Όταν ο Γκάλης “υποκλίθηκε” στον Μάσεϊ

Ημασταν και παραμένουμε σε έναν σημαντικό βαθμό σκωπτικοί για την εικόνα του Άρη. Σεβόμαστε απεριόριστα έναν σύλλογο με φανέλες τόσο σημαντικές ώστε 14 χρόνια μετά την τελευταία του συμμετοχή στην κορυφαία διοργάνωση, οι αντίπαλοι να την σέβονται χωρίς να εξετάζουν το …περιεχόμενο. Ε, λοιπόν, κάνουμε λάθος. Αυτή η ομάδα έχει πολλά περισσότερα από μία βαριά ιστορία. Διαθέτει παρόν το οποίο αν συγκριθεί με το «ιστορικό» 92, το τελευταίο θα πρέπει να το βάλει στα πόδια.

Ο Μάσεϊ, ο Καστλ, ο Ηλιάδης, ο Καλαϊτζής και ο υποτιμημένος κόουτς Αντρέα Ματσόν νίκησαν στην Πόλη την ισχυρή Φενέρμπαξε/Ούλκερ κάτι που σηματοδοτεί την πρώτη εκτός έδρας νίκη για τους κιτρινόμαυρους όχι μόνο για την φετινή σεζόν αλλά για τα τελευταία 15 χρόνια και δύο μήνες.

Στις 3/10/1991 η ομάδα του Γκάλη, του Μπέρι και του Γιαννάκη στην τελευταία της ευρωπαϊκή περιπέτεια στο τότε κύπελλο πρωταθλητριών ταξίδεψε στο Βρότσλαβ για να αντιμετωπίσει την Σλασκ στην δεύτερη προκριματική φάση. Ήταν η πρώτη αναμέτρηση μετά το πολιτισμικό σοκ του πρώτου γύρου όπου ο αυτοκράτορας κατέκτησε μία εύκολη εκτός έδρας νίκη επί της αλβανικής Παρτιζάνι με 98-79.

Στην Πολωνία η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική κυρίως επειδή ο Άρης βρισκόταν στο λυκόφως μίας μεγάλης πορεία. Με έναν ξένο τον Ουόλτερ Μπέρι, τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τον Πετσάρσκι να αγωνίζονται από 40 λεπτά, ο Μπέρι 31, Αγγελίδης, Λυπηρίδης, Ρωμανίδης να είναι οι υπόλοιποι που έπαιξαν κατακτήθηκε η τελευταία εκτός έδρας νίκη με 75-74. Ο μεγαλύτερος των μεγάλων, ο Νίκος Γκάλης είχε 30 πόντους με 15/21 δίποντα, ο Μπέρι 21 σε έναν από τους ελάχιστους αγώνες με την ομάδα της Θεσσαλονίκης και ο Γιαννάκης 13. Ο Άρης πέρασε σε όμιλο ξεκίνησε με νίκη επί της Μπάγερν Λεβερκούζεν 103-88 στο Αλεξάνδρειο και από εκεί κατηφόρα. Οι τότε πρωταθλητές Ελλάδας τελείωσαν την φάση των ομίλων με μέσο όρο 27,5 πόντους διαφορά στους εκτός έδρας αγώνες.

Αυτό το περίεργο κράμα των έξι Αμερικανών με τους Έλληνες μαχητές ξεπλένει την ντροπή του 1992 για να μην ξεχνάμε τι συνέβη. Δεν μειώνεται σε τίποτα το μεγαλείο του Γκάλη και της λοιπής συντροφιάς που έμαθε στην Ελλάδα μπάσκετ. Κάποιες φορές πρέπει όμως καλό είναι να μην υποτιμούμε τις προσπάθειες του παρόντος. Ναι η λάμψη δεν είναι ίδια, η μαγεία όμως υπάρχει και είναι λίγο πιο μαύρη.

Ώρες ώρες κάποια συνθήματα αξίζουν τον κόπο. Οι Αρειανοί όντως γουστάρουν πολύ και το αξίζουν.