηναϊκό ως μία προσωπική κίνηση των αδερφών Γιαννακόπουλων στην προσπάθεια να ενισχύσουν τον τότε πρωταθλητή Ευρώπης αλλά και να βάλουν δύσκολα στον Ολυμπιακό που έδειχνε πολύ πιο απειλητικός.
Ο Ομπράντοβιτς δεν θα τον επέλεγε μόνος του διότι δεν ταιριάζει στην φιλοσοφία του όπως αυτή παρουσιάζεται μετά τον θρίαμβο της Μπολόνια του 2002.
Ακόμα όμως και σε αυτή την οκταετία
ο Ζοτς δεν είχε πρόβλημα να δέχεται στην ομάδα παιδιά που δεν ήταν οι πρώτες επιλογές του (Γκαγκαλούδης, Μασλαρινός, Μπιούφορντ, Ντελκ, Μπάξτερ, Χέισλιπ) συνήθως όμως δεν τους χρησιμοποιούσε.
Με τον Γιασικεβίτσιους τα πράγματα ήταν διαφορετικά διότι εκεί μιλούσε η …διαφορά τόσο του παίκτη όσο και του προπονητή με τους συναδέλφους του. Δεν θα τον επέλεγε μεν, η νοοτροπία του ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τον Παναθηναϊκό των χαμηλών τόνων, αλλά…παικτάρα. Κι εκεί ο Ομπράντοβιτς είναι στα καλύτερά του. Του πήρε έναν χρόνο βρήκε όμως την τέλεια ισορροπία για να πάρει όλα όσα θέλει από τον Σάρας. Ακόμα και πέρυσι που ήταν προφανές ότι δεν ήθελε να τον κρατήσει, στο τέλος βρήκε τον τρόπο να τον αξιοποιήσει για δύο αγώνες. Όλως…τυχαίως αυτοί οι αγώνες έδωσαν το πρωτάθλημα. Άλλος προπονητής θα έβαζε τον εγωϊσμό του από πάνω και θα φρόντιζε να τον καταστήσει άχρηστο. Όχι ο Ομπράντοβιτς, τώρα όμως φτάνει το τέλος.
Οι συζητήσεις εμπλέκουν παίκτη, προπονητή και διοίκηση κάνοντας έναν ολόκληρο κύκλο. Ο Ζοτς είπε ότι δεν τον θέλει αλλά τόνισε ότι είναι θέμα της διοίκησης τελικά. Ο Γιασικεβίτσιους αποδέχεται ότι δεν τον προτιμούν, όμως περιμένει από την διοίκηση. Όπως συνέβη το καλοκαίρι του 2007 στην Μαδρίτη.
Η λογική λέει ότι τώρα θα περάσει η άποψή του προπονητή για τον απλούστατο λόγο ότι τρία χρόνια αργότερα και με νέους κανονισμούς, στο λυκόφως της πορείας του ο Σάρας μοιάζει αναλώσιμος. Φαίνεται πως ο προπονητής των πρωταθλητών ανοίγει έναν καινούργιο κύκλο και θέλει η ομάδα να έχει ένα και μόνο αφεντικό: τον Διαμαντίδη. Το μοναδικό κτυπητό ελάττωμα του 3d αφορά στην αδυναμία του να επιβληθεί και με τα λόγια. Παίκτης των έργων, χαμηλών τόνων, είναι ηγέτης ο οποίος στηρίζεται στο παράδειγμα. Ο Ζοτς τον θέλει απόλυτο αφεντικό όπως ήταν ο Αλβέρτης.
Η επιτυχία της συνύπαρξης Διαμαντίδη-Σπανούλη και Σάρας
οφειλόταν εν πολλοίς στο ότι υπήρχε ο Αλβέρτης με τα τέσσερα ευρωπαϊκά οπότε όποιος δεν …ήθελε ας μην χειροκροτούσε από τον πάγκο.
Με την αποχώρηση του Σπανούλη, ο Ομπράντοβιτς μοιράζει την τράπουλα παραδίδοντας τους “άσους” στον Διαμαντίδη. Πιθανώς σε αυτό το σημείο να απαντάται το δικαιολογημένο ερώτημα πολλών φίλων του Παναθηναϊκού γιατί δεν αποκτάται ένας ακόμα πλέι μέικερ. Θα αυξηθεί σε …φυσιολογικά πλαίσια (πέρυσι ο Διαμαντίδης είχε μέσο όρο μόλις 23 λεπτά συμμετοχής) η παρουσία του, το αγωνιστικό του κουμάντο χωρίς να πρέπει να περιδιαβαίνει από το ένα έως το τρία.
