Μία διασκεδαστική αποστολή
Το καλό με τον Βασίλη Σπανούλη είναι πως αποδεικνύεται, κάποιες λίγες φορές πάντως, ανακόλουθος.
διέψευσε τον εαυτό του περνώντας μία μαγική πάσα κάτω από τα πόδια στον Μπουρούση για να καρφώσει. Και όλα αυτά στο πρώτο εξάλεπτο, πριν καταλάβουμε πόσο αδύναμη ομάδα είναι ο Λίβανος.
Δεν έχει σημασία ποιος βρίσκεται απέναντί μας αλλά πως παίζουμε εμείς. Με το Κατάρ πριν από δύο χρόνια χρειαστήκαμε ένα ημίχρονο για να ξεφύγουμε. Όχι τώρα και αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Πρώτον αυτή η ομάδα θέλει να παίξει και καλό μπάσκετ. Διασκεδάζει το παιχνίδι της επιτέλους. Το χαίρεται ρε παιδί μου τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση. Τρέχει παντού, και μόλις πάρει την μπάλα κοιτάει να την βάλει στο καλάθι. Μοιάζει ως μία εξελιγμένη μορφή αυτής της εθνικής του 2006 πράγμα που σημαίνει ότι κυρίως εξελίσσεται ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Μεγαλώνει και αυτός προπονητικά με τα παιδιά του, βελτιώνει τις αδυναμίες του.
Το δεύτερο αφορά στο γεγονός ότι οι παίκτες δείχνουν ότι είναι σε αποστολή. Η ομάδα παίζει ορκισμένη και αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον αντίπαλο. Έχουν επίγνωση του σκοπού τους και ορμάνε να καταπιούν τον αντίπαλο. Άλλoτε είναι ευκολοχώνευτος και άλλοτε όχι.
Πρώτο όπλο παραμένει η πιεστική άμυνα σε όλο το γήπεδο κάτι που σημαίνει πως τα πραγματικά τεστ θα γίνουν με αντιπάλους οι οποίοι έχουν σοβαρά πλέι μέικερ ή καλούς ψηλούς οι οποίοι να μπορούν να πασάρουν. Με όσα είδαμε στην πρεμιέρα η Κροατία, η Σλοβενία (παρά τις μεγάλες απουσίες τους) αποτελούν σοβαρούς αντιπάλους λόγω της ποιότητάς τους στην περιφέρεια.
Για την Βραζιλία πραγματική εικόνα δεν έχουμε, πιθανώς όμως να μας ταιριάζει πολύ περισσότερο το παιχνίδι της από ότι των πρώην Γιουγκοσλάβων. Εν συντομία, η εθνική μας είναι το απόλυτο φαβορί πρωτίστως λόγω αξίας κι εν συνεχεία λόγω των υπολοίπων παρελκομένων.
Και μία γκρίνια έτσι για να μας πάει καλά το τουρνουά. Σαν πολλοί δεν είναι οι γύρω από την ομάδα; Κατά την διάρκεια του εθνικού ύμνου, εκεί που τελείωνε οι 12αδα, εμφανίστηκαν άλλοι 12. Πλάκα έχει πάντως.
