Ώριμη, μαχητική, πλουραλιστική

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να τονίσουμε ότι κάθε νίκη μετράει. Κανένα παιχνίδι δεν θεωρείται εξ ορισμού εύκολο και κερδισμένο. Πολύ περισσότερο όταν αντιμετωπίζεις μία μεγάλη ομάδα όπως είναι η Ρωσία. Και εγώ τη Ρωσία την κατατάσσω στις μεγάλες δυνάμεις έστω και αν φέτος παρατάσσεται με ελλείψεις και με παιδιά που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έπαιζαν.

Το ξεκίνημα για την Εθνική και στο σημερινό αγώνα ήταν δύσκολο διότι ο Καράσεφ έκανε πάρα πολλές αλλαγές στο πρώτο ημίχρονο, σε κάθε φάση άλλαζε παίκτες. Επίσης, δοκίμασε πάρα πολλές άμυνες, μαν του μαν, ζώνη, ζον πρες σε όλο το γήπεδο, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να μην μπορεί να βρει ρυθμό.

Χρησιμοποίησε την περισσότερη ώρα ένα σχήμα με δύο “τεσσάρια” και ο Τρινκιέρι, κακώς κατά τη γνώμη μου, ακολουθούσε. Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί περισσότερο ο Μπουρούσης και το όποιο μειονέκτημά του στην άμυνα να καλυφθεί με ένα άλλο αμυντικό σύστημα, πχ ζώνη.

Στο τρίτο δεκάλεπτο η ομάδα έπαιξε σπουδαίο μπάσκετ σε άμυνα και επίθεση και πήρε διαφορά που έφτασε και τους 22 πόντους. Ηταν το καλύτερο σημείο μας στο παιχνίδι.

Στο τέλος βέβαια η Εθνική έδειξε αδυναμίες. Δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί και να κρατήσει τη διαφορά αφού ξύπνησε ο Σβεντ, ο οποίος, παρά το γεγονός ότι ο κόουτς άλλαξε πολλούς παίκτες πάνω του, βρήκε τον τρόπο να σκοράρει αρκετά. Ευτυχώς, η ομάδα δεν κινδύνευσε. Ο Σβεντ πάντως θα μπορούσε να περιοριστεί στο τέταρτο δεκάλεπτο πιο αποτελεσματικά.

Οπως και να έχει, θα μείνω στο γεγονός ότι κατακτήθηκε η νίκη. Μου αρέσει η ωριμότητα της ομάδας, η μαχητικότητα και οι συνεργασίες της. Το στοιχείο επίσης που βγήκε κόντρα στη Ρωσία και δεν το είχαμε δει σε προηγούμενες αναμετρήσεις ήταν ο πλουραλισμός στο σκοράρισμα.

Ερωτηματικό αποτελεί φυσικά η σοβαρότητα του τραυματισμού του Βασίλη Σπανούλη ο οποίος είναι ο ηγέτης αυτής της ομάδας και η παρουσία του στα παιχνίδια είναι επιβεβλημένη. Ευτυχώς, μεσολαβεί το ρεπό της Παρασκευής και η ξεκούραση.

Το παιχνίδι με τους Τούρκους θέλει μεγάλη προσοχή κυρίως γιατί ο αντίπαλος θα τα παίξει όλα για όλα. Δεν ανησυχώ ιδιαίτερα πάντως γιατί οι Τούρκοι δεν έχουν δείξει συνέπεια στις μεγάλες διοργανώσεις αν εξαιρέσει κανείς αυτές που διεξήχθησαν επί τουρκικού εδάφους.