ΝΒΑ: Τζάμπολ σε μία ιστορική χρονιά
Φαβορί οι Λέικερς, πείθει το Ορλάντο. Φοβού τη Βοστόνη, ερωτηματικό οι Χιτ. Ο Τάσος Μαγουλάς αναλύει τα δεδομένα πριν από το πρώτο τζάμπολ στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου.
Πιθανώς να είναι μία ιστορική χρονιά η εφετινή. Για διαφορετικούς λόγους από αυτούς που περιμέναμε. Για μία τριετία το ΝΒΑ, οι φίλοι του, ζούσαμε για το καλοκαίρι του 2010, όταν η φουρνιά των σούπερ σταρ θα είναι ελεύθερη να πάει όπου θέλει. Το αποτέλεσμα απογοήτευσε τους πάντες, καθώς ο Λεμπρόν Τζέιμς, διότι γι’ αυτόν έγινε η ιστορία, προτίμησε από βασιλιάς να γίνει ορντινάτζα στο Μαϊάμι και μαζί με τον Κρις Μπος να δένουν τα κορδόνια του Ουέιντ με το δέλεαρ ενός τίτλου.
Η ομάδα που ενδόμυχα θέλαμε και περιμέναμε να ενισχυθεί, με τον Λεμπρόν, ήταν η Νέα Υόρκη. Οι Νικς έμειναν με τον Αμάρε και το μόνο που κατάφερε να φέρει αυτό το καλοκαίρι είναι η αποδυνάμωση της Δύσης και η δημιουργία των σούπερ Χιτ.
Το ιστορικό στοιχείο παραμένει, αλλά για άλλους λόγους, αφού οι ιδιοκτήτες δηλαδή το ΝΒΑ και οι παίκτες, το NBPA, ξεκινούν τις διαπραγματεύσεις για τη νέα συλλογική σύμβαση εργασίας. Αν έπαιζαν στοίχημα, αναφορικά με την προοπτική λοκ άουτ ή όχι, τα πρακτoρεία δεν θα δέχονταν άλλο στοιχηματισμό υπέρ της απεργίας το καλοκαίρι του 2011. Ούτως ή άλλως οι… μαϊμούδες, οι κακομαθημένοι, οι άμπαλοι, οι ζάμπλουτοι, οι… 3 on 3, ξέρουν να γεμίζουν τα γήπεδα, να κατακτούν πρωταθλήματα, να συγκινούν τον κόσμο όχι τους μάο μάο και να κάνουν πραγματικές απεργίες προασπίζοντας τα δικαιώματά τους.
Ο Στερν τους απειλεί ότι θα κόψει ομάδες άρα και θέσεις εργασίας, αυτόν τον προειδοποιούν ότι θα έχει ομάδες αλλά δεν θα έχει παίκτες στα γήπεδα. Έτσι γίνεται για όποιον ενδιαφέρεται. Από όλους για όλους.
Φαβορί οι Λέικερς, πείθει το Ορλάντο, φοβού την Βοστόνη. Και το Μαϊάμι;
Μέχρι να έρθει η ώρα του συνδικαλισμού, θα έχουμε επτά μήνες μπάσκετ στα καλύτερά του με νέες δυνάμεις και παλιούς ισχυρούς. Οι Λέικερς πέτυχαν κάτι μοναδικό, αφού αμέσως μετά το ριπίτ, έγιναν πιο ισχυροί αποκτώντας με γενναίες σπατάλες τον πολύ σοβαρό πλέι μέικερ Στιβ Μπλέικ, τον έμπειρο Ματ Μπαρνς, κράτησαν όλα τους τα ισχυρά χαρτιά και συνεχίζουν. Η ακριβότερη, με διαφορά ομάδα του ΝΒΑ, θα πετύχει το θρι πιτ; Ο Στερν βρίσκεται σε σταυροδρόμι όπως το όρισε η θητεία του: στήριξη της δυναστείας ή η μικρή αγορά επαναστατεί. Ό,τι κι αν συμβεί καταλήγουμε ότι επί Στερν οι Σανς δεν θα πάρουν πρωτάθλημα. Οπότε…
Η αποψίλωση της Δύσης και ιδιαίτερα της δεύτερης καλύτερής της ομάδας με την αποχώρηση του Αμάρε Στουντεμάιρ από το Φοίνιξ, φέρνει πανίσχυρη την Ανατολή. Οι Χιτ των τριών υπερπαικτών (Ουέιντ, Τζέιμς και Μπος) αποτελούν το απόλυτο φαβορί για τον τίτλο στην περιφέρεια και βλέπουν. Θεωρητικά, διότι στο ΝΒΑ μία ομάδα πουπαίρνει το πρωτάθλημα περιφέρειας και πάει στους τελικούς θεωρείται ήδη επιτυχημένη. Μπορούν όμως ακόμα και αυτό;
Πέρυσι θα ήταν το μοναδικό αφεντικό της Ανατολής, αλλά ως φαίνεται η μοίρα του τέως Βασιλιά δεν είναι βασιλική. Στο κατόπι τους οι γεροντάρες των Σέλτικς με την προσθήκη του Σακίλ και του Ζερμέν Ο’Νιλ, η ήρεμη δύναμη του Ορλάντο και γιατί όχι οι φρεσκαρισμένοι Μπουλς.
