Μία ομάδα που ξέμεινε στο ΟΑΚΑ

Μία ομάδα είναι πραγματικά μεγάλη όταν γνωρίζει να διαχειρίζεται τις επιτυχίες της. Στην αποτυχία, στις ήττες,
το σενάριο είναι απλό και υλοποιήσιμο. Όλοι μαζί, βρίσκουμε και κανένα θύμα ώστε η ζωή να συνεχιστεί. Τι γίνεται όμως στις επιτυχίες;

Μία από τις ευθύνες, όχι η σημαντικότερη αλλά μία χαρακτηριστική, της ευρωπαϊκής αποτυχίας του Ολυμπιακού αφορά στο πως δέχθηκε η ομάδα την μεγάλη νίκη επί του Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ.

Το επισημάναμε τότε ότι τέτοιος θρίαμβος, για έναν τέτοιο Ολυμπιακό, κρύβει παγίδες. Από τότε οι κόκκινοι του Πειραιά δεν εμφανίσθηκαν ποτέ ίδιοι και το κυριότερο μοιάζουν στεγνοί από ψυχικές δυνάμεις. Η εικόνα του αδιάφορου συνόλου κι ενός τρελού Λιθουανού που δεν αποδέχθηκε, ως κορυφαίος παίκτης, ότι ο αγώνας με την Ταού είχε τελειώσει πριν το τζάμπολ αποδοκιμάστηκε με τρομερή ένταση από τον κόσμο. Αποδέκτης όλης της αποδοκιμασίας ο Πίνι Γκέρσον.

Αποδοκιμάστηκε διότι στις νίκες ο στρατηγός κερδίζει τα γαλόνια και στις ήττες αυτός τιμωρείται με στέρηση βαθμού. Αποδοκιμάστηκε γιατί αν εξαιρεθούν συγκεκριμένοι αγώνες, ξέχασε το κοφτερό του προπονητικό μυαλό στο Ισραήλ και το έφερε σε λίγες περιπτώσεις. Αποδοκιμάστηκε γιατί στις πέντε Απριλίου, ο Ολυμπιακός δεν έχει αρχή και τέλος. Αποδοκιμάστηκε διότι δεν εμφάνισε εναλλακτικό πλάνο μετά τον τραυματισμό του Ματσιγιάουσκας και του Στακ. Αποδοκιμάστηκε γιατί δεν ήταν ο εαυτός του, όπως τον ξέρουμε τόσα χρόνια.

Αποδοκιμάστηκε διότι είναι απαράδεκτο για έναν προπονητικό γίγαντα, να μένει ως νάνος σε μία νίκη επί του Παναθηναϊκού. Φάνηκε ότι και ο ίδιος εφησύχασε.

Φταίει όμως μόνο αυτός; Όχι. Ο Ολυμπιακός έκανε το λάθος να μην περιφρουρήσει την τεράστια φετινή του επένδυση. Η διοίκηση έβαλε χρήματα, θύμισε παλιές καλές εποχές αλλά πέραν της ανιδιοτελούς αγάπης, δεν λειτούργησε με πλάνο ώστε να δημιουργηθούν στεγανά. Από τον πρώτο αγώνα, την πρώτη γκρίνια στα αποδυτήρια, οι ερυθρόλευκοι ήταν ήδη πρωτοσέλιδο. Καλό για μας, αλλά για έναν τέτοιο σύλλογο απαράδεκτο. Όλα τα θέματα πρώτα περνούσαν από τον Τύπο και τους φιλάθλους, μετά λύνονταν στην ομάδα.

Ο τραυματισμός του Ματσιγιάουσκας ήταν ένα τεράστιο κτύπημα, τέτοιο ώστε ο φετινός Ολυμπιακός δεν ήταν δυνατόν να το αντέξει. Αυτό όφειλε να το κατανοήσει η ίδια η διοίκηση και να ρίξει τις απαιτήσεις του κόσμου. Εκείνο που δεν μπορούσε να κάνει η διοίκηση ήταν να φτιάξει την ψυχολογία ή να έχει εναλλακτικό πλάνο. Δεν πλήρωσε τον γράφοντα. Τον καλύτερο πλήρωσε για να ασχοληθεί με αυτά.

Η διοίκηση ευθύνεται γιατί, καλώς αλλά ατυχώς, ασχολήθηκε πολύ ρομαντικά μόνο με το μπάσκετ. Όταν άρχισαν να γκρινιάζουν ότι ίσως η διοργανώτρια να μην τους υπολογίζει για το φάιναλ φορ ήταν αργά και μέσα στο παρκέ δεν …υποχρέωσαν την Ευρωλίγκα να τους αδικήσει. Άρα τσιμουδιά.

Υπάρχει κάπου αλλού ευθύνη; Στους παίκτες το μεγαλύτερο κομμάτι. Όλη η ιστορία είναι η φάση στο ΣΕΦ όταν κυνηγώντας έναν αντίπαλό του ο Ματσιγιάουσκας πίσω από ένα σκριν, τoν ξάπλωσε με μία μεγαλοπρεπέστατη αγκωνιά. Αυτό ήταν πάθος, δίψα. Άντε ο Γιάννης Μπουρούσης να έριξε και αυτός μία επικουρική αλλά πολύ αραιά. Γιατί οι παίκτες του, ιδιαίτερα οι Αμερικανοί εμφανίστηκαν τόσο αδιάφοροι; Απλά λύγισαν από την στιγμή αφού κανείς τους δεν κλήθηκε να παίξει σε τέτοιο αγώνα, πλην του Πεν σε ένα φάιναλ φορ του κολλεγιακού μπάσκετ.

Οι ίδιοι οι παίκτες θεώρησαν, τουλάχιστον έτσι έγινε αντιληπτό, ότι απέδειξαν ότι είχαν να αποδείξουν νικώντας τον Παναθηναϊκό στην έδρα του. Άδειασαν μετά, σαν να τελείωσε η χρονιά. Όσο λάθος και αν ήταν οι αλλαγές του Γκέρσον, παίκτες που δεν έβαλαν το κορμί τους να σπρώξουν έναν αντίπαλο δεν ήταν δυνατόν να περάσουν την Ταού. Πάλι καλά που οι Βάσκοι σεβάστηκαν, στο ΣΕΦ τις φανέλες.

Τι γίνεται από εδώ και πέρα; Ο Ολυμπιακός έχει έναν μήνα να δουλέψει για τα πλέι οφ της Α1. Είναι τεράστιος χρόνος και με τον “Μάτσε” παρόντα. Ταπεινή μας γνώμη, αυτό το διάστημα θα δείξει πολλά. Ποιος μπορεί να σηκώσει το βάρος και ποιος όχι. Είναι ένας μήνας προθεσμία. Σημαντικός χρόνος για ένα σύνολο, που δεν έχει να παρουσιάσει τίποτα εκτός από μία νίκη στο ΟΑΚΑ. Την θυμάται κανείς;