Moλών… κοντέ

Όσο και αν θαυμάζουμε τους Αμερικανούς, ο γράφων πιστεύει ότι είναι ο μοναδικός λόγος που το μπάσκετ γνωρίζει πια μία αναγνώριση σε παγκόσμιο επίπεδο, όσο κι αν αγαπάμε την εθνική μας, αυτό που είδαμε αντιβαίνει στην έννοια του μπάσκετ ότι «είναι άθλημα για τους ψηλούς». Ο Σιζέφσκι δεν θέλει ψηλούς, διότι ποτέ στην τεράστια καριέρα του στο Ντιουκ δεν χρησιμοποίησε κάποιον μεγάλο ψηλό, και αυτό ίσως σε ένα παιχνίδι να το πληρώσουν οι Αμερικανοί αν βρεθεί εκείνη η ομάδα που θα έχει τους παίκτες να ακουμπήσει την μπάλα στην άδεια ρακέτα.

Εμείς όμως; Ο αγώνας με τις ΗΠΑ, λόγω και του φανατισμού των αντιπάλων, δεν κρίνει τι κάναμε ή τι θα κάνουμε. Για τρίτο όμως παιχνίδι φαίνεται ότι η διαφορά μας από την Σαϊτάμα αφορά στο πως αξιοποιούμε τους ψηλούς. Για την ακρίβεια πώς η μπάλα δεν πάει ποτέ σε αυτούς.

Οι αριθμοί δεν ήταν ποτέ φίλοι με το ελληνικό μπάσκετ. Φροντίζαμε να τους αποδεικνύουμε ψεύτες. Μέχρι τώρα όμως, σε τρία παιχνίδια στο Ολυμπιακό τουρνουά, καταδεικνύουν την εικόνα μας. Οι τέσσερις ψηλοί της εθνικής (Μπουρούσης, Τσαρτσαρής, Σχορτσιανίτης, Γλυνιαδάκης) έχουν κάνει σε άθροισμα 26 σουτ, 11 λιγότερα από τον Σπανούλη και τρία περισσότερα από τον Παπαλουκά. Βάλτε τα 19 σουτ του Διαμαντίδη και τα 21 του Ζήση για να έχετε μία καλή εικόνα.

Η εθνική ζει και πεθαίνει όχι από τις εμπνεύσεις των περιφερειακών μας, αλλά από την ανάγκη να βγάλουν πόντους. Τέσσερα από τα καλύτερα πλέι μέικερ του κόσμου, πλην όσων αγωνίζονται στο ΝΒΑ, μέχρι τώρα έχουν αρνητικό πρόσημο στον συσχετισμό ασσίστ-λαθών. Ο Σπανούλης κρατάει ισορροπημένο το ισοζύγιο πράγμα θετικό, όμως οι κατεξοχήν πασέρ μας κάνουν πολλά λάθη. Μακάρι να μιλάμε για φαινόμενο τριών αναμετρήσεων, αλλά η ομάδα δείχνει να μην έχει δουλέψει ώστε να αξιοποιεί παιδιά όπως ο Μπουρούσης ή ο Τσαρτσαρής και αυτό δεν επιτρέπεται. Κάποια αποσπασματικά πικ εν ρολ, τα οποία πλέον διαβάζουν οι αντίπαλοί μας, και μετά ατομικές προσπάθειες που δεν συνάδουν με μυαλά, όπως του Παπαλουκά και του Διαμαντίδη.

Οι Αμερικανοί είχαν προειδοποιήσει ότι θα είναι πολύ έτοιμοι για το ελληνικό πικ εν ρολ. Το ίδιο όμως έτοιμοι ήταν και οι Γερμανοί. Χρειάζεται μία αλλαγή όσο πιο γρήγορα γίνεται κυρίως για να απελευθερωθούν ο Παπαλουκάς και ο Διαμαντίδης. Να μπορέσουν να πασάρουν καλύτερα, να μην αγχώνονται ότι πρέπει να τραβήξουν το σκορ. Με αυτό το πολύ ένας εναντίον ενός εξολοθρεύονται παιδιά, όπως ο Φώτσης, ο Βασιλόπουλος ακόμα και ο Ζήσης διότι το στυλ τους διαφέρει. Εννοείται ότι στην καλή τους βραδιά οι περιφερειακοί μας σκοτώνουν όλες τις ομάδες όμως δεν αξίζει σε μία τόσο μεγάλη ομάδα όπως η εθνική, να πηγαίνει στο αβέβαιο.

Αναφορικά με τους ΝΒΑερ, η αφέλειά τους όπως και η δουλειά που κάνουν οι προπονητές τους, φάνηκε στα πρώτα λεπτά όταν ο Χάουαρντ κυνηγούσε τον Γλυνιαδάκη στο τρίποντο. Φάνηκε όταν ο ίδιος ο θηριώδης σέντερ των Μάτζικ, δεν στήθηκε στην καρδιά της ρακέτας να αρχίσει να κόβει ότι περνάει κάτι που απαγορεύεται στο ΝΒΑ, επιτρέπεται στον υπόλοιπο κόσμο. Φάνηκε ακόμα όταν ο καλύτερός τους σουτέρ, ο Μάικλ Ρεντ μπήκε στο τέλος.

Οι… γιάνκηδες, όσο μεγάλοι προπονητές και αν είναι, δεν παρεκλίνουν ποτέ των αρχών τους. Την πάτησαν στην Ιαπωνία, δύσκολο, αλλά μπορεί να την πατήσουν στην Κίνα. Όχι όμως όταν τους πηγαίνει ο αντίπαλος σε ένα αργό μπάσκετ λίγων κατοχών.