Οι Μάτζικ βλέπουν ότι το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στους γείτονες του Μαϊάμι και απερίσπαστοι κάλυψαν τα κενά τους ιδιαίτερα στην θέση του πλέι μέικερ όπου δίπλα στον “πρώτα σουτάρω και μετά μπουκάρω” Τζαμίρ Νέλσον τοποθετήθηκε ο σοβαρότατος και ακριβής Κρις Ντούχον. Προσθέστε και το γεγονός ότι ο υποτίθεται πως ο Ντουάιτ Χάουαρντ έχασε τις διακοπές του για να μάθει από τον Ακίμ Ολάζουον πώς να βάζει την μπάλα στο καλάθι από την… ιλιγγιώδη απόσταση των τριών μέτρων. Μετά από καιρό η Ανατολή κερδίζει όλο μας το ενδιαφέρον.
Στη Δύση, πίσω από τους πρωταθλητές, η πρόβλεψη δεν μπορεί να είναι καλή. Η ομάδα που έχασε για ένα αμυντικό ριμπάουντ τον τίτλο πέρυσι, οι Φοίνιξ Σανς πέτυχαν να αντικαταστήσουν τον εκπληκτικό, στα περισσότερα παιχνίδια, Αμάρε, με τον Χέντο Τούρκογλου χρίζοντας τον Τούρκο πάουερ φόργουορντ. Λίγη σοβαρότητα δεν θα έβλαπτε.
Πόρτλαντ και Οκλαχόμα Σίτι θα αποτελέσουν τα δυνατά χαρτιά, το Ντένβερ θα έπρεπε να είναι φαβορί, αλλά κανείς δεν γνωρίζει πού θα καταλήξει ο Άντονι και πάντα ελπίζουμε ότι οι Κλίπερς θα αξιοποιήσουν το ταλέντο τους ιδιαίτερα αν παίξει ο Μπλέικ Γκρίφιν. Η Γιούτα σταθερή, το Ντάλας γερασμένο για τελευταία χρονιά με την παρούσα σύνθεση κοιτάει προς τον τίτλο, ουσιαστικά μιλάμε για πρωτάθλημα δύο ταχυτήτων στη Δύση.
Ό,τι και να συμβεί, αυτή η χρονιά… απειλεί πως θα περάσει στην ιστορία. Θα πάρει ο Κόμπε το έκτο δακτυλίδι; Ο Τζάκσον θα πραγματοποιήσει το τέταρτο θρι πτι της καριέρας του; Η… συμμορία των τριών θα σηκώσει πρωτάθλημα; Πότε θα φύγει ο Τούρκογλου από το Φοίνιξ;
Η δε ελληνική πινελιά επιτέλους έντονη πάλι. Για πρώτη φορά τρεις παίκτες έφυγαν από το πρωτάθλημά μας και παίζουν στο ΝΒΑ. Κατ’ αρχήν οι δύο του Ολυμπιακού ο Κλέιζα στο Τορόντο και ο Τσίλντρες στο Φοίνιξ με πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά και ο Πέκοβιτς τον οποίο θα στηρίξουν οι Τίμπεργουλβς, εκτός αν του πάρει τη θέση ο πολύ καλός σε αυτό το διάστημα Κώστας Κουφός.
Άιβερσον: Πάνω από ΜακΑντού και Ντομινίκ
Σε περίπτωση που καταφέρει η Μπεσίκτας να φέρει τον Άλεν Άιβερσον στην Ευρώπη, έστω και για έναν αγώνα, αυτόματα πετυχαίνει έστω και στην κόψη της κρίσης, να φέρει τον καλύτερο Αμερικανό που αγωνίστηκε ποτέ στην Ευρώπη μία ανάσα μπροστά από τον Μπομπ ΜακΑντού και τον Ντομινίκ Ουίλκινς. Από το ΝΒΑ μετακομίζει ένας MVP της σεζόν, τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ, κυρίως όμως ο μοναδικός στην ιστορία κοντός που πήρε στην πλάτη του μία μέτρια ομάδα (Σίξερς) και την έφερε στους τελικούς με αντιπάλους τους Λέικερς και γι’ αυτό πέρασε στην ιστορία.
Επειδή οφείλουμαστε να είμαστε έντιμοι απέναντί σας, την ίδια γνώμη είχαμε καταθέσει όταν το όνομά του φερόταν κοντά σε Ολυμπιακό ή συζητήθηκε για Παναθηναϊκό κάποιο χρόνο πριν μπει το… 3on3 στη ζωή μας. Πάντως ο answer είναι εξαιρετικός και στο 5on5, καλύτερος από οποιονδήποτε έπαιξε στην Ευρώπη.
Ο Ντέιβιντ Στερν φρόντισε να στείλει το μήνυμά του την τελευταία εβδομάδα προετοιμασίας χρησιμοποιώντας… βαριές φράσεις όπως: “μείωση του μισθολογίου κατά 30%”, “διάλυση ομάδων του ΝΒΑ”. Το μήνυμα έχει ως αποκλειστικό αποδέκτη την ένωση παικτών, η οποία ετοιμάζεται για απεργία (πραγματική όχι αλά Ελλάδα) στο τέλος της χρονιάς από τη στιγμή κατά την οποία δεν έχει βρεθεί κοινή γραμμή πλεύσης για την υπογραφή της νέας συλλογικής σύμβασης εργασίας.