Ο δωδεκάλογος του “πράσινου” πρωταθλητή
Ο Παναθηναϊκός ξεπέρασε τον... εαυτό του στους τελικούς με τον Ολυμπιακό και το Contra.gr κατέγραψε μια ντουζίνα λόγους που τον επανέφεραν στην κορυφή του ελληνικού μπάσκετ.
1. Ο τρόπος με τον οποίο ο Παναθηναϊκός δούλεψε και ετοιμάστηκε για τους συγκεκριμένους τελικούς. Θύμισε… Σιλβέστερ Σταλόνε στο Ρόκι 3! Ο αποκλεισμός από την Μπαρτσελόνα αποδείχθηκε -εκ των υστέρων- ευεργετικός υπό την έννοια ότι βρέθηκε ο χρόνος που είχε ανάγκη για να δουλέψει εξ ολοκλήρου πάνω στα εν λόγω παιχνίδια, να μάθει απ’ έξω κι ανακατωτά τον Ολυμπιακό (που στο μεσοδιάστημα πανηγύριζε το ευρωπαϊκό όπως ο… Μίστερ Τ) και να στηθεί ιδανικά προκειμένου να έχει απάντηση για κάθε περίσταση.
2. Φυσικά ο Αργύρης Πεδουλάκης. Φιλόδοξος ως ήταν ρίσκαρε την ίδια του την καριέρα και ανέλαβε στη μετά Ομπράντοβιτς εποχή την πιο επιτυχημένη ευρωπαϊκή ομάδα της τελευταίας 20ετίας. Δεν δίστασε δευτερόλεπτο όταν του έγινε η πρόταση από τους “πράσινους” και επιβεβαίωσε ότι η καταγωγή δεν αναιρεί την προπονητική ευφυΐα. Το στοίχημα είναι να δημιουργήσει πλέον έναν πιο ελκυστικό Παναθηναϊκό που θα ισορροπεί μεταξύ άμυνας και επίθεσης, καθώς μετά το νταμπλ οι προσδοκίες αυξάνονται αναπόφευκτα.
3. Ο αναβαθμισμένος ρόλος του Ρόκο – Λένι Ούκιτς. Κατέστη σαφές εξ αρχής ότι παρά την προσθήκη του Κάρι, ο Κροάτης παραμένει ο βασικός πόιντ γκαρντ του “τριφυλλιού” και μάλιστα με αυξημένες αρμοδιότητες, καθώς έπρεπε να “χτυπήσει” την άμυνα του Σπανούλη. Ομολογουμένως ο 29χρονος περιφέρειακός ήταν το σημείο αναφοράς, ο πιο σταθερός σε απόδοση παίκτης των “πρασίνων” στα τρία παιχνίδια που χρειάστηκαν για τον τίτλο.
4. Τζέιμς Γκιστ και Στεφάν Λάσμε, ο φόβος και ο τρόμος στη ρακέτα του Παναθηναϊκού. Κόντρα σε αντιπάλους που τους ταίριαζαν σωματικά (Παπανικολάου, Πρίντεζης, Χάινς, Άντιτς) ο Αμερικάνος πάουερ φόργουορντ και ο σέντερ από την Γκαμπόν επέβαλαν το δικό τους νόμο μέσα από το τρίποντο. Με περίσσιο πάθος, απόρροια της δίψας για έναν τίτλο, κυνήγησαν κάθε φάση και έκοψαν συνολικά 10 φορές την μπάλα πριν αυτή καταλήξει στο καλάθι, απλώνοντας μια τεράστια ομπρέλα πάνω από τη στεφάνη.
5. Η σύμπραξη Διαμαντίδη – Τσαρτσαρή, καθώς ένας έκοβε και ο άλλος έραβε στον τρίτο τελικό. Ο πρώτος έβαλε τα σουτ, ο δεύτερος την… εμπειρία και μαζί μεταλαμπάδευσαν στους υπολοίπους το πνεύμα νικητή που χαρακτήριζε τον εξάκις πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκό στα χρόνια της παντοκρατορίας του. Οι μόνοι που πέρυσι τέτοια εποχή δεν εγκατέλειψαν το καράβι, πίστεψαν, στήριξαν ενεργά τη νέα προσπάθεια και κέρδισαν διπλά.