Αν μείνει ο Γιασικεβίτσιους θα συμβεί επειδή η διοίκηση επιθυμεί να τον κρατήσει λειτουργώντας περισσότερο με ένστικτο φιλάθλου παρά προπονητή.
Έχει πλάκα, αλλά αν ρωτήσετε την πλειοψηφία των Ελλήνων προπονητών θα σας πει πόσο αδύναμος κρίκος ήταν για τον Παναθηναϊκό όλα αυτά τα χρόνια ο Σάρας. Τον …κτυπούσαν στα αργά του πόδια, στην κακή του άμυνα, στις αργές περιστροφές. Μάλιστα. Αυτός μετά τους κτυπούσε με τέλειο πικ εν ρολ, πάσες διαβήτη, τρίποντα και σουτ από μέση απόσταση μέχρι να τους γονατίσει αλλά δεν το συζητάνε διότι ο Σάρας έχει μόνος του τέσσερις ευρωλίγκες με τρεις ομάδες οι δε συμπατριώτες μας το…ψάχνουν ακόμα.
Στο τέλος της ημέρας ο προπονητής ξέρει καλύτερα ιδιαίτερα αν λέγεται Ομπράντοβιτς.
Οι φίλοι όμως του μπάσκετ έχουν το δικαίωμα να ζητάνε να μην χάσουν τον τελευταίο μεγάλο τρελό του μπάσκετ, το αλατοπίπερο ενός αγώνα. Την διαφορά ανάμεσα στο παιχνίδι που απλά γίνεται και σε αυτό που μας αφήνει κάτι να συζητήσουμε.
Δείτε ένα απίστευτο καλάθι του Γιασικεβίτσιους με τη Λιθουανία:
την σχέση του Γιασικεβίτσιους με τον Παναθηναϊκό και τον Ομπράντοβιτς. Η συνύπαρξη αποτέλεσε τον θρίαμβο ενός συλλόγου που επιβάλλεται στις προσωπικότητες.
Ήταν η επιβεβαίωση της ανωτερότητας του Σέρβου προπονητή σε σχέση με τους συναδέλφους του, που όταν πρέπει θα βάλει το εγώ του από κάτω. Στο τέλος δικαιώθηκε το μεγαλείο του κορυφαίου πλέι μέικερ της ηπείρου μας την τελευταία δεκαετία με την αποδοχή ρόλου συμπληρωματικού.
Α, και η άποψη για την αξία του δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.
Ο Λιθουανός ήρθε στον Παναθηναϊκό ως μία προσωπική κίνηση των αδερφών Γιαννακόπουλων στην προσπάθεια να ενισχύσουν τον τότε πρωταθλητή Ευρώπης αλλά και να βάλουν δύσκολα στον Ολυμπιακό που έδειχνε πολύ πιο απειλητικός.
Ο Ομπράντοβιτς δεν θα τον επέλεγε μόνος του διότι δεν ταιριάζει στην φιλοσοφία του όπως αυτή παρουσιάζεται μετά τον θρίαμβο της Μπολόνια του 2002.
Ακόμα όμως και σε αυτή την οκταετία
ο Ζοτς δεν είχε πρόβλημα να δέχεται στην ομάδα παιδιά που δεν ήταν οι πρώτες επιλογές του (Γκαγκαλούδης, Μασλαρινός, Μπιούφορντ, Ντελκ, Μπάξτερ, Χέισλιπ) συνήθως όμως δεν τους χρησιμοποιούσε.
Με τον Γιασικεβίτσιους τα πράγματα ήταν διαφορετικά διότι εκεί μιλούσε η …διαφορά τόσο του παίκτη όσο και του προπονητή με τους συναδέλφους του. Δεν θα τον επέλεγε μεν, η νοοτροπία του ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τον Παναθηναϊκό των χαμηλών τόνων, αλλά…παικτάρα. Κι εκεί ο Ομπράντοβιτς είναι στα καλύτερά του. Του πήρε έναν χρόνο βρήκε όμως την τέλεια ισορροπία για να πάρει όλα όσα θέλει από τον Σάρας. Ακόμα και πέρυσι που ήταν προφανές ότι δεν ήθελε να τον κρατήσει, στο τέλος βρήκε τον τρόπο να τον αξιοποιήσει για δύο αγώνες. Όλως…τυχαίως αυτοί οι αγώνες έδωσαν το πρωτάθλημα. Άλλος προπονητής θα έβαζε τον εγωϊσμό του από πάνω και θα φρόντιζε να τον καταστήσει άχρηστο. Όχι ο Ομπράντοβιτς, τώρα όμως φτάνει το τέλος.
