Οι δύο και όλοι τους!
Τη δεκαετία του '90 (κυρίως στα μέσα της) κοκορευόμασταν ότι διαθέτουμε το καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης. Η άποψη εκείνη δεν απείχε πολύ από την πραγματικότητα. Μπορεί η οργάνωση και οι καλές συνθήκες στα γήπεδα να έλειπαν, ωστόσο από τα μέρη μας πέρασαν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του ευρωπαϊκού και παγκοσμίου μπάσκετ, κοσμώντας με την παρουσία τους το πρωτάθλημα.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, το ελληνικό μπάσκετ πέρασε τη δική του μεγάλη κρίση αλλά να που το άθλημα δείχνει να σηκώνει και πάλι κεφάλι. Υπάρχει όμως μία τεράστια διαφορά σε σχέση με την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί προ 15ετίας. Οι αποστάσεις ανάμεσα στους δύο μεγάλους (Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό) και στους υπόλοιπους εταίρους της λίγκας έχει ανοίξει τόσο πολύ που ουδείς σοβαρός παίκτης του στοιχήματος θα έβαζε τα λεφτά του σε άλλη ομάδα, πλην των “αιωνίων”, για πρόκριση στον τελικό.
Οσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε, το πρωτάθλημα αυτό είναι υπόθεση δύο ομάδων των οποίων ο ανταγωνισμός συντηρεί το μύθο του ελληνικού μπάσκετ και φέρνει στην Ελλάδα παίκτες ικανούς να προσελκύσουν κόσμο και χορηγούς. Θα έλεγε κανείς ότι το μπάσκετ στη χώρα μας ακολούθησε την πορεία ολόκληρου του κόσμου την τελευταία 20ετία. Οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Οι εξαιρέσεις (Μαρούσι, Πανιώνιος) απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Κόντρα στον πανάκριβο Τσίλντρες που έρχεται κατευθείαν από το ΝΒΑ, τον Πέκοβιτς, τον Παπαλουκά και τον Διαμαντίδη, θα κληθούν να αγωνιστούν παίκτες αμφίβολης ποιότητας, με χαμηλού επιπέδου βιογραφικά που στοιχίζουν ελάχιστα. Αν μιλήσουμε για μπάτζετ, μάλλον θα χρειαστούμε αντικαταθλιπτικά, οπότε ας το αφήσουμε καλύτερα.
Παράλληλα, τα προβλήματα λειτουργίας και αξιοπιστίας του πρωταθλήματος κάθε άλλον πάρα λύθηκαν. Την ώρα που γράφονταν αυτές τις γραμμές (Τρίτη 08/10), η λίγκα δεν ήξερε ποια είναι η 14η ομάδα του πρωταθλήματος, σύλλογοι έψαχναν ακόμα για παίκτες ενώ άλλοι έκαναν προσθαφαιρέσεις αναζητώντας το μαγικό φίλτρο που θα τους καθιστούσε ανταγωνιστικούς με προϋπολογισμούς που δύσκολα συναντά κανείς ακόμα και σε μικρομεσαίους συλλόγους της ισπανικής LEB (Α2). Είναι αυτό το πρωτάθλημα που ονειρευόμαστε και που έχουμε ανάγκη ως χώρα για να κερδίσει το μπάσκετ και πάλι τη χαμένη του αξιοπρέπεια;
Kοντολογίς, αυτό που δεν θα δούμε σε καμία περίπτωση φέτος είναι ένα πρωτάθλημα που θα μας κρατήσει με κομμένη την ανάσα για την εξέλιξή του. Καλοί παίκτες υπάρχουν, όπως και καλές ομάδες αλλά όταν έχεις μερικά μόνο από τα συστατικά, δεν μπορείς να μαγειρέψεις το φαγητό που θέλεις. Στην Ισπανία, στη Γαλλία, ακόμα και στην υποβαθμισμένη μπασκετικά Πολωνία, οι λίγκες βρήκαν τρόπους να προβάλλουν το προϊόν τους, να βρουν έσοδα για τις ομάδες και να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά τους. Εδώ, λίγο πριν από το τζάμπολ, η ΑΕΛ δεν ξέρει αν θα πρέπει να ταξιδέψει στην Αθήνα ή την Καβάλα για το πρώτο παιχνίδι της. Ελληνικό μπάσκετ, το μεγαλείο σου.
