Ο Ολυμπιακός κόντρα στη βασίλισσα της Ευρώπης στην πρεμιέρα της Ευρωλίγκα
Χουζούρι τέλος. Όλοι οι μαχμουρλήδες του μπάσκετ, αραλίκι από τον Ιούνιο. Ξεκινάει το τελευταίο οχυρό του μπασκετικού ενδιαφέροντος στην Ευρώπη, η Eυρωλίγκα.
Να δούμε λίγο την πορτοκαλί μπάλα να σκάει στο παρκέ. Νέα γραμμή τριπόντου, καινούργια ρακέτα, να διασκεδάσουμε με τους διαιτητές και τα επιθετικά ή αμυντικά φάουλ εντός του ημικυκλίου. Ωραία πράγματα. Πράγματα που μας δραστηριοποιούν. Στερηθήκαμε την Α1, καλό ή κακό ο καθένας το βλέπει αλλιώς, τώρα φτάνει η ώρα για μπάσκετ. Ευρωλίγκα σήμερα, ΝΒΑ σε 10 ημέρες we are back που λέμε και οι νεοέλληνες.
Ο Ολυμπιακός ανοίγει την αυλαία της διοργάνωσης κόντρα στην Ρεάλ. Φαίνεται πως οι διοργανωτές σε κάθε …νέα αρχή διαλέγουν το συγκεκριμένο ζευγάρι. Πριν από 10 χρόνια ήταν η πρεμιέρα της Ευρωλίγκας στην εποχή του διχασμού με τον Βασιλακόπουλο να «στήνει» την αλήστου μνήμης σουπρολίγκα θέλοντας να μην μείνει απέξω απο την επόμενη ημέρα.
Τώρα ανοίγει η καινούργια εποχή με την αλλαγή στις διαστάσεις, νέους κανονισμούς, μεγαλύτερη προσέγγιση με το ΝΒΑ.
Για τον Ολυμπιακό μιλήσαμε στα πρώτα φιλικά, είδαμε μία εικόνα στον αγώνα με τον Πανελλήνιο, αλλά από την στιγμή κατά την οποία δίνει την πρώτη επίσημη αναμέτρηση δεν μπορούν να γίνουν σοβαρές αναλύσεις.
Βεβαίως η ταυτότητα που δίνει ο Ίβκοβιτς είναι συγκεκριμένη. Πίεση στην μπάλα, επιθέσεις στα 10 δευτερόλεπτα, πολύ κίνηση. Σπανούλης, Τεόντοσιτς, Παπανικολάου ή Κέσελ, Νίλσεν και Νεστέροβιτς αναμένεται να είναι η πρώτη πεντάδα με τον Έλληνα πλέι μέικερ να κάνει την περισσότερη δουλειά στην οργάνωση και τον Σέρβο να κινείται περισσότερο ως δυάρι.
Η μπάλα θα ακουμπήσει γρήγορα στον Νεστέροβιτς και από το πεντάλεπτο ο Ντούντα κάνει τις αλλαγές του πάντα με γνώμονα την πίεση και την ταχύτητα στην εκτέλεση. Σίγουρα υπάρχουν και άλλες παράμετροι τις οποίες θα δούμε όσο περνάει ο καιρός. Η Ευρώπη τα τελευταία δύο χρόνια αποτέλεσε την σημαντικότερη επιτυχία των ερυθρολεύκων. Με δύο συνεχόμενα φάιναλ φορ κι έναν τελικό, φέτος θέλουν να συνεχίσουν την πρόοδό της.
Από την άλλη πλευρά η νέα Ρεάλ του Μεσίνα εμφανίζει πιο ομαδικό προφίλ, στοιχεία που θυμίζουν τον Ιταλό τεχνικό, δηλαδή ξύλο μέχρι να …πονέσει, όλοι παίρνουν επιθέσεις, ουδείς ξεχωρίζει ως προσωπικότητα. Σε αντίθεση με πέρυσι, θα τρέξουν περισσότερο, το παιχνίδι στην ρακέτα λόγω του Τόμιτς γίνεται πιο συγκεκριμένο, ενώ η παρουσία του Σέρχιο Ροντρίγκεθ στην οργάνωση, τους δίνει μία ταχύτητα μεγαλύτερη. Αυτός με τον Γιουλ και τον Σουάρεθ αποτελούν τους κινητήριους μοχλούς ακολουθούμενοι από μία σειρά …εργατών. Φίσερ, Γκαρμπαχόσα, Ρέγιες(στη ρακέτα), Τάκερ, Βιδάλ στην περιφέρεια.
Απέναντι στην Μπιλμπάο του Φώτη Κατσικάρη, δυστυχώς, έδειξε όλες τις δυνατότητές της παίρνοντας 13 πόντους από τέσσερις παίκτες και…οτιδήποτε από τους άλλους. Ένα τρίποντο, δύο ριμπάουντ, κάποια σουτ, άμυνες.
