Ηταν ο θρίαμβος του “el dragon”

Χωρίς παρεξήγηση αλλά όταν η Εθνική δεν έπαιζε καλά, όταν ζητούσαμε να αλλάξει κάτι, οι περισσότεροι κοιτάζαμε προς τον
Γιαννάκη. Κριτική; Γιατί όχι, άλλωστε είναι ένας από τους ανθρώπους που την δέχεται.

Οταν μπήκε το τρίποντο του
Σπανούλη, ήρωας έγινε το παλικάρι από την Λάρισα. Λίγες ώρες μετά αξίζει να αποδώσουμε τα εύσημα σε εκείνον τον στρατηγό που σχεδίασε το καλάθι της χρονιάς.

Σε εκείνον τον στρατηγό που αποφάσισε ότι η νίκη θα ήταν γαλανόλευκη. Στον στρατηγό που με τον τρόπο του άνοιξε τον δρόμο και καθοδήγησε το τρίποντο του Βασίλη.

Οταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης, με την διαφορά στους δύο πόντους, έδωσε εντολή για φάουλ και μάλιστα στον Μάρκο Πόποβιτς έπαιρνε το μεγαλύτερο ρίσκο για έναν κόουτς διότι έδινε το δικαίωμα στους Κροάτες να ισοφαρίσουν άκοπα. Αυτό στα δικά μας μάτια.
Ο “El dragon”, όμως έβλεπε ότι είχε έξι γεμάτα δευτερόλεπτα για να νικήσει αυτός, όχι να ηττηθούν οι άλλοι. Γι’ αυτό άλλωστε φάνηκε ότι μετά τις βολές υπήρχε σαφή εντολή ο φτεροπόδαρος Σπανούλης να πάρει την μπάλα και να κάνει την δουλειά του.

Είναι στιγμές που ξεχνάμε τους προπονητές αφού συνήθως είναι οι γονείς μόνο της ήττας. Αλήθεια είναι ότι η Εθνική κόλλησε κάπως. Γνώμη μας είναι ότι δεν χρειαζόταν να φτάσουμε στην Κροατία για να αλλάξουμε το αμιγώς αμυντικογενές παιχνίδι. Παράλληλα, δε, οφείλουμε να βγάλουμε το καπέλο στο πνεύμα και την φιλοσοφία νικητή αυτού του ανθρώπου. Ακόμα και μία φωτογραφία του Γιαννάκη στον πάγκο αυτής της ομάδας, το τονίζουμε για τα συγκεκριμένα παιδιά, είναι ικανή να δώσει έμπνευση νίκης. Ο σεβασμός προς τον άνθρωπο-μπάσκετ φτάνει στα όρια του πάθους.

Γι’ αυτόν το λόγο ποτέ δεν υπήρξε ανταρσία. Είδατε με πόση διακριτικότητα οι παίκτες μίλησαν για αναπροσαρμογή πλάνων.
Ο,τι κι αν γίνει από εδώ και πέρα το ελληνικό μπάσκετ μπορεί να κρατήσει κάτι από την νίκη επί της Κροατίας. Την φιλοσοφία του Γιαννάκη, στον αγώνα να αλλάζει λίγο το σκεπτικό και κυρίως στην τελευταία επίθεση: εμείς θα νικήσουμε. Gracias… el Dragon .