Μην γίνει ο Διαμαντίδης από 3D… αναλογικός

Ο Παναθηναϊκός έμαθε σε ακόμα ένα παιχνίδι πόσο εξαρτάται από τον Διαμαντίδη. Μάλλον, πιο σωστά, ο Παναθηναϊκός επιλέγει
να ζει και να… πεθαίνει με το παιχνίδι του 3D. Το πρόβλημα με τον κορυφαίο παίκτη είναι ότι λειτουργεί πάντα με το ομαδικό μυαλό με αποτέλεσμα στα 33 του λεπτά στο παρκέ να θέλει να τα κάνει όλα.



Εδώ κοντράρεται με τη… φύση. Στο πρώτο ημίχρονο ο Διαμαντίδης ήταν πρώτος στην άμυνα, εξαφανίζοντας τον Χουέρτας, σκόραρε 10 πόντους αλλά δεν …βρήκε τις πάσες που ήθελε με αποτέλεσμα να τριπλάρει πολύ. Στο β’ μέρος, ο Μπατίστ, κυρίως, αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις ο Νίκολας κινήθηκαν ώστε να υποδεχθούν τις ασσίστ. Ο Διαμαντίδης συνέχισε να είναι κορυφαίος στην άμυνα, και συνέχισε να ψάχνει τους συμπαίκτες του. Πέτυχε δύο πόντους, μοίρασε επτά ασίστ υπέπεσε σε τρία λάθη. Έλειψε για τέσσερα λεπτά κι εκεί η ζυγαριά έγειρε προς την Κάχα.



Πολλές φορές συνδυάζουμε την οργάνωση με τις ασίστ. Δεν ισχύει πάντα διότι καλή οργάνωση σημαίνει οι σωστές επιλογές (πάσα ή σουτ) στην κατάλληλη στιγμή.

Το πρόβλημα δεν είναι ένα διάστημα, αλλά το γεγονός ότι η ποιότητα και η συνέπεια του Παναθηναϊκού, ο τσαμπουκάς αν θέλετε, γύρισε τον αγώνα από -13, αλλά δεν κατάφερε να ανατρέψει στο τελευταίο πεντάλεπτο το -4. Όχι μόνο αυτό, αλλά έφτασε στο επίφοβο -7 στο φινάλε με τις τελευταίες επιθέσεις να είναι η μία χειρότερη από την άλλη.

Δεν ήρθε η ολική επαναφορά, διότι ακόμα και ο 3D δεν τα κάνει όλα. Ίσως αν ήταν λίγο πιο προσεκτικός στην άμυνα, αν… έκλεβε δηλαδή και δεν κυνηγούσε κάθε αντίπαλο, αν ήταν περισσότερο ατομιστής (τα ποσοστά του ήταν πάλι άψογα) η κατάσταση να εξελισσόταν διαφορετικά. Επειδή αν ήταν όλα αυτά αφενός δεν θα ήταν ο Διαμαντίδης, που λατρεύουν όλοι στον Παναθηναϊκό, αφετέρου θα τον… απήγαγε ο Στερν για το ΝΒΑ, οι πρωταθλητές είναι υποχρεωμένοι να βρουν σταθερές λύσεις.

Να υπάρξουν εκείνοι οι παίκτες που σταθερά θα τραβήξουν σκορ τόσο μέσα όσο κι έξω από τη ρακέτα. Ο Τσαρτσαρής,αν και ήταν σε σπουδαίο βράδυ, αγωνίστηκε μόλις 16 λεπτά, ο Ομπράντοβιτς προτίμησε τα πιο γρήγορα πόδια του Φώτση στην άμυνα πάνω στον Τελέτοβιτς αλλά στην επίθεση δεν βοήθησε, ενώ ο Μπατίστ σκόραρε μόνο από τις ασίστ του Διαμαντίδη. Οι πρωταθλητές ήταν στατικοί στην επίθεση, δεν έτρεξαν, δεν πήραν από τον Σάτο την αναμενόμενη προσφορά.

Τι γίνεται από εδώ και πέρα; Κατ’ αρχήν ο αγώνας με την Κάχα Λαμποράλ. Η απουσία του Κώστα Καϊμακόγλου φάνηκε πάλι, περισσότερο από του Μάριτς, οπότε με την παρουσία του Έλληνα φόργουορντ στην Αθήνα, οι πράσινοι θα εμφανιστούν σαφέστατα καλύτεροι. Το θέμα όμως θα συνεχίσει να είναι ο Καλάθης. Φάνηκε αυτό που συζητάμε καιρό, ότι ο Παναθηναϊκός για να πάρει καλό παιχνίδι από τον ομογενή γκαρντ, οφείλει να ρισκάρει περισσότερα λεπτά συμμετοχής από τα οκτώ, διαφορετικά θα… πάρει αστάθεια, χαλαρότητα, κακές επιλογές, μέτρια άμυνα.

Για έναν…τελικό τα 33-35 λεπτά του Διαμαντίδη θα κάνουν τη δουλειά τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι ο Παναθηναϊκός κοιτάει πιο μακριά ξεκινώντας από τα πλέι οφ κι εκεί τρεις με πέντε αγώνες δύσκολα βγαίνουν χωρίς ανάσες στον 3D για να μην γίνει… αναλογικός.