Οι κομβικές νίκες των “αιωνίων” στην Ευρωλίγκα

Αυτό το άτιμο το ποτήρι μας την κάνει την ζημιά. Οπότε ο καθένας μπορεί να δει τις προσπάθειες των δύο μελλόντων αντιπάλων της Αλ Ριαντίγια και των Βεδουίνων Sands, ανάλογα με την διάθεσή του. Υπάρχει το μισοάδειο και το μισογεμάτο. Το έτσι και το… γιουβέτσι πολύ-πολύ λαϊκά. Η αλήθεια είναι πως οι αιώνιοι βρίσκονται δύο αγώνες μακριά από τον πρώτο μεγάλο τους στόχο, δηλαδή να πατήσουν στα πλέι οφ με πλεονέκτημα έδρας. Παίζουν με πάθος, αρνούνται να χάσουν αλλά συνεχίζουν να παρουσιάζουν αδυναμίες.

Η αισιόδοξη πλευρά για τον Παναθηναϊκό είναι αυτή η απίστευτη αίσθηση του refuse to lose που λέμε και στον Καραβάδο. Δεύτερο παιχνίδι που μπορούσε να χάσει και να τα χάσει όλα. Εκεί πρωτίστως δύο παίκτες του κατέθεσαν τα… αβγά (στις ημέρες μας φοριούνται και τα “φρύδια”) κι ένας αντίπαλος κατέθεσε τις τάσεις λιποθυμίας. Μπατίστ και Φώτσης εξελίσσονται στα σύμβολα της πρόκρισης. Με την Ολίμπια, εκτός από το έπος του Διαμαντίδη, το κλέψιμο του Φώτση ήταν αυτό που έδωσε το δικαίωμα για την ελπίδα ενώ την Πέμπτη, ο Φώτσης έπαιζε και για τον Διαμαντίδη παράλληλα ο Μπατίστ δίδαξε αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι μας: ευψυχία. Σε όλο τον αγώνα όποτε τράκαρε με αντίπαλο έκανε δύο, τρία βήμματα πίσω. Στην πιο κρίσιμη φάση, έβαλε τον Μπατίστα και την μισή Βιτόρια στο καλάθι, μετά πέτυχε και τις βολές, ενώ σε αντιπαραβολή ο Σαν Εμετέριο ίσα που κρατήθηκε στα πόδια του όταν χρειάστηκε να ισοφαρίσει τον αγώνα.

Το πνεύμα νικητή, η καρδιά του πρωταθλητή, η επιβολή παρά το κακό μπάσκετ, παρά την ουσιαστική απουσία του ηγέτη. Το μισογεμάτο ποτήρι.

Το μισοάδειο, δείχνει έναν Παναθηναϊκό που εντός έδρας συνεχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα να σταματήσει ομάδες με πολλές επιλογές. Η λάθος άμυνα του πρώτου ημιχρόνου, όπου προσαρμόστηκε στον μετρίως μέτριο Μπάρατς, βελτιώθηκε αισθητά στο β’ μέρος, πίεσε, βοήθησε να αποκτηθεί η διαφορά αλλά εκεί η ουσιαστική απουσία του Διαμαντίδη κόλλησε την επίθεση.

Ο Ομπράντοβιτς προσπαθεί με σκληρό τρόπο να συνετίσει τον Καλάθη (δεν τον χρησιμοποίησε καθόλου), έστω κι αν πήγε να θυσιαστεί ο κρίσιμος αγώναςστα χέρια του Τέπιτς. Ο Σέρβος δεν είναι καθόλου κακός παίκτης, αλλά για κάποιον ανεξήγητο από παιχνίδι σε παιχνίδι γίνεται όλο και πιο… επικίνδυνος για την ομάδα του.

Έλειψε πάλι ο Καϊμακόγλου, λείπει σταθερά ένας ακόμα οργανωτής (ο Νίκολας το παλεύει αλλά δεν γίνεται να του ζητήσεις κάτι περισσότερο), ο Μάριτς θα βοηθούσε, ο Βουγιούκας δεν παίρνει ευκαιρίες. Με δύο σημαντικά παιχνίδια να μένουν ο Παναθηναϊκός θα επικεντρωθεί στην άμυνά του, ξέρει ότι ο Διαμαντίδης δεν έχει άλλο κακό παιχνίδι στο ρεπερτόριο οπότε αν πάρει πόντους από τον Σάτο και τον Περπέρογλου η δουλειά θα γίνει. Λογικά.

