Κτίζοντας τον ουρανό για τα αστέρια. Ο Παναθηναϊκός συμπληρώνει 500 ευρωπαϊκά ματς (vids)

Η διάρκεια οδήγησε τον Παναθηναϊκό σε ότι έχει πετύχει. Στα 500 παιχνίδια, στα πέντε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Αυτό θα πρέπει να θυμηθούν, όσοι βρεθούν στο ΟΑΚΑ σήμερα, ότι αυτό το λαμπερό οικοδόμημα κτίστηκε στις στέρεες βάσεις μίας τεράστιας ιστορίας.

Ίσως ίσως και οι θρίαμβοι των τελευταίων ετών να αδικούν όλα εκείνα που έκαναν τον Παναθηναϊκό μεγάλο από την πρώτη χρονιά που καταγράφεται το μπάσκετ στην Ελλάδα με την διεξαγωγή πρωταθλήματος. Αφού δε συζητάμε για Ευρώπη, από το πρώτη συμμετοχή στο κύπελλο πρωταθλητριών την περίοδο 1961-1962 μέχρι την φετινή του προσπάθεια, μιλάμε για μία ομάδα η οποία στήριξε το μπάσκετ, το αγάπησε αλλά δεν δικαιώθηκε παρά μόνο στην τελευταία χρυσή περίοδο. Αυτή είναι η αδικία.

Η ομάδα που κέρδισε το πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα το 1946, συμμετείχε στους 32 του κυπέλλου πρωταθλητριών το 1962, έπαιξε σε ημιτελικό κυπέλλου κυπελλούχων το 1969, δύο συνεχόμενους ημιτελικούς κυπέλλου πρωταθλητριών το 1972 (Ίνις Βαρέζε μία νίκη, μία ήττα) και το 1973 (Ακαντέμικα μία νίκη, μία ήττα) και την πέμπτη θέση του 1982 στον όμιλο.

Αυτή η αύρα οδήγησε στον τυφώνα των 90ς και των 00ς πράγματα τα οποία τα γνωρίζουμε και τα ζήσαμε.

Τα 5 ευρωπαϊκά του Παναθηναϊκού σε ένα video:

Εποχές ασπρόμαυρες ή με πολύ αχνά χρώματα χάνονται μπροστά στην τρισδιάστατη εικόνα των ημερών μας. Από αυτούς τους 500 αγώνες, με έναν εντελώς μπακαλίστικο υπολογισμό, οι μισές αναμετρήσεις δόθηκαν από το 1961 μέχρι το 1992 (κομβική χρονιά αφού του 1993 οι πράσινοι δεν αγωνίστηκαν στην Ευρώπη).

Λέγανε πως ο Κολοκυθάς ήταν ο κορυφαίος παίκτης που πάτησε το πόδι του σε παρκέ χάνοντας την πρωτιά μόνο από τον Νίκο Γκάλη. Εκείνη η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή δεκαετία με σταρ όπως ο Γιώργος Βασιλακόπουλος(δεν είναι ταυτοπροσωπία), ο Πέτρος Παναγιωταράκος, ο Κώστας Πολίτης, Μιχάλης Κυρίτσης, ο Ανδρέας Χαϊκάλης και στο φινάλε της δεκαετίας ο Απόστολος Κόντος και Ανδρέας Παπαντωνίου. Κόουτς τον Κίμων Αγάθο και τον Κώστα Μουρούζη, την αλεπού των πάγκων.

Τελικός Ευρωλίγκα 2000

Είναι τέτοια η παράδοση του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ ώστε έγινε ο πρώτος σύλλογος που χρησιμοποίησε Αμερικανό παίκτη, την σεζόν 1969-1970 μέχρι τους 16 του πρωταθλητριών, και με τι όνομα: Greg Green(το πιάσατε το υπονοούμενο) wood. Κατακτώντας έξι πρωταθλήματα την επόμενη δεκαετία, συνέχισε τις ευρωπαϊκές του περιπέτειες στην κορυφαία διοργάνωση. Η δεκαετία του 80 υποχρεώνει τους πράσινους να αγωνίζονται πολύ συχνά στο κόρατς ή το κυπελλούχων.

Με εξαίρεση ομογενείς και …λιγότερο ομογενείς όπως επέβαλε η εποχή (Βίδας, Κάππος, Στεργάκος), ο Παναθηναϊκός αποκτά πάλι Αμερικανό το 1988 όταν επιτέλους επιτράπηκε η συμμετοχή σε ξένους στην Α1 και προσθέτει στο ρόστερ του το ελικόπτερο, Έντγκαρ Τζόουνς.

Μία χρονιά αργότερα η Ευρώπη γνωρίζεται με ένα ψιλόλιγνο Αμερικανό σέντερ ο οποίος όσο ριμπάουντ έπαιρνε, τόσες βολές έχανε. Στα δικά μας μάτια ο θηριώδης Στάνλεϊ Ρόμπερτς που είχε τότε η Ρεάλ και τον είχε βάλει στα καλάθια του Τάφου του Ινδού, αποτελούσε τον μεγάλο παίκτη. Μετά από 20 χρόνια, ο Αντόνιο Ντέιβιτς θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους ξένους όλων των εποχών που πέρασαν από τα μέρη μας και σίγουρα αυτός με την μεγαλύτερη καριέρα στο ΝΒΑ ξεκινώντας από την Ελλάδα. Ο δε Στάνλεϊ Ρόμπερτς κάπου θα μασουλάει, στο δε ΝΒΑ ούτε που τον θυμούνται.

Ωραία χρόνια όπου οι ομάδες χρησιμοποιούσαν δεύτερους Αμερικανούς για την Ευρώπη όπως ο Γιάργουντ (Καναδός βεβαίως) ή ο νυν βοηθός προπονητή στο Τορόντο και σπουδαίος λευκός σουτέρ, Σκοτ Ροθ. Τα τελευταία κεφάλαια η δική μας γενιά τα έζησε αλλά και πάλι πλήρη εικόνα έχουν μόνο οι παλιοί.

Τελικός Ευρωλίγκα 2007

Κάθε ευρωπαϊκή επιτυχία για τον Παναθηναϊκό είχε και το φόντο της. Τάφος του Ινδού για την αρχή, Καλλιμάρμαρο στα μεγάλα παιχνίδια, Γλυφάδα στην μεγάλη επιστροφή του 1994 και ΟΑΚΑ για τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Ακόμα και στα …κλειστά υπάρχει συνέχεια.

Πάνω σε αυτή την κληρονομιά ήρθε αυτό που έλειπε: το πάθος, το όραμα, η τρέλα, η τσέπη. Η οικογένεια Γιαννακοπούλου μπήκε στο μπάσκετ το 1987, απίθανη σημειολογία, και προσέφερε, πάνω από τα χρήματα, τις τεράστιες προσωπικές θυσίες, την πίστη στο μεγαλείο.

Τελικός Ευρωλίγκα 2009

Σήμερα το χειροκρότημα θα το πάρουν δικαίως οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Στο πρόσωπό τους όμως, ο κόσμος θα αποθεώσει κάθε αθλητή που φόρεσε τη φανέλα με το τριφύλλι στα τσιμεντένια γήπεδα, κάθε προπονητή που του έπαιρνε ο αέρας το καπέλο, κάθε φίλαθλο που σε πείσμα των εποχών τιμούσε έναν σύλλογο ο οποίος φρόντισε να κτίσει μία παράδοση, έναν ουρανό για να υποδεχθεί τα πέντε, μέχρι τώρα, αστέρια.

Αντιμέτωπος με τον “αιώνιο” αντίπαλο στο F4 του Βερολίνου: