Κατώτεροι των προσδοκιών

Η υπεροχή της Σλοβενίας ήταν καθολική και τα σχόλια μοιάζουν περιττά. Τι να γράψει κανείς όταν οι αντίπαλοι μας ήταν καλύτεροι σε όλους τους τομείς της στατιστικής; Σε ένα κρίσιμο παιχνίδι, οι Έλληνες διεθνείς παρουσιάστηκαν κατώτεροι των προσδοκιών και πλέον η πρόκριση στην οκτάδα επαφίεται στην καλή διάθεση και… ημέρα των Ιταλών απέναντι στους Ισπανούς. Δεν έχει καν νόημα να αναφερθούμε στην εχθρική διαιτησία ή στον τραυματισμό του Παπανικολάου, γιατί με την παρουσία των πρώτων 30 λεπτών, ακόμα κι αν τίποτα από τα δύο δεν είχε συμβεί, πάλι θα είχαμε χάσει.

Γιατί, λοιπόν, η Ελλάδα εμφάνισε τόσο κακό πρόσωπο; Θα είναι εύκολο να ρίξει κανείς το ανάθεμα στον Αντρέα Τρινκιέρι μα συνάμα και άδικο. Από το πρώτο λεπτό τίποτα δεν πήγε καλά κι όποιον κι αν επιστράτευσε δεν τον βοήθησε. Η εικόνα απέναντι στους Σλοβένους σε καμία περίπτωση δεν ήταν ενδεικτική των δυνατοτήτων της ομάδας και αντιπροσωπευτική του κλίματος που υπάρχει σε αυτή.

Μέσα σε δύο μέρες από την αντρίκια επικράτηση επί της Ισπανίας, δεν γίνεται οι Έλληνες να “ξέχασαν” το μπάσκετ, ο Τρινκιέρι να έγινε “master chef” και το κλίμα στο εσωτερικό να θυμίζει… οίκο ανοχής.

Επί της ουσίας αυτή την στιγμή, είμαστε με το ένα πόδι πίσω στην Ελλάδα, γιατί ηττηθήκαμε από την Φινλανδία στην πρώτη φάση. Ναι ξέρουμε δεν ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα με αυτή τη διαπίστωση, μα δεν υπάρχει κάτι άλλο που να “κρύβεται” πίσω από την “κατάρρευση” μας απέναντι στους διοργανωτές. Απλά η χειρότερη μας εμφάνιση, έλαβε χώρα στην πιο ακατάλληλη στιγμή. Όταν “ξυπνήσαμε” στην τελευταία περίοδο και παίξαμε σωστά, ήταν πλέον πολύ αργά…

Από κει και πέρα, υπάρχει ένα στιγμιότυπο μέσα στον αγώνα, που “μαρτυρά” ένα βαθύτερο πρόβλημα. Θα μας επιτρέψετε να το σχολιάσουμε, μετά την ολοκλήρωση του τουρνουά για την Εθνική, όταν όλοι θα έχουν καθαρό μυαλό.

Πλέον περιμένουμε ένα “θαύμα” από την Ιταλία και πρώτα απ’ όλα την δική μας επικράτηση επί των Κροατών τη Δευτέρα. Οι πιθανότητες δεν είναι υπέρ μας, αλλά η ελπίδα είναι σαν την πεθερά. Πεθαίνει τελευταία…