Ο Ολυμπιακός κέρδισε ένα ακόμα παιχνίδι ζωής ή θανάτου. Το τρίτο του φέτος και αυτό αποτελεί το τεράστιο κέρδος. Ουσιαστικά επιβεβαιώνονται δύο συγκλονιστικοί νικητές όπως ο Σπανούλης και ο Νεστέροβιτς. Τον Λαρισαίο τον γνωρίζουμε χρόνια τώρα, τον Νεστέροβιτς όσοι αντέχουμε να παρακολουθούμε το αίσχος των… μαϊμούδων, που λέει και ο πρόεδρος της νέας λίγκας της άμμου,γνωρίζαμε ότι πρόκειται για μεγάλο παίκτη παρά το προχωρημένο της μπασκετικής του ηλικίας. Αυτός ήταν που έδωσε το δικαίωμα στον Ολυμπιακό να διεκδικήσει την νίκη, ο Σπανούλης καθάρισε και οι υπόλοιποι έκαναν δουλειά ως ομάδα. Ο Τεόντοσιτς βρήκε το καλύτερο πεντάλεπτο της χρονιάς την κατάλληλη στιγμή, ο Παπαλουκάς καταλαβαίνει ότι δικαιώνονταν στην Δάφνη που τον έβαζαν στο τρία ή ακόμα και το τέσσερα. Ο Έρτσεγκ βοήθησε πολύ όπως και ο Μπουρούσης, ο Γκόρντον –Λούκας έκανε δουλειά στην άμυνα. Κυρίως δε σφράγισε την πρόκριση απέναντι σε μία ομάδα καμικάζι.

Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Μπασκετικά ο Ολυμπιακός εκτός της άμυνας, δεν έδειξε τίποτε το ιδιαίτερο. Στην επίθεση απουσιάζει σταθερά ο παίκτης που θα βοηθήσει να ανοίξουν οι άμυνες, να δημιουργηθούν διάδρομοι για τον Σπανούλη, θα αποτρέψει τα πολύ επιθετικά νταμπλ τιμ στους περιφερειακούς. Έλειψε πολύ ο Χαλπερίν στον συγκεκριμένο αγώνα, θα λείψει εκτός αν ο Τεόντοσιτς βρει τον καλό του εαυτό για περισσότερο από πέντε λεπτά. Ο Ολυμπιακός έχει λύσεις, διαθέτει πολλά κορμιά, παίκτες που θα μπουν και κάτι θα προσφέρουν. Περιλαμβάνει και τέσσερις παρεμφερείς γκαρντ. Ο Γκόρντον-Λούκας για να είναι χρήσιμος στην επίθεση πρέπει να έχει την μπάλα στα χέρια του κάτι που πρακτικά δεν γίνεται. Το ίδιο ισχύει και για τον Παπαλουκά με αποτέλεσμα όταν ο Ίβκοβιτς επιλέγει τρεις πλέι μέικερ, σε κάθε επίθεση να αγωνίζονται τρεις και δύο που περιμένουν την μπάλα για να τριπλάρουν.

Κι επειδή τα… καλά παιδιά επιστρέφουν, ο Λούκας παρουσιάζεται πια ως πολύτιμος λόγω δύο κλεψιμάτων ή ενός ριμπάουντ και της αδιαμφισβήτητης πολύ καλής άμυνάς του. Χθες όμως ο Αμερικανός πρόσφερε οκτώ άκοπους πόντους στην Βαλένθια από ανόητα φάουλ και μόνο Νίλσεν ήταν πιο καταστροφικός ο οποίος σε 60 δευτερόλεπτα πρόλαβε να «προσφέρει» στους τέως συμπαίκτες του έξι βολές.

Τελικά το… μαγικό ποτήρι μας λέει τα εξής: Οι ομάδες μας, πριν πάνε να συναντήσουν του κέδρους του Λιβάνου ή τους αμμόλοφους του Κατάρ, έχουν δύσκολη δουλειά στην Ευρωλίγκα από εδώ και πέρα. Πέραν της δεδομένης δυναμικής τους, εμφανίζουν σαφείς αδυναμίες τις οποίες οφείλουν να καλύψουν για να φτάσουν καταρχάς στο φάιναλ φορ. Επειδή, αν θέλετε και μία προσωπική άποψη, σωστά δεν τις καλύπτουν με μία ακόμα δαπάνη-σπατάλη είναι η ώρα δύο τεράστιων προπονητών να μπουν μπροστά και να κάνουν τα μαγικά τους.