Με τις πρόσφατες δηλώσεις του, πέτυχε να αποφορτίσει τους παίκτες του από το άγχος της μεγάλης ομαδας μιλώντας για «εμπειρίες» απέναντι σε πιο ισχυρούς «αντιπάλους». Υπάρχει και μία παράμετρος πολύ σημαντική: Οι Ισπανοί μετρούν πέντε πολύ δυνατούς επίσημους αγώνες άρα βρίσκονται σίγουρα σε καλύτερο ρυθμό από τους φιναλίστ.
Καλά τα λόγια από το βράδυ έρχονται τα έργα. Για όλους. Καλή χρονιά και…χρόνια πολλά, που θα έλεγε και ο Ντούντα.
Ο Ολυμπιακός ανοίγει την αυλαία της διοργάνωσης κόντρα στην Ρεάλ. Φαίνεται πως οι διοργανωτές σε κάθε …νέα αρχή διαλέγουν το συγκεκριμένο ζευγάρι. Πριν από 10 χρόνια ήταν η πρεμιέρα της Ευρωλίγκας στην εποχή του διχασμού με τον Βασιλακόπουλο να «στήνει» την αλήστου μνήμης σουπρολίγκα θέλοντας να μην μείνει απέξω απο την επόμενη ημέρα.
Τώρα ανοίγει η καινούργια εποχή με την αλλαγή στις διαστάσεις, νέους κανονισμούς, μεγαλύτερη προσέγγιση με το ΝΒΑ.
Για τον Ολυμπιακό μιλήσαμε στα πρώτα φιλικά, είδαμε μία εικόνα στον αγώνα με τον Πανελλήνιο, αλλά από την στιγμή κατά την οποία δίνει την πρώτη επίσημη αναμέτρηση δεν μπορούν να γίνουν σοβαρές αναλύσεις.
Βεβαίως η ταυτότητα που δίνει ο Ίβκοβιτς είναι συγκεκριμένη. Πίεση στην μπάλα, επιθέσεις στα 10 δευτερόλεπτα, πολύ κίνηση. Σπανούλης, Τεόντοσιτς, Παπανικολάου ή Κέσελ, Νίλσεν και Νεστέροβιτς αναμένεται να είναι η πρώτη πεντάδα με τον Έλληνα πλέι μέικερ να κάνει την περισσότερη δουλειά στην οργάνωση και τον Σέρβο να κινείται περισσότερο ως δυάρι.
Η μπάλα θα ακουμπήσει γρήγορα στον Νεστέροβιτς και από το πεντάλεπτο ο Ντούντα κάνει τις αλλαγές του πάντα με γνώμονα την πίεση και την ταχύτητα στην εκτέλεση. Σίγουρα υπάρχουν και άλλες παράμετροι τις οποίες θα δούμε όσο περνάει ο καιρός. Η Ευρώπη τα τελευταία δύο χρόνια αποτέλεσε την σημαντικότερη επιτυχία των ερυθρολεύκων. Με δύο συνεχόμενα φάιναλ φορ κι έναν τελικό, φέτος θέλουν να συνεχίσουν την πρόοδό της.
Από την άλλη πλευρά η νέα Ρεάλ του Μεσίνα εμφανίζει πιο ομαδικό προφίλ, στοιχεία που θυμίζουν τον Ιταλό τεχνικό, δηλαδή ξύλο μέχρι να …πονέσει, όλοι παίρνουν επιθέσεις, ουδείς ξεχωρίζει ως προσωπικότητα. Σε αντίθεση με πέρυσι, θα τρέξουν περισσότερο, το παιχνίδι στην ρακέτα λόγω του Τόμιτς γίνεται πιο συγκεκριμένο, ενώ η παρουσία του Σέρχιο Ροντρίγκεθ στην οργάνωση, τους δίνει μία ταχύτητα μεγαλύτερη. Αυτός με τον Γιουλ και τον Σουάρεθ αποτελούν τους κινητήριους μοχλούς ακολουθούμενοι από μία σειρά …εργατών. Φίσερ, Γκαρμπαχόσα, Ρέγιες(στη ρακέτα), Τάκερ, Βιδάλ στην περιφέρεια.
Απέναντι στην Μπιλμπάο του Φώτη Κατσικάρη, δυστυχώς, έδειξε όλες τις δυνατότητές της παίρνοντας 13 πόντους από τέσσερις παίκτες και…οτιδήποτε από τους άλλους. Ένα τρίποντο, δύο ριμπάουντ, κάποια σουτ, άμυνες.
Με τις πρόσφατες δηλώσεις του, πέτυχε να αποφορτίσει τους παίκτες του από το άγχος της μεγάλης ομαδας μιλώντας για «εμπειρίες» απέναντι σε πιο ισχυρούς «αντιπάλους». Υπάρχει και μία παράμετρος πολύ σημαντική: Οι Ισπανοί μετρούν πέντε πολύ δυνατούς επίσημους αγώνες άρα βρίσκονται σίγουρα σε καλύτερο ρυθμό από τους φιναλίστ.
Καλά τα λόγια από το βράδυ έρχονται τα έργα. Για όλους. Καλή χρονιά και…χρόνια πολλά, που θα έλεγε και ο Ντούντα.
