Μόνο περήφανοι (πρέπει να) είμαστε για τους διεθνείς

Το Ευρωμπάσκετ τελείωσε, μα η περηφάνια μας για τους Έλληνες διεθνείς είναι ατελείωτη… Χάσαμε από τους Κροάτες, αποκλειστήκαμε από την οκτάδα, πληρώνοντας τα προγενέστερα λάθη, αλλά η εμφάνιση που αποτέλεσε το “κύκνειο άσμα” μας στη Σλοβενία, είναι μόνο άξια επαίνων. Όχι δεν είμαστε θιασώτες της άποψης του Κουμπερτέν περί “αξίας της συμμετοχής”. Είμαστε “φανατικοί” της νίκης, αλλά ακόμα φανατικότεροι της σκληρής προσπάθειας.

Σε ένα παιχνίδι που η νίκη δεν εξασφάλιζε τίποτα, οι διεθνείς πάλεψαν σαν λυσσασμένοι. Κορυφαίος όλων ο “μοιραίος” του αγώνα. Πολλές φορές έχουμε τονίσει πως ο Νίκος Ζήσης αποτελεί παράδειγμα αθλητή και πρότυπο για τα μικρά παιδιά και σήμερα μας έδωσε ακόμα ένα λόγο.

Μετά από τόσα άστοχα σουτ, οποιοσδήποτε άλλος θα είχε πασάρει σε συμπαίκτη του. Ο Νίκος δεν σκέφτηκε στιγμή πως είχε 0/5 εντός παιδιάς και “έσταξε” χωρίς σκέψη το τρίποντο που έστειλε το ματς στην πρώτη παράταση. Εκεί δεν έκρυψε την απογοήτευση του, όταν ο αδελφός του Βασίλης Σπανούλης αποβλήθηκε (με ανύπαρκτο πέμπτο φάουλ), κάνοντας μια γκριμάτσα απογοήτευσης. Στο -7, όμως, πέτυχε πέντε σερί πόντους κι έδωσε την ασίστ με την οποία ο Μπουρούσης ισοφάρισε. Όποιος τον ψέξει για τα δύο χαμένα λέι-απ, στην οποία η… άτιμη πορτοκαλί θεά τον “πούλησε” είναι το λιγότερο άσχετος.

Παλικάρι και ο Μπράμος, ο οποίος έκανε προθέρμανση λες και ήταν… συγκαμένος, αλλά μέσα στο παρκέ δεν φάνηκε ποτέ πως είχε τραυματισθεί στη βουβωνική χώρα. Κατέθεσε και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεων του, όπως και όλοι οι διεθνείς που χρησιμοποιήθηκαν.

Το θέμα είναι ότι κάποιοι (κακώς) δεν αξιοποιήθηκαν. Ο Τρινκιέρι δεν είναι “μάγειρας” και “διάβασε” καλά το παιχνίδι στο μεγαλύτερο διάστημα του. Υπέπεσε, όμως, σε σημαντικά σφάλματα. Η γάτα του (που όπως λέει ξέρει πόσο αγαπάει τον Περπέρογλου) είναι βέβαιο ότι δεν θα κλάψει για τον παραγκωνισμό του “Περπέ”, αλλά εμείς ακόμα χύνουμε δάκρυα για τα “ποσταρίσματα” του Μπογκντάνοβιτς πάνω στον (φορτωμένο με τέσσερα φάουλ) Μπράμο.

Επιπροσθέτως είναι αδιανόητο σε ένα παιχνίδι 50 λεπτών, ένας παίκτης σαν τον Πρίντεζη να χρησιμοποιείται μόλις επτά. Σύμφωνοι, ο φόργουορντ του Ολυμπιακού ήταν για κλάματα στην πρώτη περίοδο, αλλά αυτό δεν έπρεπε να τον οδηγήσει στην “απομόνωση”. Μέσα στις δουλειές ενός προπονητή, είναι να βρει τον τρόπο να ανορθώσει την ψυχολογία του παίκτη του και στο κατάλληλο χρονικό σημείο, να του δώσει την ευκαιρία να βοηθήσει. Η εικόνα του Πρίντεζη να κοιτάει αποχαυνωμένος το άπειρο σε κάθε τάιμ-άουτ, είναι απαράδεκτη και πιστώνεται κατά 90% στον Ιταλό και κατά 10% στον ίδιο.

Για τον Μπουρούση θα γράψουμε ένα ξεχωριστό κομμάτι, γιατί είχε την καλύτερη συμπεριφορά (μαζί με σπουδαία προσφορά στο παρκέ) και την χειρότερη αξιοποίηση από προπονητή του στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.

Όπως επίσης θα αναλύσουμε την εικόνα που είδαμε στον αγώνα με την Σλοβενία και θεωρούμε πως (διαχρονικά) παίζει ρόλο στην λειτουργία της Εθνικής.

Προς το παρόν, έχουμε να δώσουμε μόνο συγχαρητήρια στους Έλληνες διεθνείς, έστω κι αν ξεκάθαρα απέτυχαν. Αν δεν προσπαθούσαν, ή αν παρουσίαζαν κακή συμπεριφορά, δεν θα είχαμε πρόβλημα να τους ψέξουμε. Άλλωστε στην εποχή του facebook που συνδυάζεται με την μιζέρια που έχει φέρει η κρίση, το “κατηγορείν” έχει εξελιχθεί από… αγαπημένο χόμπι σε μονόμανία των Ελλήνων… Πολύ κακώς, αλλά αυτή είναι μια διαφορετική συζήτηση στην οποία δύσκολα θα βρεθεί άκρη…

Εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως η Εθνική ομάδα με ορισμένες αλλαγές (εντός κι εκτός παρκέ), μπορεί να πάει ψηλά τόσο στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας (εφόσον εξασφαλίσει μια από τις τέσσερις wild cards), αλλά και στο Ευρωμπάσκετ του 2015 στο Κίεβο.

Ας ελπίσουμε ότι θα είμαστε παρόντες και στα δύο ραντεβού…