Οι συζητήσεις εμπλέκουν παίκτη, προπονητή και διοίκηση κάνοντας έναν ολόκληρο κύκλο. Ο Ζοτς είπε ότι δεν τον θέλει αλλά τόνισε ότι είναι θέμα της διοίκησης τελικά. Ο Γιασικεβίτσιους αποδέχεται ότι δεν τον προτιμούν, όμως περιμένει από την διοίκηση. Όπως συνέβη το καλοκαίρι του 2007 στην Μαδρίτη.
Η λογική λέει ότι τώρα θα περάσει η άποψή του προπονητή για τον απλούστατο λόγο ότι τρία χρόνια αργότερα και με νέους κανονισμούς, στο λυκόφως της πορείας του ο Σάρας μοιάζει αναλώσιμος. Φαίνεται πως ο προπονητής των πρωταθλητών ανοίγει έναν καινούργιο κύκλο και θέλει η ομάδα να έχει ένα και μόνο αφεντικό: τον Διαμαντίδη. Το μοναδικό κτυπητό ελάττωμα του 3d αφορά στην αδυναμία του να επιβληθεί και με τα λόγια. Παίκτης των έργων, χαμηλών τόνων, είναι ηγέτης ο οποίος στηρίζεται στο παράδειγμα. Ο Ζοτς τον θέλει απόλυτο αφεντικό όπως ήταν ο Αλβέρτης.
Η επιτυχία της συνύπαρξης Διαμαντίδη-Σπανούλη και Σάρας
οφειλόταν εν πολλοίς στο ότι υπήρχε ο Αλβέρτης με τα τέσσερα ευρωπαϊκά οπότε όποιος δεν …ήθελε ας μην χειροκροτούσε από τον πάγκο.
Με την αποχώρηση του Σπανούλη, ο Ομπράντοβιτς μοιράζει την τράπουλα παραδίδοντας τους “άσους” στον Διαμαντίδη. Πιθανώς σε αυτό το σημείο να απαντάται το δικαιολογημένο ερώτημα πολλών φίλων του Παναθηναϊκού γιατί δεν αποκτάται ένας ακόμα πλέι μέικερ. Θα αυξηθεί σε …φυσιολογικά πλαίσια (πέρυσι ο Διαμαντίδης είχε μέσο όρο μόλις 23 λεπτά συμμετοχής) η παρουσία του, το αγωνιστικό του κουμάντο χωρίς να πρέπει να περιδιαβαίνει από το ένα έως το τρία.
Αν μείνει ο Γιασικεβίτσιους θα συμβεί επειδή η διοίκηση επιθυμεί να τον κρατήσει λειτουργώντας περισσότερο με ένστικτο φιλάθλου παρά προπονητή.
Έχει πλάκα, αλλά αν ρωτήσετε την πλειοψηφία των Ελλήνων προπονητών θα σας πει πόσο αδύναμος κρίκος ήταν για τον Παναθηναϊκό όλα αυτά τα χρόνια ο Σάρας. Τον …κτυπούσαν στα αργά του πόδια, στην κακή του άμυνα, στις αργές περιστροφές. Μάλιστα. Αυτός μετά τους κτυπούσε με τέλειο πικ εν ρολ, πάσες διαβήτη, τρίποντα και σουτ από μέση απόσταση μέχρι να τους γονατίσει αλλά δεν το συζητάνε διότι ο Σάρας έχει μόνος του τέσσερις ευρωλίγκες με τρεις ομάδες οι δε συμπατριώτες μας το…ψάχνουν ακόμα.
Στο τέλος της ημέρας ο προπονητής ξέρει καλύτερα ιδιαίτερα αν λέγεται Ομπράντοβιτς.
Οι φίλοι όμως του μπάσκετ έχουν το δικαίωμα να ζητάνε να μην χάσουν τον τελευταίο μεγάλο τρελό του μπάσκετ, το αλατοπίπερο ενός αγώνα. Την διαφορά ανάμεσα στο παιχνίδι που απλά γίνεται και σε αυτό που μας αφήνει κάτι να συζητήσουμε.
Δείτε ένα απίστευτο καλάθι του Γιασικεβίτσιους με τη Λιθουανία:
