Μόνο ένας τρελός θα μας σώσει

Υπάρχει ένα πολύ ωραίο ηφαίστειο στη γείτονα χώρα Ιταλία. Βεζούβιο το λένε. Μία ρηξικέλευθη πρόταση. Πάρτε τους και βάλτε τους εκεί για να παίξουν τον πέμπτο τελικό και τους τελικούς των επόμενων χρόνων. Εκεί με τους υπέροχους λαούς τους, τους οποίους πλειστάκις έχει αποθεώσει και ο γράφων, με τους μάγκες παράγοντες που με τον παρά τους έχουν και την κυρά τους διότι αυτό είναι το μπάσκετ για όλους αυτούς. Η κυρά. Σήμερα την βάζουμε να πλένει σκάλες, το βράδυ κρεβάτι, το ελληνικό μπάσκετ έχει πάθει ολική ρήξη προσαγωγών από το πολύ κρεβάτι, ε και καμιά φορά θα την βγάλουν για μία επίσημη βόλτα.

Τι έγινε στον τέταρτο τελικό; Ό,τι και στον τρίτο και το contra.gr ελέγχεται γιατί περίμενε τώρα και δεν φώναξε πριν καν ξεκινήσει αυτό το πανηγύρι των τρελών. Τρελοί; Στην Κεφαλλονιά λέμε «είδε ο τρελός τον επιπόλαιο και φοβήθηκε». Να την γλυτώσουν με την ταμπέλα της τρέλας; Όχι σήμερα. Τόσο επιπόλαιοι ώστε παρακαλάμε να βρεθεί ένας πραγματικός μάγκας να κλειδώσει το γήπεδο αφού πρώτα μοιράσει τα εισιτήρια 50-50. Να πάνε χωρίς «ήχο και φως» που έλεγε και κάποιος. Τριπλοκλείδωμα χωρίς ούτε έναν αστυνομικό. Εκεί παράγοντες ακόμα και οι φίλοι παίκτες που τόσα χρόνια τα ανέχονται.

Επειδή οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, επειδή εδώ και πέντε, έξι χρόνια δεν υπάρχει καν ελληνικό επαγγελματικό πρωτάθλημα, θα παίζεται ένα παιχνίδι όπου νικάει ο πιο άστοχος.

Οι Ολυμπιακοί μπορούν να υπερηφανευτούν και οι Παναθηναϊκοί να ζηλέψουν για το σημάδι διότι αυτή ήταν η διαφορά του αγώνα της Κυριακής με αυτόν της Πέμπτης. Ένας τύπος πέταξε μπουκάλι που βρήκε διαιτητή. Δεν ήταν τόσο «τυχεροί» στο ΟΑΚΑ. Θα μπορούσε να βρει τη γραμματεία, δημοσιογράφο, αέρα. Αν δεν πετύχαινε τον Κουκουλεκίδη(και αυτός δίπλα στον μαγνήτη Παπαδημητρίου έπρεπε να είναι υποψιασμένος) τώρα κανείς δεν θα τολμούσε να αναφερθεί στον ελάχιστα υπέροχο κόσμο. Ακριβώς ότι πράξαμε στο ΟΑΚΑ.

Το κείμενο γράφεται λίγο πριν το τέλος του ημιχρόνου (με συμπλήρωση για το πέμπτο παιχνίδι) διότι δεν ενδιαφέρει κανέναν στην ιστοσελίδα μας τι θα γίνει στο φινάλε. Μακάρι να ήμασταν ακόμα πιο πολύ γενναίοι ώστε να μην γράψουμε το αποτέλεσμα ούτε και του πέμπτου αγώνα. Να τελειώσει εδώ το παραμύθι.

Την μία πιάνει μικρόφωνο ο Γιαννακόπουλος, την άλλη ο Αγγελόπουλος, μετά ο Βασιλόπουλος μόνο δεν βγήκαν οι λουλουδούδες να τους κάνουν… επιτάφιους.

Σας αρέσει αυτή η ομορφιά του μπάσκετ; Αν ναι, τότε ζητήστε να μπείτε στο παρκέ στη θέση των παικτών, των προπονητών. Όποιος πέταξε μπουκάλι ή κέρμα, επιτρέψτε το πρώτο ενικό το κατάλαβα καλά ως δημοσιογράφος διότι ως φίλαθλος-οπαδός έριξα κι εγώ τον οβολό μου, να στηθεί μία φορά και να του πετάνε οι παίκτες αντικείμενα. Να βρεθεί ένας Καντονά να αγιάσει το δεξί του βολέ!

Μην νομίζει κανείς ότι οι φίλαθλοι είναι κακοί άνθρωποι. Όχι επιπόλαιοι είναι που θα καταλάβουν τι κάνουν όταν θα δουν κάποιο κεφάλι να ανοίγει και θα πονέσουν μόλις είναι το δικό τους.

Για όσους δεν πηγαίνουν στο γήπεδο και το βλέπουν πιο χαλαρά, ειλικρινά υπάρχει κάτι που σας αρέσει εκτός από τη νίκη της ομάδας σας; Δεν είδαμε έναν πραγματικό αιφνιδιασμό δύο ή τρία παιχνίδια τώρα. Δεν είδαμε τίποτα που να θυμίζει μπάσκετ παρά μόνο γκοτζίλα εναντίον τυρανόσαυρου.

Ό,τι είδαμε είναι ό,τι θα δούμε αύριο, μεθαύριο, σε έναν χρόνο γιατί όλα στην Ελλάδα είναι συνυφασμένα με το σοκ. Στην πρώτη εκατόμβη νεκρών φτιάχνουμε δρόμους, γήπεδα, γερά κτίρια. Το μπάσκετ έως τώρα την γλυτώνει. Πραγματικά είναι κωλ… σπορ διότι δεν μιλάμε για τύχη μετά από όσα έχουν συμβεί σε κλειστούς χώρους.

Μακριά από εμάς αλλά με μαθηματική ακρίβεια εκεί πάμε. Εκτός αν βρεθεί ένας… Καντονά λίγο διαφορετικός. Να ελέγξει πρώτα τον τραπεζικό του λογαριασμό, να δει πως τα παιδάκια του θα έχουν να φάνε και μετά την ώρα του αγώνα, παίκτης θα’ναι, προπονητής θα’ναι, θα πάρει το καπελάκι του και θα φύγει επιδεικτικά μόλις οι φίλαθλοι της δικής του ομάδας θα πετάξουν ένα αντικείμενο προς αντίπαλό του ή θα βρίσουν τη μάνα του. Δυστυχώς η εποχή μας δεν βγάζει ήρωες.