6. Η προσθήκη του Ραμέλ Κάρι την κατάλληλη στιγμή. Από την ώρα που ο Μπανκς τέθηκε στο περιθώριο, αδυνατώντας να ενταχθεί – ανταποκριθεί στο στιλ παιχνιδιού του Παναθηναϊκού, η αντικατάστασή του ήταν επιβεβλημένη. Ο Αμερικανός ήρθε ως μάννα εκ… Ντόνετσκ και σε μικρό χρονικό διάστημα έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του υπόλοιπου συνόλου. Δεν χρειάστηκε μόνο να σκοράρει. Έπαιξε (καλή) άμυνα πάνω στον Σπανούλη, πήρε ριμπάουντ, απελευθέρωσε Ούκιτς και Διαμαντίδη. Δεν ήταν λίγα σε τόσο σύντομο διάστημα.
7. Οι υπαξιωματικοί Μπράμος και Ματσιούλις. Παίκτες που τους δόθηκε συγκεκριμένη αποστολή, λειτούργησαν αποδοτικά για το υπόλοιπο σύνολο, δεν ξεστράτισαν και η συνολική προσφορά τους ήταν πολυεπίπεδη, καθώς χρησιμοποιήθηκαν από τη θέση 2 μέχρι την 4.
8. Η προσήλωση στο αρχικό πλάνο μακριά από ατομικές πρωτοβουλίες. Μπάσκετ ελεγχόμενο και στοχευμένο, άμυνα με συνεχείς αλλαγές στα σκριν, επιθέσεις που σε κάθε περίπτωση εκτελούνταν στα 20, 20+ δευτερόλεπτα. Ακόμη κι όταν υπήρχε δυνατότητα αιφνιδιασμού, ήταν ρητή και κατηγορηματική η εντολή από τον πάγκο για οργανωμένη επίθεση στο πέντε εναντίον πέντε.
9. Η άμυνα στον Βασίλη Σπανούλη ήταν για να διδάσκεται σε σεμινάρια προπονητικής. Είχαν γίνει οι απαραίτητες πρόβες στα παιχνίδια με την Μπαρτσελόνα, το αποτέλεσμα στη σκηνή ωστόσο ήταν πολύ καλύτερο από το προσδοκώμενο. Είτε ο Ούκιτς είτε ο Κάρι είτε ακόμη – ακόμη και ο Γκιστ μετά τις αλλαγές εγκλώβισαν τον αρχηγό του Ολυμπιακού, του έφραξαν στο δρόμο προς το καλάθι και τον αφόπλισαν, τη στιγμή μάλιστα που ο Λο ήταν ανήμπορος να βοηθήσει.
10. Ο ρόλος του αουτσάιντερ. Ο Παναθηναϊκός βολεύτηκε ξεκάθαρα από το γεγονός ότι έπαιζε απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης. Σαφέστατα και ο τίτλος ήταν ο στόχος, προκαλώντας πίεση, αλλά επί της ουσίας οι “πράσινοι”, μετά την κατάκτηση του κυπέλλου και τις εμφανίσεις με την Μπαρτσελόνα, δεν είχαν να χάσουν το παραμικρό, μόνο να κερδίσουν (όπως και έγινε) από τις διαδοχικές μονομαχίες με έναν Ολυμπιακό που πριν από το πρώτο τζάμπολ έδειχνε ένα βήμα πιο μπροστά.
11. Η προσθήκη στην εξίσωση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Ξεπέρασε τα όρια στο δεύτερο τελικό, ταυτόχρονα όμως λειτούργησε ως ιδανική ασπίδα προστασίας της ομάδας του. Με τις αμέτρητες δηλώσεις – ανακοινώσεις του, τη συμπεριφορά εντός κι εκτός παρκέ, κατάφερε να τραβήξει πάνω του τα φώτα και ν’ αφήσει την ομάδα να δουλέψει απρόσκοπτα, ασχολούμενη αποκλειστικά και μόνο με το αγωνιστικό κομμάτι των τελικών. Προηγουμένως είχε στηρίξει, με λόγια και έργα, τον Αργύρη Πεδουλάκη και τους παίκτες, κερδίζοντας το προσωπικό στοίχημά του.
12. Οι άνθρωποι πίσω από τον προπονητή. Ο Αργύρης Πεδουλάκης δεν επέλεξε τυχαία να έχει μαζί του τον καλύτερο βοηθό που κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά, τον Σωτήρη Μανωλόπουλο, ο οποίος μαζί με τους Βόβορα – Παναγιωτόπουλο συνέθεσαν μια λειτουργική τριάδα με χημεία που έκανε όλη τη “βρώμικη” δουλειά στην τεχνική ανάλυση, το σκάουτινγκ, την προετοιμασία των παικτών πριν από τα μεγάλα ματς. Δείξε τους τους συνεργάτες σου να πω τι προπονητής είσαι…
