Ο Λεμπρόν φεύγει, ο Παπ… έρχεται

Δεν υπάρχει πια βασιλιάς. Είχαμε μία ελπίδα να γίνει κάτι… βαρύ για να καταδείξει το μίσος απέναντι στον καλύτερο των ημερών μας. Τι στο καλό; Αν ο Στιβ Φράνσις δέχθηκε το 1999 στο Βανκούβερ ντομάτες κι αυγά στην πιο ακραία αντίδραση προς παίκτη από φιλάθλους (τότε οι Γκρίζλις αγωνίζονταν στον Καναδά), περιμέναμε πως τον Λεμπρόν θα τον υποδέχονταν τουλάχιστον ένας πήλινος κεσέςπρόβειο γιαούρτι. Με την πέτσα. Τίποτα.

Η… ιστορική του επιστροφή στο Κλίβελαντ, ο αγώνας του μίσους, όπως οτιδήποτε κάνει ο Λεμπρόν μέχρι τώρα, κατέληξε σ’ ένα τεράστιο ξεφούσκωμα. Τσάμπα το ξενύχτι. Αποδοκιμασίες, πλακάτ (princess James, beg for mercy και άλλες παρόμοιες χαριτωμενιές), τέλος. Τέτοια ήταν η ένταση που ο Τζέιμς πέτυχε 38 πόντους σε 36 λεπτά, ρεκόρ για φέτος και ο αγώνας είχε τελειώσει από την πρώτη περίοδο όταν οι Καβς υπέστησαν σερί 16-0 από το πολύ συγκεντρωμένο Μαϊάμι.Ο αθλητής που επέλεξε να μην φτάσει στην κορύφωση της λατρείας, τώρα βλέπει πως ούτε η αντιπάθεια θα πάει στα άκρα. Περίεργο; Όχι ακριβώς. Λένε ότι όταν είσαι μεγάλος τα πάντα γίνονται σε…XL.



Πέραν της πλάκας, μέτρησαν πολύ τα μέτρα ασφαλείας, οι προειδοποιήσεις πως αν κάποιος πετάξει αντικείμενο θα βρεθεί στην φυλακή και το γεγονός ότι οι φίλοι του Κλίβελαντ πραγματικά τον αγάπησαν, διότι τους έβγαλε από την αφάνεια.Αφήστε που πολλοί φίλαθλοι στο Άκρον, γενέτειρα του Λεμπρόν, συνεχίζουν να τον στηρίζουν σε πείσμα του… αντιπαθούς και πλούσιου Κλίβελαντ.



Πάνω κάτω 228 λέξεις και πολύ του είναι του… τέως. Πάμε στον Ολυμπιακό που πάλι έδειξε σπουδαίο αγωνιστικό πρόσωπο εντός έδρας. Τεράστια διαφορά για τους “ερυθρόλευκους”, ο τρόπος με τον οποίο αγωνίζονται στο σπίτι τους και μακριά από αυτό. Γρήγοροι, συγκεντρωμένοι στην άμυνα, καλές επιλογές στην επίθεση, μόλις πάρουν διαφορά τελειώνουν τον αγώνα, θέαμα. Μοναδικό κοινό σημείο με ότι συμβαίνει εκτός έδρας το σουτ, το οποίο δεν αναμένεται να βελτιωθεί άμεσα. Η λογική λέει πως είναι θέμα χρόνου να υπάρξει βελτίωση σοβαρή και στην εικόνα μακριά από την Ελλάδα.



Μόνο ο χρόνος θα δώσει απαντήσεις, ο χρόνος που ήδη δίνει το πρώτο εύσημο στον Ντούσαν Ίβκοβιτς. Τα ωραία χρόνια της δεκαετίας του ’90, αιωρείτο ο σερβικός μπαμπούλας με επικεφαλής τον Ντούντα. Συζητήθηκε πολύ αν ο Σέρβος “θάβει” Έλληνες παίκτες ώστε να μην παίζουν καλά και στην εθνική για να μας νικάνε οι συμπατριώτες του. Η κόντρα του με τον Φάνη και τον Φασούλα, η διάθεση για συνωμοσιολογία επέτρεπε τέτοιες σκέψεις. Μέχρι που ο Ίβκοβιτς ανέδειξε τον Ντικούδη, ανέστησε τον Κορωνιό, έσωσε τις καριέρες του Κακιούζη και του Χατζή. Κάπου εκεί το παραμύθι έγραψε τον επίλογο.



Δεν είναι τυχαίο ότι φέτος δίνει στο ελληνικό μπάσκετ τον Κώστα Παπανικολάου. Ο πιτσιρικάς, που έπρεπε ήδη να είναι βασικός και αναντικατάστατος, αγώνα με τον αγώνα ανεβαίνει, μαθαίνει πως να λειτουργεί ως σμολ φόργουορντ στην επίθεση με διαρκή κίνηση, προσαρμόζεται στις ανάγκες μίας μεγάλης ομάδας. Άσχετα με το τι θα κάνει στο τέλος της χρονιάς ο Ολυμπιακός, θα αποτελεί επιτυχία του αν ο Παπανικολάου είναι πια βασικό εξάρτημα της μηχανής του.



Αυτό που σίγουρα χρειάζεται ο νεαρός είναι πολύ ατομική προπόνηση για να βελτιώσει τις αδυναμίες του στο σουτ, στο ένας εναντίον ενός στην επίθεση, στην αμυντική του αντίληψη. Έμεινε πίσω τα τελευταία χρόνια, πρέπει κι αυτός να βάλει το χέρι του και τον χρόνο του ώστε να μην χαθεί. Όταν λέμε “χαθεί”, εννοούμε ότι αυτό το παιδί είναι το μοναδικό, με τον Παππά, που μπορεί να παίξει μπάσκετ ως πρωταγωνιστής σε υψηλό επίπεδο (από την γενιά τους) και όχι απλά να είναι ο… λευκός Γκόρντον.